บทที่ 9: จุดประสงค์ที่แท้จริงของการสร้างพระราชวังอาฝาง

เหล่าทหารส่วนตัวของพวกขุนนางและชนชั้นสูงแห่งต้าฉินต่างหน้าถอดสีไปตามๆ กัน

คฤหาสน์ของขุนนางฉินบางคนอาจมีทหารส่วนตัวซุ่มซ่อนอยู่ถึงห้าหกร้อยนาย

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองทัพกวนจงสองแสนนายที่ผ่านศึกเหนือเสือใต้มาอย่างโชกโชน พวกเขาก็กลายสภาพเป็นเพียงลูกแกะที่เชื่องขึ้นมาทันที

จวนของเหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบู๊และฝ่ายพลเรือนทั่วทั้งราชสำนักถูกปิดล้อมด้วยกำลังทหารอย่างหนาแน่น

“องค์ชายฟูซูคิดจะทำอะไรกันแน่? ถึงได้เล่นใหญ่โตขนาดนี้!”

เซี่ยอู๋เฉียจ้องมองกองทัพกวนจงที่เคลื่อนพลผ่านไปราวกับฝูงตั๊กแตนถล่มเมืองด้วยความตกตะลึง

กองทหารฝีมือดีของกองทัพกวนจงกลุ่มหนึ่งประมาณหนึ่งร้อยนาย ได้เข้าปิดล้อมจวนที่เขาและองค์จักรพรรดิหลบซ่อนอยู่เช่นกัน

พวกทหารติดตั้งหน้าไม้ฉินพร้อมขึ้นสายและบรรจุลูกศรไว้เรียบร้อย

หากมีใครริอ่านคิดจะฝ่าวงล้อมออกไป คงไม่พ้นถูกยิงจนร่างพรุนเป็นเม่นแน่

องครักษ์เงาจำนวนมากพากันมายืนล้อมรอบตัวจ้าวเจิ้งเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้ทหารฉินกลุ่มนี้บุกจู่โจมเข้ามา

สีหน้าของทุกคนเคร่งเครียดเป็นที่สุด

ที่นี่มีองครักษ์เงาเพียงร้อยนาย ต่อให้ระดมพลองครักษ์เงาทั้งห้าพันนายมาพร้อมกัน ก็ไม่มีทางฝ่าวงล้อมของกองทัพสองแสนนายออกไปได้

จ้าวเกาเหงื่อกาฬไหลพรากจนท่วมตัวราวกับเพิ่งไปอาบน้ำมา

องค์ชายฟูซูช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว ที่กล้าก่อความวุ่นวายครั้งใหญ่ขนาดนี้!

ในประวัติศาสตร์หลายร้อยปีของเสียนหยาง ไม่เคยมีครั้งไหนที่เมืองจะถูกล้อมกรอบได้เบ็ดเสร็จเช่นนี้มาก่อน!

จวนของจ้าวเกาและหลี่ซื่อต่างถูกล้อมไว้หมดแล้ว

พวกผู้ติดตามในจวนของจ้าวเกาเดินออกมาที่ประตูใหญ่ ตั้งท่าจะเงื้อมีดดาบขับไล่ทหารฉินที่มาล้อมจวน แต่พอเห็นทหารฉินนับร้อยนายตรงหน้า และถัดไปด้านหลังยังมีกองทัพสีดำทมิฬเดินทัพต่อแถวกันมาเป็นระลอกราวกับไม่มีวันสิ้นสุด

พวกเขาก็รีบหดคอ เปลี่ยนท่าทีเป็นปกติทันควัน ซ่อนมีดดาบไว้ใต้แขนเสื้ออย่างเนียนๆ แล้วปิดประตูจวนลงกลอนด้วยความสงบเสงี่ยม

ในเมื่อทหารกองทัพฉินอยากล้อมก็ปล่อยให้ล้อมไป ขอแค่ไม่พังประตูบุกเข้ามาก็พอ

แต่ถ้าบุกเข้ามาจริงๆ พวกเขาก็คงทำได้แค่ยกมือยอมจำนน

ภายในจวนของหลี่ซื่อ สีหน้าของอัครเสนาบดีผู้นี้มืดมนราวกับผิวน้ำยามค่ำคืน

ฟูซูสามารถผ่านด่านหานกู่มาได้อย่างง่ายดาย และกองทัพภายในด่านทั้งหมดต่างเชื่อฟังคำสั่งของเขา แม้หลี่ซื่อจะเฉลียวฉลาดปราดเปรื่องเพียงใด ก็ยังคิดไม่ตกเลยว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่

เขารู้ดีว่าการที่ฟูซูสั่งให้ทหารล้อมไว้โดยไม่บุกโจมตี นัยหนึ่งก็เพื่อจะบอกว่า: 'ดูเอาไว้เถอะ หากข้าต้องการ ข้าสามารถปลิดชีพขุนนางทั้งฝ่ายบู๊และพลเรือนทั่วทั้งเสียนหยางได้ในพริบตา'

แต่หลี่ซื่อก็ไม่ได้ตื่นตระหนกจนเกินเหตุ

เขามั่นใจว่าฟูซูจะไม่ฆ่าเขา

นอกจากชื่อเสียงเรื่องความเมตตาของฟูซูแล้ว หากฟูซูคิดจะสืบทอดจักรวรรดิต้าฉินและปกครองแผ่นดิน เขาก็ยังจำเป็นต้องมีคนคอยทำงานให้

มิฉะนั้น ฟูซูจะกลายเป็นเพียงแม่ทัพที่ไร้กองพล หากไม่มีใครยอมก้มหน้าทำงานให้ แล้วเขาจะบริหารใต้หล้าได้อย่างไร?

ในฐานะอัครเสนาบดีฝ่ายขวา อำนาจของเขาเหนือกว่าอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายฟ่งชวี่จี๋เสียอีก

บุตรสาวของเขาแต่งงานกับโอรสขององค์จักรพรรดิ

บุตรชายของเขาก็แต่งงานกับธิดาขององค์จักรพรรดิ

เขากับองค์จักรพรรดิมีความสัมพันธ์เป็นดองกันทางสายเลือด

ตัวเขาเรียกได้ว่าเป็นบุคคลอันดับหนึ่งรองจากองค์จักรพรรดิเพียงผู้เดียว

ศิษย์หาของเขาก็กระจายอยู่เต็มราชสำนัก

หากฟูซูคิดจะครองบัลลังก์อย่างราบรื่น ย่อมไม่สามารถสังหารเขาได้เด็ดขาด

หลี่ซื่อเล่นเกมการเมืองระดับสูงมาโดยตลอดและเข้าใจความคิดของจักรพรรดิที่ฉลาดเฉลียวเป็นอย่างดี

ยกเว้นเสียแต่ว่าจะต้องไปเจอกับจักรพรรดิที่โง่เขลาเบาปัญญา

อย่างเจ้าโง่หูไฮ้นั่นไง

ในประวัติศาสตร์จริง หลี่ซื่อไม่เคยคาดคิดเลยว่า ในขณะที่หลี่โหย่วบุตรชายของเขากำลังสู้รบอยู่ที่แนวหน้าเพื่อปราบปรามกองทัพกบฏ ตัวเขาที่อยู่แนวหลังกลับต้องคอยเตือนหูไฮ้ว่าอย่าเอาแต่ดื่มเหล้าเสวยสุขไปวันๆช่วยหันมาใส่ใจราชการแผ่นดินบ้างเถอะ! ตอนนี้ใต้หล้ากำลังโกลาหล แต่ท่านกลับจะเกณฑ์แรงงานเพิ่มเพื่อสร้างสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่ กลัวคนกบฏไม่พอหรืออย่างไร?!

