บทที่ 510 แผนการซ้อน

บทที่ 510 แผนการซ้อน

"นายหญิง พวกเราควรทำอย่างไรดีเพคะ กล้วยไม้พันธุ์วสันต์วิจิตรเหล่านี้ต้องใช้สำหรับงานเลี้ยงคืนนี้ มีอยู่เพียงไม่กี่กระถางแถมยังส่งรายชื่อไปแล้ว ตอนนี้กลับถูกทำลายจนหมดสิ้น ผู้ใดกันที่กล้าทำเรื่องเช่นนี้..."

เมื่อมองดูกระถางกล้วยไม้อันล้ำค่าหลายกระถางที่ถูกแมวเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด ชิวอวี่ก็แทบจะร้องไห้ออกมา

นี่เป็นครั้งแรกที่นายหญิงของนางได้รับความโปรดปรานอย่างมากจากฝ่าบาทและได้รับมอบหมายอำนาจในวังหลัง แม้ว่าจะมีเพียงกองบุปผาที่อยู่ในความดูแลของนายหญิง แต่นางก็ยังคงให้ความสำคัญกับมันอย่างยิ่งยวด

งานเฉลิมพระชนมพรรษาของฮ่องเต้เป็นงานที่ทุกคนในวังให้ความสำคัญอย่างมาก กองบุปผาได้เริ่มเตรียมการมาตั้งแต่เนิ่นๆ กล้วยไม้พันธุ์วสันต์วิจิตรเหล่านี้หาได้ยากยิ่ง ทั้งยังบอบบางและดูแลรักษาได้ยาก กองบุปผาต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างหนักเพื่อเพาะเลี้ยงกล้วยไม้ไม่กี่กระถางนี้ เพียงเพื่อรอที่จะนำไปประดับตกแต่งในงานเลี้ยงเฉลิมพระชนมพรรษา

ทว่าตอนนี้พวกมันกลับถูกใครบางคนจงใจทำลายจนพังพินาศ ชิวอวี่เคียดแค้นคนที่คอยขัดขวางและกลั่นแกล้งนายหญิงของนางยิ่งนัก

นางไม่เชื่อหรอกว่าจู่ๆ จะมีแมวโผล่มาในกองบุปผาโดยไร้สาเหตุ แล้วพุ่งเป้าทำลายกล้วยไม้กระถางเหล่านี้ได้อย่างแม่นยำถึงเพียงนี้

ซูเหยายกมือขึ้นคลึงขมับพลางขมวดคิ้ว ใบหน้าของนางฉายแววร้อนรนและกังวลเช่นกัน "ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามาสืบหาความจริง เวลาเหลือน้อยเต็มที ไปเตรียมดอกไม้อื่นๆ ก่อนเถิด เปิ่นกงจะลองคิดดูว่าจะใช้สิ่งใดมาทดแทน พวกเจ้าไปจัดการหน้าที่ของตนเองให้เรียบร้อยก่อน"

ขณะที่เอ่ย หางตาของนางก็กวาดมองผู้คนที่อยู่ในบริเวณนั้นอย่างไม่ตั้งใจ

เมื่อสังเกตเห็นขันทีน้อยหน้าตาธรรมดาผู้หนึ่งลอบปลีกตัวออกไปอย่างเงียบเชียบหลังจากได้ยินคำพูดของนาง ซูเหยาก็ส่งสายตามีความนัยให้หลี่เฮ่อจี

หลี่เฮ่อจีเข้าใจในทันทีและรีบสะกดรอยตามเขาไป

ทันทีที่ซูเหยามาถึงกองบุปผา นางก็เห็นกลุ่มคนยืนอออยู่ที่เรือนกระจก ทุกคนล้วนมีสีหน้าตึงเครียดและเอาแต่จ้องมองพื้น คนสวนหลายคนที่รับผิดชอบดูแลกล้วยไม้พันธุ์วสันต์วิจิตรต่างร้องห่มร้องไห้ และเมื่อเห็นนาง พวกเขาก็รีบรายงานเรื่องที่กล้วยไม้ถูกแมวจากที่ไหนก็ไม่รู้มาทำลายจนย่อยยับ

นางอุตส่าห์มาที่กองบุปผาตั้งแต่เช้าตรู่ ทว่ากลับไม่คาดคิดเลยว่าผู้ลงมือจะเคลื่อนไหวเร็วยิ่งกว่า

