อย่าดิ้นรนหาที่ตายเลยฮองเฮา ทรราชเขารู้ทันทุกความคิด

อย่าดิ้นรนหาที่ตายเลยฮองเฮา ทรราชเขารู้ทันทุกความคิด [พระนางบริสุทธิ์ทั้งคู่ + พระเอกได้ยินเสียงในใจ + ชีวิตประจำวันแสนหวาน + ตลกขบขันเบาสมอง] อวี๋เชี่ยนเยว่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของฮองเฮาตัวประกอบตายโหง ตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ นางต้องถูกฮ่องเต้ทรราชเนรเทศไปอยู่ตำหนักเย็นเพราะไปวิพากษ์วิจารณ์นางเอกของเรื่อง ทว่าในฐานะสาวสวยรวยทรัพย์ผู้รักความเกียจคร้าน นางกลับโหยหาตำหนักเย็นเป็นที่สุด! — งานเลี้ยงบนเรือประพาส อวี๋เชี่ยนเยว่คิดในใจ: 【เสียงในใจ: แม่นางเอกกำลังจะตกน้ำแล้วใช่มั้ย? พอถูกช่วยขึ้นมา ทรราชก็จะเกิดอาการหน้ามืดตามัวหลงใหลนาง ส่วนฉันก็แค่ทำหน้าตาอิจฉาริษยาแล้วด่านางว่าเป็นนังจิ้งจอกจอมยั่วสวาท เท่านี้ฉันก็จะได้สิทธิ์เข้าไปนอนตีพุงในตำหนักเย็นอย่างมีความสุขแล้ว!】 เซียวอวี้: "?" เจิ้นเนี่ยนะหน้ามืดหลงใหลตั้งแต่แรกเห็น? ไร้สาระ! เจิ้นไม่ได้หิวโหยปานนั้นเสียหน่อย ... นางเอกของเรื่องปรากฏตัวอย่างงดงามเจิดจรัส อวี๋เชี่ยนเยว่: 【เสียงในใจ: ด้วยเสน่ห์อันใสซื่อบริสุทธิ์และดื้อรั้นนิดๆ แบบนี้ มิน่าล่ะทรราชถึงได้ตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบและหลงใหลหัวปักหัวปำ】 เซียวอวี้พิจารณาสถานการณ์เบื้องหน้า ทว่าภายในใจกลับไร้ซึ่งความหวั่นไหวใดๆ โดยสิ้นเชิง อวี๋เชี่ยนเยว่ร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น: 【เสียงในใจ: ทรราชกำลังจ้องมองแม่นางเอกตาไม่กะพริบเลย! ชัดเจนว่าเขาโดนตกเข้าเต็มเปาแล้ว!】 เซียวอวี้: "..." "นางเอก" ผู้นี้เต็มไปด้วยช่องโหว่ การจงใจเข้าหาของนางช่างดูงุ่มง่ามนัก เจิ้นไปชอบนางตรงที่ใดกัน? สตรีผู้นี้โง่งมหรืออย่างไร? — ในเวลาต่อมา พระเอกและนางเอกของเรื่องกลับพยายามจะเข่นฆ่ากันเอง ทำเอาอวี๋เชี่ยนเยว่เริ่มสงสัยว่าตนเองทะลุมิติเข้ามาผิดเล่มหรือเปล่า นางอยากจะหลบหนี หนีไปซ่อนตัวอยู่ในตำหนักเย็นให้รู้แล้วรู้รอด แต่ไม่ว่านางจะแกว่งเท้าหาเสี้ยนมากเพียงใด ก็ยังคงนั่งแท่นอยู่ในตำแหน่งฮองเฮาอย่างมั่นคง นางสติแตกแล้ว! ... ได้ยินมาว่าจ้าวเฟยยั่วยวนทรราชจนถูกโยนเข้าตำหนักเย็นงั้นหรือ? เมื่อมีตัวอย่างให้เห็นอยู่ทนโท่ อวี๋เชี่ยนเยว่จึงตัดสินใจลงมือทำตามแผนการยั่วยวนของนางบ้าง ยามค่ำคืน นางจับทรราชกดลงบนแท่นบรรทม หยอกเย้าและยั่วยวนเขา... ทว่ากลับผิดคาด นางเป็นฝ่ายถูกพลิกสถานการณ์โต้กลับเสียเอง ใบหูของเซียวอวี้ขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย "ฮองเฮา... กล้าทำจริงๆ หรือ?" นางสั่นสะท้านไปทั้งร่าง "เหตุใดฮองเฮาถึงตัวสั่นเช่นนั้นเล่า? ล้อเล่นแค่นี้รับไม่ไหวหรือ?" 【เสียงในใจ: ทรราช... ภาพพจน์ของนายป่นปี้หมดแล้ว!】 — หญิงสาวจอมซื่อบื้อผู้เชื่องช้า ปะทะ ฮ่องเต้ทรราชเจ้าเล่ห์ ถ้าพบเห็นข้อผิดพลาดหรือแปลผิดโปรดคอมเม้น/แจ้งให้ทราบจะรีบแก้ได้ทันทีเลยน่ะครับ (^_^) รวมผลงานแปลอื่นๆ หากชอบผลงานการแปลอย่าลืมให้คะแนนด้วยนะครับ ขอบพระคุณมากๆๆๆๆครับ *หากอ่านตอนถัดไปแล้วข้ามตอนให้ทำการเลือกตอนที่ต้องการที่หน้านิยายได้เลยครับ*