ทว่าเจ้าโง่หูไฮ้ไม่เพียงไม่ฟังคำทัดทานของหลี่ซื่อ แต่มันยังลากตัวทั้งหลี่ซื่อและหลี่โหย่วไปประหารชีวิตด้วยการเอวขาดที่ตลาดฉ่ายซื่อโข่วเสียอย่างนั้น

หากเปรียบเป็นนิยายออนไลน์ นี่มันคือนิยายแนว 'ขับเคลื่อนด้วยอารมณ์ดราม่าชัดๆ'

ข้าสู้รบแทบตายอยู่ที่แนวหน้าเพื่อปกป้องแผ่นดิน แต่แกกลับฆ่าพ่อข้าที่แนวหลังโดยไม่มีความผิดงั้นเหรอ? เป็นใครก็พร้อมจะหันคมหอกกลับไปร่วมมือกับพวกกบฏบุกถล่มเสียนหยางทันที

ในใจของหลี่ซื่อรู้ดีว่า ในกระดานการเมืองครั้งนี้เขาเลือกข้างผิดเสียแล้ว

เขาเริ่มคิดคำนวณว่าตนเองพอจะมีข้อต่อรองอะไรบ้างที่จะทำให้จ้าวฟูซยอมประนีประนอม

ส่วนการจะหวังพึ่งพาความเมตตาของจ้าวฟูซูเพื่อให้ตนเองพ้นโทษโดยสิ้นเชิงนั้น...

หลี่ซื่อไม่มีวันเชื่อ

จ้าวฟูซูเปิดฉากเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ขนาดนี้ นำทัพสองแสนนายมาปิดล้อมจวนของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ฉินจนแน่นหนาชนิดที่มดสักตัวยังคลานผ่านไปไม่ได้

เขาต้องมีแผนการที่ใหญ่โตมโหฬารแน่นอน

ณ จุดนี้ ต่อให้องค์จักรพรรดิเลิกซ่อนตัวแล้วหงายไพ่ออกมาประกาศว่า 'ข้ายังไม่ตาย ข้ากลับมาแล้ว' ฟูซูก็คงไม่ยอมหยุดมือแน่

ดีไม่ดี จ้าวฟูซูอาจจะหันไปบอกองค์จักรพรรดิว่า: 'ทำใจเถอะเสด็จพ่อ คนข้างนอกน่ะเป็นคนของลูกหมดแล้ว!'

"กุบกับ กุบกับ..."

รถม้าคันหนึ่งแล่นผ่านไปบนถนนที่ปูด้วยหินสีเขียว

รถม้าที่จ้าวฟูซูและหวังเสียนั่งอยู่ถูกห้อมล้อมด้วยทหารฉินจำนวนมาก

ตลอดเส้นทางและบ้านเรือนรอบข้างถูกควบคุมโดยกองทัพฉินทั้งหมด ไม่มีใครสามารถเข้าใกล้รถม้าของทั้งคู่ได้ในระยะสองร้อยก้าว

รองแม่ทัพผางและหวังเสียต่างอยู่ในอาการตื่นตัว มือจับด้ามดาบข้างเอวไว้แน่นเพื่อป้องกันไม่ให้ใครมาลอบโจมตีจ้าวฟูซู

เพื่อความปลอดภัยจากการลอบสังหาร ทั้งจ้าวฟูซูและหวังเสียต่างสวมเกราะอ่อนไว้ด้านในเพื่อป้องกันตัว

จ้าวเจิ้งยืนอยู่บนที่สูง ทอดสายตามองดูรถม้าที่ค่อยๆ แล่นผ่านไปอย่างช้าๆ

ใบหน้าของเขาไม่มีแววโกรธเคือง มีเพียงความตื่นเต้นระทึกใจเท่านั้น

วิธีการของจ้าวฟูซูทำให้จ้าวเจิ้งมองเห็นความหวังของจักรวรรดิต้าฉิน

จ้าวฟูซูยังหนุ่มแน่นกว่าเขา และสามารถสั่งเคลื่อนทัพใหญ่ได้

อีกทั้งวิธีการจัดการก็เด็ดขาดเฉียบคมยิ่งนัก

หากเขาได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ ย่อมไม่มีทางถูกพวกขุนนางชักใยได้ง่ายๆ แน่นอน