เป็นไปตามที่นางคาดไว้ สตรีในวังหลังเหล่านั้นชื่นชอบการสร้างความวุ่นวายและคอยหาทางเล่นงานนางอยู่เสมอ

คนในกองบุปผาที่ได้รับคำสั่งกำชับจากซูเหยาครั้งแล้วครั้งเล่า ต่างก็ระแวดระวังในการปกป้องดอกไม้และไม้กระถางที่จะต้องนำไปประดับในงานเลี้ยงเป็นอย่างดี

ทว่ากลับมีเกลือเป็นหนอนอยู่ในกองบุปผาแห่งนี้ และผู้ที่อยู่เบื้องหลังก็ยังคงลงมือได้สำเร็จ

แต่ทว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า ในเมื่อซูเหยาคาดการณ์เรื่องนี้เอาไว้แล้ว มีหรือที่นางจะไม่ได้เตรียมการรับมือ?

เพียงแต่ ในเมื่อมีคนตั้งใจมุ่งเป้ามาที่นางในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ นางย่อมไม่อาจทำให้ผู้อยู่เบื้องหลังต้องผิดหวังเร็วเกินไปนัก ปล่อยให้พวกนางได้ใจไปอีกสักพักก็แล้วกัน

หลังจากจัดแจงมอบหมายงานให้ทุกคนเสร็จสิ้น ซูเหยาก็ยังไม่ได้จากไปในทันที นางเดินดูรอบๆ เรือนกระจกพร้อมกับสังเกตอย่างละเอียด ครู่ต่อมา นางก็ย่อกายลงนั่งยองๆ ท่ามกลางเศษซากปรักหักพัง หยิบใบกล้วยไม้ขึ้นมาดม แววตาของนางก็ฉายความสนใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

ซูเหยายกมือขึ้นส่งสัญญาณให้เสี่ยวอันจื่อเข้ามาหา และสั่งให้เขาไปตามหมอหลวงมา

ชิวอวี่นั่งยองๆ อยู่ข้างนาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเลื่อมใสให้ได้ยินกันเพียงสองคน "นายหญิง ท่านช่างหยั่งรู้ล่วงหน้าจริงๆ เพคะ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ล้วนอยู่ในความคาดหมายของท่าน กล้วยไม้เหล่านี้ถูกคนทำลายจริงๆ ด้วย โชคดีที่นายหญิงเตรียมการไว้แต่เนิ่นๆ"

"เปิ่นกงก็แค่เตรียมพร้อมเอาไว้ เผื่อมีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้นก็เท่านั้น" ซูเหยาไม่ได้กล่าวสิ่งใดให้มากความ นางโยนใบกล้วยไม้ทิ้งแล้วหยัดกายลุกขึ้นปัดมือ รับผ้าเช็ดหน้าไหมที่ชิวอวี่ยื่นให้มาเช็ดทำความสะอาด

นางสั่งการอย่างใจเย็น "เจ้าอยู่ที่นี่และคอยจับตาดูเอาไว้ อย่าให้ผู้ใดแตะต้องสิ่งใดทั้งสิ้น เมื่อหมอหลวงมาถึง ให้เขาตรวจดูใบกล้วยไม้พวกนี้อย่างละเอียดว่ามีความผิดปกติอันใดหรือไม่"

"เพคะ นู่ปี้รับคำสั่ง"

ไม้กระถางเหล่านี้ถูกทำลายจนไม่อาจกอบกู้ได้แล้ว จะปล่อยให้มีความผิดพลาดอื่นใดเกิดขึ้นอีกไม่ได้ ซูเหยาจึงออกไปคอยควบคุมดูแลงานส่วนอื่นด้วยความไม่วางใจนัก

หมอหลวงยังมาไม่ถึง ทว่าหลี่เฮ่อจีกลับมาเสียก่อน เขาเดินเข้ามาหาซูเหยาและรายงานด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "นายหญิง คนผู้นั้นไปพบกับผิงเอ๋อร์จากตำหนักของซีเฟยที่หลังภูเขาจำลองในอุทยานหลวงพ่ะย่ะค่ะ"

"เป็นนางงั้นหรือ?" ซูเหยารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย