บทที่ 416 ฮ่องเต้คังซีประทับคุกเข่าอยู่ข้างพระแท่นบรรทมของไท่โฮ่ว

บทที่ 416 ฮ่องเต้คังซีประทับคุกเข่าอยู่ข้างพระแท่นบรรทมของไท่โฮ่ว

เมื่อทอดพระเนตรเห็นพระนางหายใจรวยรินและยังคงไม่ได้สติ พระองค์ก็ทรงปวดร้าวพระทัยจนเกินจะทานทน ความวิงเวียนระลอกหนึ่งถาโถมเข้าใส่ จนสุดท้ายพระวรกายก็ทรุดฮวบหมดสติไปเช่นกัน

อิ้นเจินและคนอื่นๆ ตื่นตระหนกตกใจเป็นอย่างยิ่ง รีบประคองร่างของฮ่องเต้คังซีไปประทับตั่งนุ่มในโถงพระตำหนัก

การล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงที่มู่หลานถือเป็นนโยบายระดับชาติ เนื่องจากมักจะเกิดศึกสงครามตามแนวชายแดนอยู่บ่อยครั้ง จึงจำเป็นต้องอาศัยความมั่นคงของชนเผ่าต่างๆ ในมองโกเลีย เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขามีใจคิดกบฏ และให้คอยช่วยเหลือต้าชิงในการต่อต้านศัตรูจากภายนอก

ก่อนหน้านี้ ฮ่องเต้คังซีได้ส่งมู่จินซึ่งปลอมตัวและมีผู้คุ้มกันจำนวนมากติดตาม ไปยังมณฑลกุ้ยโจวเพื่อค้นหาสมุนไพร แม้หัวหน้าสำนักหมอหลวงจะไม่ทราบวิธีใช้และปริมาณยาที่แน่ชัด แต่นั่นก็เป็นยาที่รักษาอาการประชวรได้ตรงจุด

ด้วยทักษะการแพทย์ที่สั่งสมมานานหลายปีประกอบกับคำชี้แนะของอิ้นเจิน หัวหน้าสำนักหมอหลวงจึงสามารถประคองพระพลานามัยของฮ่องเต้ให้ดีขึ้นได้ พระวรกายซีกขวาสามารถขยับได้ แม้จะไม่คล่องแคล่วเหมือนก่อนประชวร และพระหัตถ์ขวาจะมีอาการสั่นอยู่บ้างเป็นบางครั้ง

ทว่าด้วยการเดินทางกลับที่แสนเหน็ดเหนื่อย ประกอบกับอารมณ์ที่แปรปรวนอย่างรุนแรงและความโศกเศร้าที่บั่นทอนพระพลานามัย ฮ่องเต้คังซีจึงทรงทนฝืนต่อไปไม่ไหวและหมดสติไป หลังจากฟื้นขึ้นมา พระองค์ก็ล้มหมอนหนอนเสื่อลงอีกครั้ง

ซูเหยาก็มาถึงสวนฉางชุนเช่นกัน และได้รู้จากหงซวี่ว่าอายุขัยของไท่โฮ่วนั้นใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว ทักษะทางการแพทย์ทั่วไปไม่สามารถรักษาพระนางได้อีกต่อไป

น้ำพุวิญญาณอาจจะสามารถช่วยชีวิตไท่โฮ่วได้ แต่มันก็เสี่ยงเกินไป หมอหลวงทุกคนต่างรู้ดีถึงพระอาการของไท่โฮ่ว หมอหลวงนับสิบคนยังจนปัญญา หากจู่ๆ พระนางก็หายประชวร จะอธิบายเรื่องนี้ได้อย่างไร?

หากฮ่องเต้คังซีทรงสังเกตเห็นความผิดปกติและสืบสาวราวเรื่องมาถึงตัวนาง ผลที่ตามมาคงยากจะจินตนาการ

ใครบ้างล่ะจะไม่อยากได้น้ำพุวิญญาณ? หลังจากได้มันไปแล้ว พวกเขาจะไม่สงสัยหรือว่านางยังมีของวิเศษอื่นๆ ซ่อนอยู่อีกหรือ?

ซูเหยาไม่กล้าคิดให้มากความไปกว่านี้ หลังจากขัดแย้งในใจอยู่นาน ในที่สุดนางก็ตัดสินใจที่จะไม่ทำอะไรและปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามครรลองของธรรมชาติ

จะด่าว่านางเห็นแก่ตัว หรือจะว่านางไร้หัวใจก็ตามที

แต่ในใจของนาง ชีวิตและความปลอดภัยของตัวนางเองต้องมาก่อนเสมอ

ในวันที่ยี่สิบเอ็ดเดือนเจ็ด ขณะที่ไท่โฮ่วกำลังจะสิ้นลม พระนางก็มีเรี่ยวแรงฮึดสู้ขึ้นมาในช่วงสุดท้าย และรับสั่งมากมายกับฮ่องเต้ที่ประทับคุกเข่าถวายโอสถอยู่ข้างเตียง

ครั้นตกเย็น ไท่โฮ่วก็เสด็จสวรรคต ฮ่องเต้คังซีทรงกรรแสงอย่างหาที่สุดไม่ได้ และทรงดึงดันที่จะประกอบพิธีตัดเปียเพื่อแสดงความโศกเศร้าอย่างลึกซึ้งที่สุด

หลังจากงานพระบรมศพ ฮ่องเต้ก็ทรงประชวรหนัก กิจการงานราชสำนักเกือบทั้งหมดจึงตกอยู่ในความดูแลขององค์รัชทายาทอิ้นเจิน

ในวันที่ยี่สิบห้าเดือนสิบเอ็ด ฮ่องเต้คังซีทรงจัดพิธีสถาปนาแต่งตั้งครั้งใหญ่ขึ้นที่พระที่นั่งไท่เหอ พระราชทานพระสุพรรณบัฏและพระราชลัญจกรประจำตำแหน่งองค์รัชทายาทแก่อิ้นเจิน สถาปนาเขาขึ้นเป็นเจ้าชายแห่งวังตะวันออกอย่างเป็นทางการ ในวันที่ยี่สิบหก พระราชโองการถูกประกาศไปทั่วแผ่นดินอย่างเป็นทางการ ให้มีการยกเว้นภาษีและนิรโทษกรรมทั่วไป

ในวันที่ยี่สิบหก อิ้นเจินได้ย้ายเข้าไปประทับในวังตะวันออกพร้อมกับพระชายา พระสนม และพระโอรสพระธิดา โดยทิ้งบ่าวไพร่ไว้ดูแลจวนเดิมของพวกเขา

วังตะวันออกเป็นหมู่อาคารที่มีลานกว้างสี่ลาน ตำหนักหน้าคือตำหนักชุนเปิ่น เป็นสถานที่ที่อิ้นเจินใช้พบปะเหล่าขุนนางและว่าราชการ

ตำหนักหลักคือตำหนักอวี้ชิ่ง ใช้เป็นที่ประทับส่วนพระองค์ของอิ้นเจิน หงจิ้งและหงซวี่ถูกจัดให้พักอยู่ในตำหนักปีกตะวันออก ในขณะที่หงสือและหงลี่พักอยู่ในตำหนักปีกตะวันตก

ไท่จื่อเฟยน่าลาซื่อเป็นฝ่ายเสนอตัวที่จะพักอยู่ในตำหนักหลังของลานที่สี่

ดังนั้น อิ้นเจินจึงจัดให้ซูเหยาพักอยู่ที่หอจี้เต๋อในลานที่สาม อาคารแห่งนี้มีระเบียงทั้งด้านหน้าและด้านหลัง กว้างห้าห้องและลึกสามห้อง ทำหน้าที่เป็นตำหนักหลังของตำหนักอวี้ชิ่ง โดยมีระเบียงทางเดินเชื่อมถึงกัน

หากประเมินจากพื้นที่ของหอจี้เต๋อเพียงอย่างเดียว ก็ถือว่ากว้างขวางพอๆ กับห้องที่ซูเหยาเคยพักอยู่ในเรือนฉยงฮวา ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือไม่มีลานกว้างส่วนตัว ซึ่งนางก็ยอมรับได้ เพราะกะไว้ว่าพวกเขาคงจะไม่ได้ประทับอยู่ในวังตะวันออกนานนัก

มีห้องล้อมรอบหอจี้เต๋อข้างละยี่สิบห้อง เก๋อเก๋อสามจิ้งเหยาและองค์หญิงสี่หงเซวียนต่างก็เลือกห้องพักคนละห้อง

พระโอรสพระธิดาและพระสนมที่เหลือถูกจัดให้พักอยู่ในห้องล้อมรอบทั้งสองข้างของลานที่สามและลานที่สี่

พื้นที่ของตำหนักอวี้ชิ่งนั้นเล็กกว่าจวนอ๋องหย่งมาก ทำให้ความเป็นอยู่ค่อนข้างคับแคบไปบ้าง แต่พวกเขาทุกคนก็ล้วนยินดีปรีดาที่อิ้นเจินได้เป็นองค์รัชทายาทอย่างเป็นทางการ จึงไม่มีใครใส่ใจกับเรื่องนี้

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฝ่ายในของอิ้นเจินมีความสงบสุขมาตลอด บัดนี้เมื่อพวกเขามาอาศัยอยู่ใกล้ชิดกันมากขึ้น ความสัมพันธ์ของพวกเขากลับยิ่งแนบแน่นขึ้นไปอีก

เนื่องจากการสวรรคตของไท่โฮ่ว งานเลี้ยงฉลองปีใหม่จึงไม่ได้จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่

ฤดูหนาวผ่านพ้น ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน สรรพสิ่งล้วนฟื้นคืนชีวิต

พระพลานามัยของฮ่องเต้ย่ำแย่ลงจริงๆ นับตั้งแต่ไท่โฮ่วสวรรคต ฮ่องเต้ก็ทรงถูกโรครุมเร้า พระอาการประชวรเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้ยกเลิกการคัดเลือกนางกำนัลเข้าวังในปีนี้

เดือนเก้า ณ สวนฉางชุน

ฮ่องเต้ทรงประชวรหนัก องค์รัชทายาทและบรรดาองค์ชายต่างพากันเข้าเฝ้าเพื่อคอยปรนนิบัติพระอาการประชวร