บทที่ 9 ร่องรอยที่ซ่อนเร้น

บทที่ 9 ร่องรอยที่ซ่อนเร้น

แสงสีทองเรืองรองสายสุดท้ายของยามเย็น ลับเลือนหายไปท่ามกลางหมู่เมฆและขุนเขา

ความมืดมิดคืบคลานข้ามกำแพงเรือนราวกับเกลียวคลื่น ซ่งเฉียนจีวางพลั่วลง ตักน้ำจากบ่อมาหนึ่งถังเพื่อล้างหน้าล้างตา

หลังจากทำงานหนักอย่างคุ้มค่ามาทั้งวัน เขาก็ยกเก้าอี้เก่าๆ ตัวหนึ่งออกมา หาตำแหน่งที่ดูเจริญหูเจริญตาที่สุดในลานเรือน แล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หราอย่างชอบธรรม

การปล่อยเวลาให้สูญเปล่านั้นทำง่าย แต่ที่ยากที่สุดคือการปล่อยเวลาให้สูญเปล่าด้วยความสบายใจและไร้ซึ่งความรู้สึกผิดชอบชั่วดี

ซ่งเฉียนจีเงยหน้าขึ้น กำแพงเรือนตีกรอบผืนฟ้ากว้างยามราตรีให้กลายเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็กๆ ซ้ำยังถูกกิ่งก้านใบอันดกหนาของต้นไม้ดอกบดบังเอาไว้ เขาจึงมองเห็นท้องฟ้าประดับดาวได้เพียงแค่ขนาดเท่าฝ่ามือ

สายลมเย็นสบายอันประเมินค่ามิได้ พัดพาให้ดอกท้อต้นหนึ่งนอกเรือนร่วงหล่นลงมาเป็นสาย และพัดพริ้วเส้นผมที่ปล่อยสยายของเขา

"พรุ่งนี้ย้ายต้นไม้นี้ไปไว้ริมๆ หน่อยดีกว่า แล้วค่อยไปซื้อต้นกล้าผักกับเมล็ดดอกไม้มาเพิ่ม พันธุ์ไหนถึงจะปลูกให้รอดง่ายๆ บ้างนะ"

ยามที่ผู้คนฝ่าความมืดพุ่งพรวดเข้ามาในลานเรือนเล็กๆ ก็เห็นซ่งเฉียนจีปล่อยผมเผ้ารุงรัง สวมชุดคลุมเก่าๆ หลวมโพรก สวมรองเท้าผ้าแบบเหยียบส้น กำลังพิงพนักเก้าอี้รับลมเย็น

ดูว่างจัดจนราแทบขึ้นทั้งตัว ราวกับแมวขี้เกียจที่ไร้กระดูก

คราวนี้ เหล่าไก่ชนกลายสภาพเป็นฝูงแมลงวันหัวขาด บินวนส่งเสียงหึ่งๆ อยู่รอบเก้าอี้เก่า:

"เขาไม่มีทางสนใจความเป็นตายของศิษย์พี่เมิ่งหรอก! ทำยังไงดี"

"ก็ซ่งลั่วเป็นคนบอกว่าศิษย์พี่เมิ่งมีอันตราย แล้วก็เป็นจริงอย่างที่เขาว่า ไม่แน่ว่าเขาอาจจะรู้วิธีแก้ไขก็ได้"

"หุบปากกันให้หมด" โจวเสี่ยวอวิ๋นตวาดห้ามทุกคน เดินเข้าไปหาซ่งเฉียนจี แล้วถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า:

"ศิษย์พี่เมิ่งถูกคุมตัวไปที่หอวินัยแล้ว เจ้าคาดเดาไว้แต่แรกแล้วใช่หรือไม่ เจ้ายังรู้อะไรอีก"

เดิมทีพวกเขาไม่ควรมา แต่เรื่องเกิดกะทันหัน ทุกคนต่างก็หมดหนทาง จู่ๆ ก็นึกถึงท่าทางสงบนิ่งไม่หวั่นไหวราวกับขุนเขาไท่ซานของซ่งเฉียนจีขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

พอรู้ตัวอีกที พวกเขาก็มายืนอยู่ในลานเรือนกันหมดแล้ว

ซ่งเฉียนจีขมวดคิ้ว

โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมีวิถีเต๋าและเคล็ดวิชามากมายนับหมื่นพัน กว้างใหญ่ไพศาลดุจห้วงมหาสมุทร

