ป่วนยุคชิงฉบับโฮสต์ระบบ ขอเกษียณอย่างสงบไม่ได้หรือไง

ป่วนยุคชิงฉบับโฮสต์ระบบ ขอเกษียณอย่างสงบไม่ได้หรือไง ชายในชุดหรูหรายังคงความสงบนิ่ง เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางยกยิ้มบางๆ... น่าสนใจ! เขายกมือขึ้น ขันทีที่อยู่ด้านหลังซึ่งกำลังจะหลุดเสียงอุทานออกมา รีบตะครุบปิดปากตัวเองอย่างรวดเร็ว ครู่ต่อมา ขันทีผู้นั้นก็โน้มตัวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มแล้วกระซิบถาม "นายท่าน บ่าวควรไปสืบดูไหมพ่ะย่ะค่ะ ว่าซิ่วหนี่ว์ผู้นี้มาจากตระกูลใด...?" ชายผู้นั้นยังคงนิ่งเงียบ เพียงยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้เขาเงียบเสียง ทั้งสองยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เฝ้าดูต่อไปว่า ซิ่วหนี่ว์ (หญิงงามที่ถูกคัดเลือกเข้าวัง) ผู้กล้าทำลายต้นไม้ในอุทยานหลวงผู้นี้ จะมีทีท่าที่น่าตกใจอะไรต่อไปอีก

ยอดวิว

2,302

จำนวนตอน

540

สถานะ

ยังไม่จบ

อ่านตอนแรก

เรื่องย่อ

ป่วนยุคชิงฉบับโฮสต์ระบบ ขอเกษียณอย่างสงบไม่ได้หรือไง
ชายในชุดหรูหรายังคงความสงบนิ่ง เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางยกยิ้มบางๆ... น่าสนใจ!
เขายกมือขึ้น ขันทีที่อยู่ด้านหลังซึ่งกำลังจะหลุดเสียงอุทานออกมา รีบตะครุบปิดปากตัวเองอย่างรวดเร็ว
ครู่ต่อมา ขันทีผู้นั้นก็โน้มตัวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มแล้วกระซิบถาม "นายท่าน บ่าวควรไปสืบดูไหมพ่ะย่ะค่ะ ว่าซิ่วหนี่ว์ผู้นี้มาจากตระกูลใด...?"
ชายผู้นั้นยังคงนิ่งเงียบ เพียงยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้เขาเงียบเสียง
ทั้งสองยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เฝ้าดูต่อไปว่า ซิ่วหนี่ว์ (หญิงงามที่ถูกคัดเลือกเข้าวัง) ผู้กล้าทำลายต้นไม้ในอุทยานหลวงผู้นี้ จะมีทีท่าที่น่าตกใจอะไรต่อไปอีก

นิยายแปลไทย นิยายแฟนตาซี

สารบัญ

บทที่ 30 ซูเหยามองดูแขนขาเล็กๆ

2026-05-11 05:47:57

บทที่ 31 หลังจากซูเผยเซิ่งพูดจบ

2026-05-18 20:32:42

ป่วนยุคชิงฉบับโฮสต์ระบบ ขอเกษียณอย่างสงบไม่ได้หรือไง

เรื่องย่อ

สารบัญ

บทที่ 1 ระบบ

บทที่ 2 ทะลุมิติ

บทที่ 3: ภารกิจ

บทที่ 4 ความปรารถนา

บทที่ 5 องค์ชายสิบแปด

บทที่ 6 การพบกันครั้งแรก

บทที่ 7 มิติแห่งน้ำพุวิญญาณ

บทที่ 8: การคัดเลือก

บทที่ 9 เดินทางกลับบ้าน

บทที่ 10 สมรสพระราชทาน

บทที่ 11 นี่คงเป็นคุณหนูอู่ที่เข้าจวนมาพร้อมกับเธอ

บทที่ 12 บ่าวชื่อตงชิง

บทที่ 13: การอยู่ร่วมกัน

บทที่ 14 จักรพรรดิคังซีไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ

บทที่ 15 วันรุ่งขึ้น ยามอิ๋น (03.00 - 05.00 น.)