ยอดวิว

178

จำนวนตอน

242

สถานะ

ยังไม่จบ

อ่านตอนแรก

เรื่องย่อ

อย่าดิ้นรนหาที่ตายเลยฮองเฮา ทรราชเขารู้ทันทุกความคิด
[พระนางบริสุทธิ์ทั้งคู่ + พระเอกได้ยินเสียงในใจ + ชีวิตประจำวันแสนหวาน + ตลกขบขันเบาสมอง]
อวี๋เชี่ยนเยว่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของฮองเฮาตัวประกอบตายโหง ตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ นางต้องถูกฮ่องเต้ทรราชเนรเทศไปอยู่ตำหนักเย็นเพราะไปวิพากษ์วิจารณ์นางเอกของเรื่อง
ทว่าในฐานะสาวสวยรวยทรัพย์ผู้รักความเกียจคร้าน นางกลับโหยหาตำหนักเย็นเป็นที่สุด!
—
งานเลี้ยงบนเรือประพาส
อวี๋เชี่ยนเยว่คิดในใจ: 【เสียงในใจ: แม่นางเอกกำลังจะตกน้ำแล้วใช่มั้ย? พอถูกช่วยขึ้นมา ทรราชก็จะเกิดอาการหน้ามืดตามัวหลงใหลนาง ส่วนฉันก็แค่ทำหน้าตาอิจฉาริษยาแล้วด่านางว่าเป็นนังจิ้งจอกจอมยั่วสวาท เท่านี้ฉันก็จะได้สิทธิ์เข้าไปนอนตีพุงในตำหนักเย็นอย่างมีความสุขแล้ว!】
เซียวอวี้: "?"
เจิ้นเนี่ยนะหน้ามืดหลงใหลตั้งแต่แรกเห็น? ไร้สาระ! เจิ้นไม่ได้หิวโหยปานนั้นเสียหน่อย
...
นางเอกของเรื่องปรากฏตัวอย่างงดงามเจิดจรัส
อวี๋เชี่ยนเยว่: 【เสียงในใจ: ด้วยเสน่ห์อันใสซื่อบริสุทธิ์และดื้อรั้นนิดๆ แบบนี้ มิน่าล่ะทรราชถึงได้ตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบและหลงใหลหัวปักหัวปำ】
เซียวอวี้พิจารณาสถานการณ์เบื้องหน้า ทว่าภายในใจกลับไร้ซึ่งความหวั่นไหวใดๆ โดยสิ้นเชิง
อวี๋เชี่ยนเยว่ร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น: 【เสียงในใจ: ทรราชกำลังจ้องมองแม่นางเอกตาไม่กะพริบเลย! ชัดเจนว่าเขาโดนตกเข้าเต็มเปาแล้ว!】
เซียวอวี้: "..."
"นางเอก" ผู้นี้เต็มไปด้วยช่องโหว่ การจงใจเข้าหาของนางช่างดูงุ่มง่ามนัก
เจิ้นไปชอบนางตรงที่ใดกัน? สตรีผู้นี้โง่งมหรืออย่างไร?
—
ในเวลาต่อมา พระเอกและนางเอกของเรื่องกลับพยายามจะเข่นฆ่ากันเอง ทำเอาอวี๋เชี่ยนเยว่เริ่มสงสัยว่าตนเองทะลุมิติเข้ามาผิดเล่มหรือเปล่า
นางอยากจะหลบหนี หนีไปซ่อนตัวอยู่ในตำหนักเย็นให้รู้แล้วรู้รอด
แต่ไม่ว่านางจะแกว่งเท้าหาเสี้ยนมากเพียงใด ก็ยังคงนั่งแท่นอยู่ในตำแหน่งฮองเฮาอย่างมั่นคง
นางสติแตกแล้ว!
...
ได้ยินมาว่าจ้าวเฟยยั่วยวนทรราชจนถูกโยนเข้าตำหนักเย็นงั้นหรือ?
เมื่อมีตัวอย่างให้เห็นอยู่ทนโท่ อวี๋เชี่ยนเยว่จึงตัดสินใจลงมือทำตามแผนการยั่วยวนของนางบ้าง
ยามค่ำคืน นางจับทรราชกดลงบนแท่นบรรทม หยอกเย้าและยั่วยวนเขา...
ทว่ากลับผิดคาด นางเป็นฝ่ายถูกพลิกสถานการณ์โต้กลับเสียเอง
ใบหูของเซียวอวี้ขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย "ฮองเฮา... กล้าทำจริงๆ หรือ?"
นางสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
"เหตุใดฮองเฮาถึงตัวสั่นเช่นนั้นเล่า? ล้อเล่นแค่นี้รับไม่ไหวหรือ?"
【เสียงในใจ: ทรราช... ภาพพจน์ของนายป่นปี้หมดแล้ว!】
—
หญิงสาวจอมซื่อบื้อผู้เชื่องช้า ปะทะ ฮ่องเต้ทรราชเจ้าเล่ห์
ถ้าพบเห็นข้อผิดพลาดหรือแปลผิดโปรดคอมเม้น/แจ้งให้ทราบจะรีบแก้ได้ทันทีเลยน่ะครับ (^_^)
รวมผลงานแปลอื่นๆ
หากชอบผลงานการแปลอย่าลืมให้คะแนนด้วยนะครับ ขอบพระคุณมากๆๆๆๆครับ
*หากอ่านตอนถัดไปแล้วข้ามตอนให้ทำการเลือกตอนที่ต้องการที่หน้านิยายได้เลยครับ*

