บทที่ 508 เตรียมของขวัญ

บทที่ 508 เตรียมของขวัญ

"เอาล่ะ พักเรื่องของพระชายาเอกไว้ก่อนเถิด อีกไม่กี่วันก็จะถึงงานเฉลิมพระชนมพรรษาแล้ว ของที่ข้าสั่งให้พวกเจ้าไปเตรียมเรียบร้อยดีหรือไม่?"

เมื่อนึกขึ้นได้ว่างานเฉลิมพระชนมพรรษาของคังซีฮ่องเต้ใกล้เข้ามาทุกที ซูเหยาก็ดึงสติกลับมาและเอ่ยถามนางกำนัลคนสนิททั้งสองที่อยู่ข้างกาย

เซี่ยเวยขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะตอบเสียงเบา "เรียนพระสนม นู่ปี้ทำตามรับสั่งและมอบเงินให้หลี่เฮ่อจีนำไปที่กรมวังแล้วเพคะ เมื่อเช้านี้เขาเพิ่งไปสอบถามที่กรมวังมา ทางนั้นตอบกลับมาว่าของที่พระองค์ทรงต้องการนั้นค่อนข้างซับซ้อนและต้องใช้เวลาทำเพิ่มอีกสักหน่อย จะส่งมอบให้ไม่เกินเที่ยงวันพรุ่งนี้เพคะ ขอพระสนมโปรดรอสักนิดนะเพคะ"

"ตกลง พรุ่งนี้เช้าให้หลี่เฮ่อจีไปเร่งรัดพวกเขาอีกรอบ ข้าจำเป็นต้องรีบใช้" ซูเหยาขมวดคิ้วเช่นกันเมื่อได้ยินเช่นนั้น ทว่าในเมื่อกรมวังกล่าวมาเช่นนี้ นางก็ไม่มีทางเลือกอื่น ท้ายที่สุดแล้ว นางเพิ่งจะสั่งให้พวกเขาเตรียมของขวัญชิ้นใหม่เมื่อไม่กี่วันก่อนนี่เอง

งานเฉลิมพระชนมพรรษาของคังซีฮ่องเต้นับเป็นหนึ่งในเทศกาลประจำปีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ตอนที่เจ้าของร่างเดิมยังตั้งครรภ์องค์หญิงสิบ นางได้เตรียมชุดบรรทมที่เย็บด้วยมือเพื่อเป็นของขวัญสำหรับงานนี้

เมื่อไม่กี่วันก่อน ชิวอวี่สืบทราบมาว่าหนึ่งในของขวัญที่หรงเฟยกำลังเตรียมก็คือชุดบรรทมเช่นกัน ซูเหยาจึงจำใจต้องเปลี่ยนเป็นของขวัญชิ้นอื่นแทน โดยเก็บชุดบรรทมนั้นไว้ถวายในคราวหน้าที่คังซีฮ่องเต้เสด็จมาประทับค้างคืนที่ตำหนักหย่งโส่ว อย่างไรเสีย นั่นก็เป็นความตั้งใจจริงของเจ้าของร่างเดิม นางไม่ควรปล่อยให้สูญเปล่า

ส่วนเหตุผลที่นางต้องเปลี่ยนของขวัญที่เตรียมไว้ล่วงหน้านั้น ถือเป็นกฎที่รู้กันดีในวังหลัง

ต่อให้ไม่พูดถึงฝีมือการเย็บปักถักร้อย เพียงแค่หรงเฟยมีตำแหน่งสูงกว่านางหนึ่งขั้น นางก็ไม่อาจเสียมารยาทมอบของขวัญซ้ำรอยกับหรงเฟยได้ นั่นจะเป็นการยั่วยุอีกฝ่าย ซูเหยาค่อนข้างพอใจกับชีวิตในปัจจุบันและไม่อยากสร้างศัตรูอย่างเปิดเผยเพิ่มขึ้นอีก

การจัดการงานเฉลิมพระชนมพรรษาตกเป็นหน้าที่ของพระสนมเอกทั้งสี่ ยังไม่ถึงคราวของซูเหยาที่มีตำแหน่งเพียงผิน ทว่านางก็ไม่ได้ว่างเว้นเสียทีเดียว ไม้กระถางและพรรณไม้ที่ใช้ประดับในงานเลี้ยงล้วนจัดหาโดยกองบุปผา ดังนั้นซูเหยาจึงไม่ได้สบายนัก