บทที่ 16 เมื่อได้ยินเสียงท้องร้องจ๊อกๆ

บทที่ 17 ซูเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย

บทที่ 18 ตั้งแต่ช่วงที่อยู่ในวังหลวง

บทที่ 19 พระชายาเอกยังคงตรัสกับพระสนมหลี่

บทที่ 20 พระชายา

บทที่ 21 ตายยากเสียจริง

บทที่ 22 พวกนางไม่คาดคิด

บทที่ 23 ดังคำกล่าวที่ว่า สอนสั่งตามความถนัด

บทที่ 24 ซูเหยาเกาะกุมมืออิ้นเจิน

บทที่ 25 ยิ่งไปกว่านั้น

บทที่ 26 ยี่สิบหก

บทที่ 27 ตอนนั้นหยุนชิวก็ยังเด็ก

บทที่ 28 ทางทิศตะวันออกมีโต๊ะหนังสือ

บทที่ 29 เงินเดือนประจำปีของขุนนางขั้นที่หนึ่ง

บทที่ 30 ซูเหยามองดูแขนขาเล็กๆ

บทที่ 31 หลังจากซูเผยเซิ่งพูดจบ

บทที่ 32 หลังจากที่ซูเหยาสั่งการเสร็จ

บทที่ 33 ขณะที่กำลังสระผม

บทที่ 34 หลังจากที่นายท่านได้รับการประเมินจากจักรพรรดิคังซีว่า

บทที่ 35 สามสิบห้า

บทที่ 36 สามสิบหก

บทที่ 37 เดิมทีเขาไม่สนใจเงินห้าตำลึงนี้หรอก

บทที่ 38 อนุภรรยาเกิ่งไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองกับเรื่องนี้

บทที่ 39 อิ้นเจินนั่งฟังอย่างเงียบๆ

บทที่ 40 อิ้นเจินไม่ต้องการใช้เวลาทั้งหมดไปกับการเล่นหมากล้อม

บทที่ 41 หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ

บทที่ 42 อิ้นเจินจูบปากที่ยื่นออกมาของนางเบาๆ เพื่อปลอบโยน

บทที่ 43 ฮ่องเต้มีพระพักตร์หล่อเหลาและสง่างาม

บทที่ 44 ซูเหยาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นบนหน้าผาก

บทที่ 45 สี่สิบห้า

บทที่ 46 สี่สิบหก

บทที่ 47 ซูเผยเซิ่งก็รู้สึกกังวลเช่นกัน

บทที่ 48 ซูเผยเซิ่งรับถุงเงินที่เจ๋อหลานส่งให้และสัมผัสได้ว่าข้างในมีเงินตำลึงอยู่สองก้อน

บทที่ 49 สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับพระสนมคือการเลี้ยงดูเจ้านายน้อยให้ดีนะเจ้าคะ

บทที่ 50 ห้าสิบ

บทที่ 51 ห้าสิบเอ็ด

บทที่ 52 ในมุมมองของอี๋เหนียงอู่

บทที่ 53 ในเดือนเก้า ช่วงเทศกาลฉงหยาง (เทศกาลเก้าคู่)

บทที่ 54 ตอนนี้เป็นยามเซิน (15:00-16:59 น.)

บทที่ 55 พอเดินเข้าไป พระชายาเอกก็ไล่พวกนางกลับมาทันที

บทที่ 56 กิจการร้านค้ารูปแบบอื่น

บทที่ 57 น้ำอวี้เฉวียนที่ใช้ทำขนมจากครัวเล็ก

บทที่ 58 เขาเป็นคนขี้ร้อนเป็นที่สุด

บทที่ 59 คำพูดของซูเหยามีทั้งความจริงและคำลวงปะปนกันไป

บทที่ 60 หลังจากเดินวนเวียนไปมาจนรู้สึกวิงเวียนศีรษะ

บทที่ 61 อิ้นเจินรับถ้วยชามา

บทที่ 62 อิ้นเจินไม่ได้โกรธเคืองกับคำกล่าวหาของนาง

บทที่ 63 เสียงของ ซูเหยา ค่อยๆ

บทที่ 64 เจ้านี่โชคดีจริงๆ

บทที่ 65 อิ้นเจินและอูลาหน่าลาซื่อนั่งลงบนม้ากะตั่งด้านข้าง

บทที่ 66 ล่วงเข้าสู่เดือนเก้า

บทที่ 67 ทูลเสด็จพ่อ

บทที่ 68 ในที่สุดหนิ่วฮู่ลู่ซื่อก็เข้ามาอยู่ในจวนของเขาเสียที

บทที่ 69 เมื่อเห็นว่าอนุภรรยาจางที่มักจะไม่เป็นที่โปรดปรานถูกสงสัยว่ากำลังตั้งครรภ์

บทที่ 70 เจ็ดสิบ

บทที่ 71 อิ้นเจิน ตลอดจนบรรดาองค์ชาย

บทที่ 72 อูลาหน่าลาซื่อทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง

บทที่ 73 หอูลาหน่าลาซื่อถามขึ้น "มามา

บทที่ 74 ซูเหยาทำหน้าจริงจัง

บทที่ 75 ทว่าซูเหยาก็ไม่ยอมแพ้

บทที่ 76 นางตัดสินใจโยนภาระนี้ไปให้อิ้นเจิน

บทที่ 77 อิ้นเจินมีความคลางแคลงใจในตัวองค์ชายใหญ่อยู่แล้ว