นิยายแปลไทย นิยายแฟนตาซี

สารบัญ

อย่าดิ้นรนหาที่ตายเลยฮองเฮา ทรราชเขารู้ทันทุกความคิด

เรื่องย่อ

สารบัญ

บทที่ 1 : ในที่สุดตัวประกอบก็อยู่รอดจนถึงวันที่ได้เข้าตำหนักเย็น

บทที่ 2 : นางถึงกับเพ้อฝันว่าจะออกจากวังไปหาบุรุษมาแกะปูให้กระนั้นหรือ?

บทที่ 3 : ตู้ม! นางเอกปรากฏตัวอย่างเจิดจรัส!

บทที่ 4 : เจิ้นไปชอบนางตรงที่ใดกัน? สตรีผู้นี้โง่งมหรืออย่างไร?

บทที่ 5 : รวบรวมอารมณ์เตรียมตัวสติแตก

บทที่ 6 : นางหนวกหูเจิ้นจนแทบบ้า เจิ้นก็ประสาทกินนางจนแทบคลั่ง

บทที่ 7 : พบพานแสงจันทร์ขาวครั้งแรก สั่งประหารไม่ลังเล?

บทที่ 8 : เหตุใดฮ่องเต้จึงทรงเชื่อฟังฮองเฮาเสมอ?

บทที่ 9 : ฉันอยากเป็นลิงแล้วตบหน้าทรราชสักสองฉาดจริงๆ

บทที่ 10 : ได้ยินกันหรือไม่? ฮองเฮาผีเข้าเสียแล้ว

บทที่ 11 : เป็นดั่งคาด มิอาจคาดหวังสิ่งใดจากฮองเฮาอวี๋เชี่ยนเยว่ได้เลย

บทที่ 12 : ถูกชมกะทันหันจนใบหูขึ้นสีแดงระเรื่อ

บทที่ 13 : แค่กแค่ก ทรราชหน้าโง่ยั่วยวนข้า

บทที่ 14 : ถกเถียงเรื่องคืนแรกของทรราช

บทที่ 15 : เหตุใดไม่หัดเป็นมนุษย์ดีๆ กลับไปทำตัวเป็นสุนัขรับใช้?

บทที่ 16 : เจิ้นสั่งให้นางตาย นางจะกล้าขัดขืนงั้นหรือ?

บทที่ 17 : ฮองเฮาดียิ่งนัก เจิ้นพึงพอใจมาก

บทที่ 18 : ฮ่องเต้ทรงขบขันเพราะฮองเฮา

บทที่ 19 : บัดซบนัก! ตำหนักเย็นที่เกือบจะหลุดลอยเข้าปาก กลับถูกทรราชแย่งชิงไปเสียได้!