ทว่าวิชาพื้นฐานเบื้องต้นอย่างวิชาตัวเบาหรือวิชาเร้นลมปราณนั้น ทุกสำนักล้วนต้องฝึกฝน ในช่วงแรกเริ่มของการบำเพ็ญเพียรก็แทบจะไม่ต่างกันเท่าใดนัก

สิ่งที่เขาสอนเมิ่งเหอเจ๋อ เป็นเพียงวิชาที่ลึกล้ำกว่าที่สำนักหัวเวยสอนเท่านั้น หาใช่วิชามารนอกรีตไม่

ตามหลักแล้ว เมิ่งเหอเจ๋อต้องทะลวงผ่านขั้นจู้จีให้ได้เสียก่อน ถึงจะฝึกฝนจนถึงขั้นที่สองได้ เมื่อนั้นวิชาทั้งสองแบบจึงจะเผยให้เห็นถึงความได้เปรียบเสียเปรียบอย่างชัดเจน

การเผยพิรุธเร็วถึงเพียงนี้ มีความเป็นไปได้เพียงข้อเดียวคือมียอดฝีมือที่มีสายตาเฉียบแหลมและชื่นชอบการค้นคว้าวิชา เห็นกระบวนท่าที่เมิ่งเหอเจ๋อใช้ออกมา ประกอบกับการต่อสู้ทำให้คนเราดึงศักยภาพที่ซ่อนอยู่ออกมาใช้ เมิ่งเหอเจ๋อจึงก้าวหน้าเร็วเกินไป

พรสวรรค์ระดับเมิ่งเหอเจ๋อ ผลการทดสอบรากวิญญาณตอนเข้าสำนักแม่นยำจริงๆ หรือ เดิมทีเขาควรจะได้เข้าเป็นศิษย์สายในโดยตรง หรือว่ามีคนจงใจให้เขามาอยู่สายนอกกันแน่

เหมือนกับที่มีคนจงใจมอบลูกประคำหยกแดงให้เขา

การตกหน้าผาแล้วไม่ตาย อยู่ในความคาดหมายของคนผู้นั้นด้วยหรือไม่

โศกนาฏกรรมล้างตระกูลเมิ่งในชาติก่อน ใครคือฆาตกรตัวจริง

การที่เมิ่งเหอเจ๋อกลายเป็นพระมารในท้ายที่สุด ดูเหมือนว่าทุกย่างก้าวจะถูกสถานการณ์บีบบังคับให้ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด แต่เบื้องหลังมีมือของใครคอยผลักดันเขาอยู่หรือไม่

ซ่งเฉียนจีตระหนักได้ในฉับพลันว่า ต่อให้ตนเองจะได้กลับชาติมาเกิด ต่อให้ได้เห็นเศษเสี้ยวของธาราแห่งกาลเวลา เขาก็ใช่ว่าจะเข้าใจโลกใบนี้และชะตากรรมของผู้อื่นอย่างถ่องแท้

ยังมีเบื้องลึกเบื้องหลังและร่องรอยที่ซ่อนเร้นอีกมากมาย ที่ทอดยาวออกไปนับพันลี้

ระหว่างที่ซ่งเฉียนจีกำลังครุ่นคิด เสียงในลานเรือนก็ค่อยๆ เงียบลง

เมื่อทุกคนเห็นสีหน้าแววตาอันเย็นชาของเขา ดูคล้ายกับไม่แยแสสิ่งใด ก็พากันใจหายวาบ

"ศิษย์พี่เมิ่งใช้ชีวิตไปครึ่งค่ายอมแลกโอกาสให้เจ้าได้เข้าเป็นศิษย์สายใน ตอนนี้เจ้าจะทำตัวไม่รู้ไม่ชี้อย่างนั้นหรือ หอวินัยบอกว่าเขาแอบฝึกวิชาของสำนักอื่น จะต้องลงโทษตามกฎสำนัก โดยการขับไล่ลงจากเขา!" โจวเสี่ยวอวิ๋นมีอารมณ์พลุ่งพล่าน

ซ่งเฉียนจีช้อนตาขึ้นมองกะทันหัน "เจ้าพูดใหม่อีกทีซิ"

"ไม่ว่าจะถูกไต่สวนอย่างไร เขาก็ไม่ยอมปริปากตอบ..."

"สี่พยางค์สุดท้าย!"

"ขับไล่ลงจากเขา"

ซ่งเฉียนจีผุดลุกขึ้นพรวด เก้าอี้เก่าล้มกระแทกพื้นเสียงดัง "โครม" จนแตกกระจายเป็นชิ้นๆ

ลงจากเขา!

บนโลกใบนี้ยังมีเรื่องดีๆ แบบนี้อยู่อีกหรือ!

"นี่ เจ้าจะไปไหน" โจวเสี่ยวอวิ๋นรู้สึกถึงสายลมวูบหนึ่งพัดผ่านหน้าไปกะทันหัน

"หอวินัย!"

ทุกคนรีบร้อนวิ่งตามออกไปที่ประตูเรือน ภายใต้เงามืดมิดยามราตรี เห็นเพียงเงาร่างของซ่งเฉียนจีอยู่ไกลลิบ แขนเสื้อทั้งสองข้างปลิวไสวปะทะลม มีเพียงเสียงหนึ่งลอยแว่วมา "พวกเจ้าเตรียมตัวรับคนได้เลย"

"ซ่งลั่วมีวิธีช่วยศิษย์พี่เมิ่งจริงๆ งั้นหรือ"

"หรือว่าคนผู้นี้จะเป็นพวกภายนอกเย็นชาแต่ภายในอบอุ่น พวกเราเข้าใจเขาผิดไปงั้นหรือ"

โจวเสี่ยวอวิ๋น "พวกเจ้าสองคนไปขอยืมเปลหามที่โรงหมอ คนที่เหลือตามข้าไปเฝ้าอยู่หน้าหอวินัยก่อน!"

ฝูงไก่ชนฮึกเหิมขึ้นมาอีกครั้ง แล้วออกเดินทางกันอย่างดุดันเกรี้ยวกราด

***

ประตูใหญ่ของหอวินัยปิดสนิท หน้าประตูจุดโคมไฟสีเหลืองนวลไว้สองดวง ดูสะดุดตายิ่งนักท่ามกลางความมืดมิด

วันนี้เมิ่งเหอเจ๋อโดดเด่นเกินหน้าเกินตา ไม่ว่าจะเกลียดชังเขา เลื่อมใสเขา หรือแค่อยากดูเรื่องสนุก เหล่าศิษย์สายนอกก็ไม่ยอมจากไปง่ายๆ ต่างมารวมตัวกันวิพากษ์วิจารณ์อยู่หน้าหอ

บางคนถึงกับซื้อของกินมื้อดึกมากินด้วย ทำเอาศิษย์หอผู้คุมกฎพลอยไม่ได้พักผ่อนไปด้วย ต้องสวมปลอกแขนสีแดงสดมาคอยรักษาความสงบเรียบร้อยในยามวิกาล

ในที่สุดซ่งเฉียนจีก็เบียดเสียดฝ่าฝูงชนที่อัดแน่นเป็นปลากระป๋องเข้ามาได้ แต่กลับถูกขวางไว้ที่หน้าประตู:

"ด้านในกำลังไต่สวนคดี ผู้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องห้ามเข้า"

ซ่งเฉียนจีจึงจำต้องแจ้งชื่อแซ่ของตนออกไป

ศิษย์พกดาบผู้นั้นจ้องมองเขาครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ตะโกนลั่น "เจ้านี่เอง! เจ้าคือคนที่ถูกหามขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวเมื่อตอนกลางวันนี่!"

ซ่งเฉียนจีแบกรับสายตาประหลาดใจจากรอบด้านจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก "...นั่นมันเก้าอี้เอนหลังต่างหาก"

"เจ้าเข้าไปไม่ได้หรอก" จู่ๆ ก็มีเสียงคนผู้หนึ่งดังขึ้น "ข้าจะพาเจ้าเข้าไปเอง"

ซ่งเฉียนจีหันขวับไปมอง เห็นจ้าวอวี๋ผิงเดินเนิบนาบออกมาจากเงามืดใต้ชายคา

เขายิ้มบางๆ "ลำบากท่านที่ต้องรอข้าเสียนาน"

จ้าวอวี๋ผิงก็ยิ้มแบบเนื้อไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย "ไม่ลำบากเลย"

ยามที่ทั้งสองก้าวข้ามธรณีประตู เสียงสนทนาก็มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน

"พวกเจ้าสองคนนี่ช่างมีน้ำใจฉันพี่น้องเสียจริง ผลัดกันทำตัวเป็นวีรบุรุษ แต่เจ้าจะช่วยเขาได้งั้นหรือ"

"ข้าจะลองดู"

"คราวที่แล้วช่วยเขาจนแขนหักไปข้าง คราวนี้เตรียมใจจะหักอะไรอีกล่ะ"

