หลังจากจักรพรรดิองค์แรกแสร้งทำเป็นตาย โลกทัศน์ของเขาก็พังทลาย

หลังจากจักรพรรดิองค์แรกแสร้งทำเป็นตาย โลกทัศน์ของเขาก็พังทลาย
[เนื้อเรื่องนี้ไม่ใช่ระบบจักรพรรดิ แต่เป็นการบรรยายถึงคนทั้งชาติที่ร่วมกันพัฒนาอารยธรรมอุตสาหกรรมในยุคราชวงศ์ฉิน]
"ฟูซู เจ้ากุมกำลังทหารแต่กลับไร้ใจภักดีต่อแผ่นดิน หลายปีมานี้เจ้าเอาแต่สร้างกำแพงเมืองจีนและถนนฉินจื่อเต้า ทำลายเส้นชีพจรปฐพีจนทวยเทพพิโรธ ทำลายโชคชะตาของต้าฉินจนย่อยยับ จึงขอพระราชทานกระบี่ให้เจ้าปลิดชีพตนเองเสีย"
ท่ามกลางความสับสน จ้าวฟูซูได้ยินใครบางคนกำลังพูดกับเขา
ฉันฝันไปงั้นเหรอ?
จะตบหน้าตัวเองก็กลัวเจ็บเกินไป จ้าวฟูซูจึงก้าวไปข้างหน้าแล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้าของราชทูตอย่างแรง
แรงกระแทกนั้นทำให้มือของเขาเจ็บจนรู้ซึ้งว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
ภายในกระโจม ทั้งราชทูตและมงเถียนต่างตกตะลึงสุดขีด
ราชทูตเปรียบเสมือนใบหน้าของฉินสื่อหวง การที่จ้าวฟูซูทำเช่นนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าองค์จักรพรรดิ
ในตอนนั้นจ้าวฟูซูยังไม่รู้ตัวว่าตนเองทะลุมิติมา เมื่อเห็นราชทูตยังคงแผดเสียงตะโกนและแสดงละครย้อนยุคใส่ไม่เลิก เขาจึงฟาดฝ่ามือเข้าที่ใบหน้าของชายวัยกลางคนคนนั้นซ้ำอีกฉาดใหญ่
ขณะที่ราชทูตกำลังจะเสียสติ จ้าวฟูซูก็ได้รับรู้เรื่องไม่คาดฝันว่าฉินสื่อหวงสวรรคตอย่างกะทันหันในพระราชวังเสียนหยาง
จ้าวเกา หลี่ซื่อ และเหล่าขั้วอำนาจต่างต้องการจะปลิดชีวิตเขา
ครั้งนี้พวกมันส่งเพียงราชทูตมาถือราชโองการ ครั้งหน้าพวกมันอาจจะยกกองทัพมาเลยก็ได้
"อยากมาก็มาเถอะ ส่งมาเท่าไหร่ ข้าจะกวาดล้างให้สิ้นซาก!"
จ้าวฟูซูเอ่ยขึ้นด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ลุกโชน
ทันใดนั้น เขาก็ได้เปิดใช้งาน "ระบบลงชื่อเข้าใช้อุตสาหกรรมหนักแห่งต้าฉิน"
เขาสามารถลงชื่อเข้าใช้งานได้วันละครั้ง
จากการลงชื่อเข้าใช้ เขาได้รับ "ตราประทับความคิด" ซึ่งใช้ประทับลงในจิตใจของทหารฉินนับล้านนาย ให้จงรักภักดีต่อเขาเพียงผู้เดียว
เครื่องจักรไอน้ำ
ลูกโลก
เหล็กกล้า
ถ่านหินแอนทราไซต์
เครื่องจักรทอผ้า
รถไฟ
...
การปรากฏขึ้นของเครื่องจักรกลอุตสาหกรรมเหล่านี้ ทำให้จ้าวฟูซูสามารถนำพาอารยธรรมอุตสาหกรรมเข้าสู่ยุคราชวงศ์ฉินได้สำเร็จ
จักรพรรดิฉินสื่อหวงที่แกล้งสวรรคตไปก่อนหน้านี้ ต่างต้องตกตะลึงกับความล้ำสมัยของอารยธรรมอุตสาหกรรมอยู่ตลอดเวลา
โลกทัศน์ที่เขาเคยมีกำลังจะถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง
แต่สิ่งที่เขาทำใจยอมรับได้ยากที่สุดก็คือ ดินแดนอันกว้างใหญ่ที่ราชวงศ์ฉินต้องใช้เวลาถึงหกร้อยปีและทรัพยากรทั้งชาติกว่าจะยึดครองมาได้นั้น กลับเป็นเพียงพื้นที่เล็กๆ เมื่อปรากฏอยู่บนแผนที่โลก