บทที่ 20 : ฮ่องเต้เซียวอวี้ : เจิ้นอยากรังแกฮองเฮาอวี๋เชี่ยนเยว่จนร้องไห้เสียจริง

บทที่ 21 : ฝ่าบาท ทรงเลิกกลั่นแกล้งหม่อมฉันเสียทีเพคะ

บทที่ 22 : หิ้วโจ๊กเหลือไปตามหาฮ่องเต้เซียวอวี้

บทที่ 23 : ประโยคเดียวของฮองเฮาอวี๋เชี่ยนเยว่ ซัดจนหงายหลังหงายเก๋ง

บทที่ 24 : ทราบหรือไม่ว่าการรบกวนเจิ้นตรวจฎีกามีโทษฐานใด?

บทที่ 25 : มือฮองเฮาลั่น เช่นนั้นเจิ้นจะป้อนเอง

บทที่ 26 : หิ้วของอร่อยเข้าคุกหลวงตามหาแม่นางเอก

บทที่ 27 : ฮ่องเต้ผู้ไร้ประสบการณ์ความรัก ทำได้เพียงใช้ลูกไม้ตื้นๆ

บทที่ 28 : ฮ่องเต้เซียวอวี้กำลังหึงหวงงั้นหรือ?

บทที่ 29 : ทรราชคือสุนัขบ้าที่หลุดปลอกประสาท มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ปราบมันได้!

บทที่ 30 : ทรราชผู้โปรดปรานการลูบไล้เรียวขา...

บทที่ 31 : มารดาเจ้าเถอะ! ไอ้หมาทรราชตบหัวคนอีกแล้ว...

บทที่ 32 : เหตุใดฮองเฮาอวี๋เชี่ยนเยว่ถึงมิใช่นางเอกกันเล่า?

บทที่ 33 : เจิ้นเป็นพวกเก็บขยะหรืออย่างไร?

บทที่ 34 : ถึงขั้นใช้อุบายบีบน้ำตาแสร้งทำเป็นน่าสงสาร

บทที่ 35 : ยั่วยวนฮ่องเต้เซียวอวี้ทั้งต่อหน้าและลับหลัง บุกลุยจนเขาตบะแตก

บทที่ 36 : ข่าวลือผิดเพี้ยน ฮองเฮาตัวน้อยช่างมีชีวิตชีวายิ่งนัก...

บทที่ 37 : ตัวกาลกิณีผู้อาศัยบารมีนายมาวางอำนาจอีกคน!

บทที่ 38 : หรือว่า... ฝ่าบาททรงโปรดสตรีหน้าอกใหญ่?

บทที่ 39 : จัดเต็มอาภรณ์หรูหรา มุ่งหน้าไปหาทรราช...

บทที่ 40 : บุรุษน่ะหรือ... ย่อมต้องมีช่วงเวลาไม่ปกติสองสามวันในหนึ่งเดือนเป็นธรรมดา

บทที่ 41 : ฮองเฮาประทานอนุญาตให้นางกำนัลแต่งกายเช่นนี้ได้

บทที่ 42 : ฮองเฮาเพคะ ฝ่าบาททรงเชิญด้านใน

บทที่ 43 : เจ้าทรราช ในที่สุดนายก็อดใจไม่ไหวแล้วใช่มั้ยล่ะ?

บทที่ 44 : ฮ่องเต้น้อยเซียวอวี้ เคี้ยวง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

บทที่ 45 : ฝ่าบาท โปรดอย่าทรงล้อเล่นเช่นนี้เลยเพคะ หม่อมฉันกลัวแล้ว...

บทที่ 46 : ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว พวกเจ้าจูบกันตรงนี้เลยมิดีกว่ารึ?

บทที่ 47 : ฮ่องเต้สุนัขเป็นพวกจิตวิปริต คอยแต่จะทำให้ฮองเฮาตัวน้อยขวัญผวา

บทที่ 48 : หรือว่า... เจ้าทรราชจะไร้สมรรถภาพในเรื่องพรรค์นั้น?

บทที่ 49 : ไอ้ยอดมนุษย์ทรราช นายล้อฉันเล่นใช่ไหมเนี่ย?!

บทที่ 50 : แผนการนี้ต้องทำให้ฮ่องเต้เซียวอวี้หึงหวงจนอกแตกตายเป็นแน่

บทที่ 51 ช่วยด้วย! ทำไมพระเอกกับนางเอกถึงไม่ยอมเดินตามเนื้อเรื่องเลยล่ะ?!