"ไม่รู้สิ"

พวกเขาเดินเข้าไปในหอไต่สวนที่สว่างไสว ซ่งเฉียนจีประสานมือคารวะเหล่าผู้อาวุโสบนที่นั่งไต่สวน

คงเตรียมตัดหนทางรอดของตัวเองกระมัง จ้าวอวี๋ผิงคิดในใจ

เมิ่งเหอเจ๋อคุกเข่าอยู่ท่ามกลางกองเลือดตื้นๆ

บาดแผลจากการประลองเมื่อตอนกลางวันปริแตกออกทั้งหมด ทำให้เขาดูคล้ายกับน้ำเต้าที่มีเลือดซึมออกมาทั้งลูก

ซ่งเฉียนจีปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

เห็นเพียงศีรษะของเขาตกลงมาปรกอก ไร้ซึ่งการตอบสนองใดๆ

วันนี้เมิ่งเหอเจ๋อเสียเลือดมากเกินไป

เขาเริ่มรู้สึกหนาวเหน็บ หนาวจนฟันกระทบกันดังกึกๆ ราวกับมีน้ำแข็งเกาะตามข้อกระดูก มีเพียงลูกประคำหยกแดงบนข้อมือเท่านั้นที่แผ่ไอร้อนออกมาจางๆ

สติของเขาเริ่มเลื่อนลอย นึกถึงบ้านเกิดและดวงจันทร์ที่อยู่ห่างออกไปนับพันลี้ นึกถึงท่านพ่อท่านแม่ที่บ้าน

เขารู้ตัวดีว่าเกรงคงจะผ่านด่านนี้ไปไม่ได้แล้ว

โชคดีที่ก่อนตายยังได้สู้จนสะใจไปรอบหนึ่ง

ตายในวันที่สะใจที่สุดในชีวิต ก็ยังดีกว่าตายอย่างไร้ค่าอยู่ที่ก้นเหว

ท่ามกลางความสะลึมสะลือ เขาได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังแว่วมาเป็นระยะ:

"...ข้าเป็นคนสอนเอง เขาไม่รู้หรอกว่าตัวเองฝึกวิชาอะไร"

"...เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา ศิษย์ขอรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว"

"...ข้ามาสารภาพผิด ข้ายินดีถูกขับไล่ลงจากเขา แต่ข้ายังมีเรื่องจะพูด"

เสียงนั้นราวกับสายฟ้าแลบที่ผ่าทะลวงม่านราตรีตรงหน้าในที่สุด

ศิษย์พี่ซ่ง!

เมิ่งเหอเจ๋อเบิกตาโพลง

เขาเห็นซ่งเฉียนจียืนขวางอยู่เบื้องหน้าตน

แผ่นหลังอันผอมบางบดบังสายตาหลากหลายคู่และแสงไฟที่สาดส่องจนแสบตา

คล้ายกับต้นไม้เล็กๆ ที่พยายามแผ่กิ่งก้านสาขาอย่างสุดกำลัง เพื่อบังลมบังฝนให้กับเหล่าดอกไม้ใบหญ้าที่อยู่ใต้ต้น

"ที่ศิษย์ได้เรียนรู้วิชาเหล่านี้ เป็นเพราะวาสนาครั้งใหญ่ เรื่องนี้มีความสำคัญยิ่งนัก ไม่อาจพูดในที่แห่งนี้ได้" ซ่งเฉียนจีกล่าว

"บังอาจนัก ที่นี่คือหอไต่สวน หากเจ้าไม่พูดที่นี่ แล้วจะไปพูดที่ไหน!"

"ศิษย์อยากพบท่านเจ้าสำนัก"

ผู้อาวุโสหลิวผู้ดูแลหอวินัยตวาดถามด้วยความโกรธเกรี้ยว แผ่แรงกดดันออกมา ทว่าพอได้ยินคำพูดของซ่งเฉียนจีก็พลันหัวเราะร่วน "พบใครนะ ข้าหูฝาดไปหรือไม่"

ศิษย์หอวินัยคนอื่นๆ ก็พากันหัวระเบ็งเซ็งแซ่

ซ่งเฉียนจีทวนคำอย่างสงบนิ่ง "ศิษย์ต้องพบท่านเจ้าสำนัก"

จาก 'อยากพบ' เปลี่ยนเป็น 'ต้องพบ' เขาถึงกับเปลี่ยนคำพูดเสียด้วยซ้ำ