ปลาเค็มเหินสวรรค์

ปลาเค็มเหินสวรรค์
ซ่งเฉียนจีทุ่มเทวิ่งตามเป้าหมายอย่างสุดชีวิตมาตลอดทั้งชีวิต
ครึ่งชีวิตแรกเขาเป็นเพียงมนุษย์เดินดินธรรมดา วางแผนสารพัดเพื่อไขว่คว้าวาสนาแห่งวิถีเซียนให้ตัวเองแม้เพียงเศษเสี้ยว ทว่ากลับต้องพลัดพรากจากญาติมิตร กลายเป็นคนโดดเดี่ยวอ้างว้าง
ครึ่งชีวิตหลังเขาอดทนฝ่าฟันจนกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายเพื่อแสวงหาหนทางรอดให้แก่เผ่าพันธุ์มนุษย์ ทว่ากลับพ่ายแพ้ต่อลิขิตสวรรค์ ทิ้งความคับแค้นใจไว้ชั่วกัลปาวสาน
หลังจากตายไปแล้วเขาถึงเพิ่งรู้ว่า โลกใบนี้มี "ผู้กอบกู้" ที่สวรรค์กำหนดไว้แล้ว เป็นผู้ที่ถูกลิขิตมาให้กอบกู้วิกฤตและกลายเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่
ก่อนที่ตัวเอกจะเติบโต ตัวประกอบจะมาแย่งงานไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น เขาแทบไม่นับว่าเป็นตัวประกอบด้วยซ้ำ อย่างมากก็เป็นแค่... เครื่องมือ
เมื่อได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง เขาไม่อยากบำเพ็ญเพียรเป็นเซียนอีกแล้ว อยากแค่ตื่นสายๆ อาบแดด ดูเมฆ ชมดอกไม้ ตอนมีชีวิตอยู่ก็เป็นปลาเค็มที่แสนสุขสันต์ พอใกล้ตายก็เลือกสุสานที่ฮวงจุ้ยดีๆ สักแห่ง
ใครก็อย่าหวังจะให้เขาพลิกตัวจากปลาเค็ม ใครชวนให้บำเพ็ญเพียร จะขุดสุสานบรรพบุรุษมันทิ้ง ใครชวนให้บำเพ็ญเต๋า ต้องโดนสับเป็นพันชิ้น
แต่ทำไมกันนะ วาสนาดีๆ ที่ชาติก่อนร้องขอแทบตายกลับลอยมาประเคนให้ถึงหน้า อดีตคู่บำเพ็ญที่เคยจบกันแบบค้างคาใจกลับหวนคืนมาขอสานต่อความรัก ส่วนผู้กอบกู้ที่เขาเอื้อมไม่ถึงก็ดันเห็นเขาเป็นพี่น้อง
ผู้กอบกู้: ไม่สิ เป็นข้าต่างหากที่เอื้อมท่านไม่ถึง
ป.ล. มีตัวละครหญิงแอบรักพระเอกข้างเดียว แต่ในใจพระเอกมีแค่การทำไร่ทำนาเท่านั้น!
ขีดเส้นใต้เน้นๆ: พระเอกเป็นปลาเค็มแต่นอนรอรับชัยชนะ พระเอกชอบทำไร่ทำนา แต่นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่นิยายแนวปลูกผักทำฟาร์ม!!!
แท็กเนื้อหา: ลูกรักสวรรค์ เซียนเสียบำเพ็ญเพียร ตบหน้า
แนะนำสั้นๆ ในหนึ่งประโยค: ชาวโลกล้วนบอกว่าการเป็นเซียนนั้นดี ข้ากลับบอกว่าการทำไร่ทำนานั้นลืมไม่ลง
แนวคิด: น้ำใสเขาเขียวก็คือภูเขาทองภูเขาเงิน