บทที่ 52 : เปิ่นกงรับหน้าที่ด่าทอ ส่วนเจ้าก็พยายามปลอบประโลมเขาอย่างสุดความสามารถแล้วกัน

บทที่ 53 : อ๋องเซียวฉี? ตัวละครสมทบชายปรากฏตัวก่อนกำหนด...

บทที่ 54 องค์ชายถึงกับบังอาจมาหยอกเย้าฮองเฮางั้นรึ…

บทที่ 55 : ฝ่าบาทพะยะค่ะ ฝ่าบาท กระหม่อมถูกใจนางกำนัลน้อยข้างกายฮองเฮาเข้าแล้ว

บทที่ 56 : เสด็จพี่ผู้เย็นชาปฏิบัติต่อสตรีเป็นการส่วนตัวเช่นไรหนอ?

บทที่ 57 : อยากจะตระกองกอดฮองเฮาอวี๋เชี่ยนเยว่ไว้ในอ้อมแขนยามตรวจฎีกา...

บทที่ 58 : น้องชายของเจิ้นชอบ... สตรีที่งดงามที่สุด!

บทที่ 59 : แม้แต่หมัดของแม่หนูน้อยน่ารักก็ยังทำให้หัวใจละลายได้

บทที่ 60 : ฮ่าฮ่าฮ่า! เสด็จพี่ของกระหม่อมยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่หรือพะยะค่ะ!

บทที่ 61 : ฮองเฮาอวี๋เชี่ยนเยว่ช่างงุ่มง่ามนัก บ่งบอกชัดเจนว่าไร้ประสบการณ์ในการลอบมอง

บทที่ 62 : ขนาดอาภรณ์ก็ยังมิได้ผลัดเปลี่ยน แล้วฮองเฮาอวี๋เชี่ยนเยว่ล่วงรู้ได้อย่างไรว่าเขาเย้ายวนยิ่งนัก?

บทที่ 63 : ประทานของขวัญวันคล้ายวันพระราชสมภพที่โดนใจฮ่องเต้เซียวอวี้ที่สุด

บทที่ 64 : อย่างมากที่สุด ก็แค่ไปทูลฟ้องฝ่าบาท

บทที่ 65 : เหตุใดเจ้าจึงมิยอมใส่ใจข้าเลยเล่า...?

บทที่ 66 : ดูสิ! หน้าตาเหมือนฮ่องเต้เซียวอวี้ตัวเหม็นไม่มีผิดใช่หรือไม่?

บทที่ 67 : ฮ่องเต้เซียวอวี้ : เจิ้นอยากลากฮองเฮาอวี๋เชี่ยนเยว่เข้ามาเพื่อรังแกนางให้เข็ดเสียจริง!

บทที่ 68 : ฮองเฮาอวี๋เชี่ยนเยว่มิได้เข้าใจสิ่งใดเลยสักนิดจริงๆ

บทที่ 69 : ฮองเฮาองค์น้อยของเจิ้น ช่างเฉลียวฉลาดและมีฝีมือล้ำเลิศยิ่งนัก

บทที่ 70 : ฮองเฮาอวี๋เชี่ยนเยว่เรียกเจิ้นว่า "ท่านพี่"...

บทที่ 71 : ฮ่องเต้เซียวอวี้ทรงหลงระเริงท่ามกลางเสียงเรียก "ท่านพี่" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

บทที่ 72 : ฮองเฮาเป็นคนทีเจิ้นตามใจเอง มีปัญหาอันใดหรือไม่?

บทที่ 73 : เรียวปากอวบอิ่มของฮองเฮาอวี๋เชี่ยนเยว่ ช่างชวนให้ลุ่มหลงหักห้ามใจยิ่งนัก

บทที่ 74 : ฉีอ๋องระบุตัวเพคะ ว่าต้องให้หม่อมฉันไปร่วมงานเลี้ยงคัดเลือกพระชายา

บทที่ 75 : ฮองเฮาอวี๋เชี่ยนเยว่ถูกรังแกทันทีที่มาถึงงานเลี้ยงคัดเลือกพระชายา

บทที่ 76 : ฮองเฮาก็แค่ผิวขาวกว่านิดหน่อย ดวงตาโตกว่านิดหน่อย และจมูกเชิดกว่านิดหน่อยเท่านั้นเอง

บทที่ 77 : ฮ่องเต้เซียวอวี้และฉีอ๋องปรากฏตัวในงานเลี้ยงคัดเลือกพระชายา