นอกเหนือจากการแบ่งเวลาไปเตรียมของขวัญของตนเองและเด็กๆ แล้ว นางยังต้องใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับกองบุปผาอีกด้วย

ในเมื่อนี่เป็นครั้งแรกที่นางได้รับหน้าที่ดูแลจัดการกิจการวังหลัง นางย่อมต้องสร้างความประทับใจที่ดีให้แก่คังซีฮ่องเต้ เพื่อที่หากมีโอกาสช่วยเหลืองานในวังอีกครั้ง ฝ่าบาทจะได้ทรงนึกถึงนาง

องค์หญิงสิบยังเล็กนัก จึงไม่มีความจำเป็นต้องเตรียมของขวัญในนามของนาง เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าองค์หญิงสิบยังตรัสไม่ได้ด้วยซ้ำ

การเตรียมของขวัญเป็นธรรมเนียมสำหรับองค์ชายและองค์หญิงที่มีพระชันษาสามปีขึ้นไปเท่านั้น

องค์ชายสิบสามและองค์หญิงแปดไม่ได้สนิทสนมกับคังซีฮ่องเต้ผู้เป็นพระบิดามากนัก แต่พวกเขาก็ยังอยากเตรียมของขวัญด้วยตนเองเพื่อนำไปถวาย ซูเหยาได้เตรียมของขวัญสำรองไว้ให้พวกเขาแล้ว แต่ภายนอกนางก็ปล่อยให้พวกเขาทำตามใจชอบ

ส่วนของขวัญที่นางตั้งใจจะถวายนั้น เนื่องจากเหลือเวลาอีกเพียงเจ็ดวันก็จะถึงวันเฉลิมพระชนมพรรษาตอนที่นางตัดสินใจเปลี่ยนของขวัญ เวลาจึงกระชั้นชิดเกินไป ความคิดหลายอย่างไม่อาจทำให้เป็นจริงได้ในเวลาอันสั้น ซูเหยาเค้นสมองคิดอย่างหนักก่อนจะนึกถึงงานฝีมือชิ้นหนึ่งที่คังซีฮ่องเต้จะต้องพอพระทัยอย่างแน่นอน

เมื่อพิจารณาจากทรัพย์สินที่มีอยู่ในปัจจุบัน นางไม่มีของล้ำค่าใดที่สามารถนำไปถวายได้เลย

ทรัพย์สมบัติทั้งหมดในนามของนาง นอกเหนือจากเครื่องประดับ ผ้าแพรพรรณ และของตกแต่งที่รวมอยู่ในเบี้ยหวัดแล้ว ก็ล้วนเป็นสิ่งของที่คังซีฮ่องเต้ ไท่โฮ่ว และบุคคลอื่นๆ ประทานให้ รวมถึงของขวัญจากพระสนมองค์อื่น และตั๋วเงินที่ครอบครัวฝั่งมารดาส่งเข้ามาในวังก่อนหน้านี้ ไม่มีสิ่งใดเลยที่สามารถนำไปถวายเป็นของขวัญแด่คังซีฮ่องเต้ได้

ตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงที่ครอบครัวส่งมาให้ในงานฉลองครบเดือนขององค์หญิงน้อย ซูเหยาก็เก็บแยกไว้และไม่เคยนำออกมาใช้ นางวางแผนที่จะเก็บหอมรอมริบเพิ่มขึ้นในอนาคตเพื่อไปเปิดร้านทำกิจการของตนเอง

ซูเหยาไม่มีความสามารถและไม่ได้วางแผนที่จะทุ่มเงินก้อนโตเพื่อซื้อของขวัญราคาแพง

ยิ่งไปกว่านั้น คังซีฮ่องเต้เสด็จขึ้นครองราชย์ตั้งแต่พระชนมายุแปดพรรษา ทรงปกครองแผ่นดินมานานกว่ายี่สิบปี ทรงครอบครองความมั่งคั่งทั่วทั้งสี่คาบสมุทร และเคยทอดพระเนตรของล้ำค่ามาแล้วนับไม่ถ้วน ต่อให้นางทุ่มเงินสดทั้งหมดของสกุลจางเจีย ก็คงไม่อาจซื้อของขวัญที่ทำให้คังซีฮ่องเต้ประทับใจได้อย่างแท้จริง ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นต้องผลาญเงินทองไปกับสิ่งใด

หากนางจะถวายของขวัญ ก็ควรเป็นสิ่งที่สามารถถ่ายทอดความจริงใจของนางและทำให้คังซีฮ่องเต้ทรงจดจำได้