บทที่ 481 ปะทะคารมหน้าตำหนักฉือหนิง

บทที่ 481 ปะทะคารมหน้าตำหนักฉือหนิง

"ก็เพียงของกินเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น"

สีหน้าของชูเหยาเรียบเฉย นางไม่มีเจตนาจะอธิบายให้มากความ เพียงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วหมุนตัวจูงมือเหออันถอยห่างออกไปหลายก้าว ยืนนิ่งอยู่ในมุมสงบเพื่อหลีกเลี่ยงการเสวนากับผู้อื่น

ใบหน้างดงามแลดูเย็นชา แผ่กลิ่นอายที่เตือนให้ผู้คนรู้ว่าไม่ควรล่วงล้ำเข้าใกล้

ผู้ใดที่มีไหวพริบสักนิดย่อมดูออกว่านางไม่อยากจะต่อบทสนทนาด้วย

แต่เห็นได้ชัดว่าพระสนมน้อยผู้นั้นหาใช่คนมีไหวพริบ นางหัวเราะเสียงใส ปลายเสียงเชิดสูงขึ้นเล็กน้อย "ช่วงนี้หม่อมฉันได้ยินมาว่าไท่โฮ่วทรงโปรดปรานพระสนมหมิ่นยิ่งนัก ที่แท้ก็อาศัยเล่ห์เหลี่ยมเช่นนี้นี่เอง พระองค์ถึงได้ทรงหวงแหนราวกับเป็นของล้ำค่า ไม่ยอมให้เหล่าพี่น้องได้ชมดูสักนิด ทรงคิดว่าทุกคนจะเป็นเหมือนพระองค์หรือเพคะ ที่ต้องเหน็ดเหนื่อยทุ่มเทแย่งชิงความโปรดปรานถึงเพียงนั้น"

เอ่ยจบ นางก็ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปากหัวเราะคิกคัก น้ำเสียงแฝงแววเย้ยหยันอย่างเห็นได้ชัด

วังหลวงกว้างใหญ่ไพศาล เป็นที่รวบรวมผู้คนร้อยแปดจำพวก ชูเหยาเคยชินกับการพบเจอคนแปลกประหลาดสารพัดรูปแบบเสียแล้ว พระสนมผู้นี้นับว่ายังดูปกติ นางไม่รู้สึกโกรธเคืองเลยสักนิด เมื่อประเมินจากความเบาปัญญาของพระสนมน้อยผู้นี้แล้ว...

ใบหน้าของพระสนมน้อยผู้นั้นแดงก่ำ "อากาศหนาวเย็นเช่นนี้จะมียุงมาจากที่ใดกัน! ฐานะของพระองค์สูงส่งกว่าหม่อมฉัน หากคิดจะรังแกหม่อมฉัน ก็ควรหาเหตุผลที่มันฟังขึ้นกว่านี้หน่อยเถิดเพคะ!"

ชูเหยาเลิกคิ้วขึ้น "เหตุใดข้าต้องรังแกเจ้าด้วย?"