คนประเภทนี้ไม่มีวันกลายเป็นฮ่องเต้ที่อ่อนแอ แต่อาจมีแนวโน้มที่จะกลายเป็นจักรพรรดิผู้ทรราชได้มากกว่า

ทว่าอย่างไรเสีย มันก็ยังดีกว่าปล่อยให้เจ้าโง่หูไฮ้ขึ้นครองบัลลังก์

หลังจากได้เห็นความสามารถในการบริหารบ้านเมืองที่แท้จริงของเจ้าโง่หูไฮ้แล้ว จ้าวเจิ้งก็หมดหวังในตัวมันอย่างสิ้นเชิง

คนไร้ค่าบางคน ต่อให้พยายามประคับประคองอย่างไรก็เข็นไม่ขึ้น คนไม่เอาไหนเช่นนี้ไม่คู่ควรที่จะเป็นจักรพรรดิเลยจริงๆ

หากปล่อยให้หูไฮ้ขึ้นครองราชย์ จ้าวเจิ้งรู้สึกว่าต่อให้เขาตายไปแล้ว ก็คงต้องปีนออกมาจากโลงศพสำริดเพื่อคัดค้านแน่นอน

เมื่อจ้าวฟูซูมาถึงใจกลางเมืองเสียนหยาง เขาก็นั่งรถม้ามุ่งหน้าขึ้นเหนือไปตามแนวแม่น้ำจ้าว

เขาได้เห็นพระราชวังอาฝางที่ในเวลานี้ยังคงมีเพียงโครงสร้างฐานราก และมีท่อนซุงขนาดใหญ่กองสุมกันอยู่มากมายเพื่อเตรียมการก่อสร้าง

แม้จะเป็นเพียงฐานราก แต่มันก็ช่างยิ่งใหญ่ตระหง่านตาเหลือเกิน

ฐานดินบดอัดนั้นมีความสูงกว่าสิบเมตร

ความยาวของฐานดินจากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตกยาวถึง 1,270 เมตร และมีความกว้างจากทิศเหนือไปทิศใต้ 426 เมตร

พื้นที่ตามแผนการก่อสร้างกว้างใหญ่ถึง 15 ตารางกิโลเมตร ใครที่เคยไปเยือนพระราชวังต้องห้ามกู้กงย่อมรู้ดีว่าที่นั่นมีพื้นที่ประมาณ 720,000 ตารางเมตร แต่หากนำมาเปรียบเทียบกันแล้ว พื้นที่ของพระราชวังอาฝางนั้นใหญ่โตกว่าพระราชวังต้องห้ามถึงยี่สิบเท่า

อาคารหลักของที่นี่ประกอบด้วย ตำหนักหน้า ประตูแม่เหล็ก พระราชวังหลานฉือ แท่นบูชาฟ้า แท่นบูชาดิน และสวนซางหลิน โดยมีตำหนักหน้าเป็นอาคารพระราชวังหลัก ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 800 มู่ หรือเทียบเท่ากับขนาดของสนามฟุตบอลมาตรฐานถึง 90 สนามรวมกัน

สถานที่แห่งนี้แท้จริงแล้วไม่ใช่สถานที่สำหรับเสพสุขสำราญของฮ่องเต้ ดังที่บทความ "กวีนิพนธ์ว่าด้วยความผิดพลาดของรัฐฉิน" เคยกล่าวอ้างไว้

หากแต่เป็นศูนย์กลางทางการเมืองแห่งใหม่ที่จะถูกสถาปนาขึ้นหลังจากที่รัฐฉินสามารถทำลายแคว้นทั้งหกได้สำเร็จ

ในทางภูมิศาสตร์ พระราชวังของจักรวรรดิต้าฉินสามารถแบ่งออกเป็นพระราชวังใต้และพระราชวังเหนือ โดยมีแม่น้ำเว่ยคั่นกลาง

กลุ่มพระราชวังใต้ถูกใช้สำหรับงานราชการของกษัตริย์ฉินโดยเฉพาะ เช่น การต้อนรับคณะทูตต่างเมือง และการจัดพิธีส่งกองทัพออกศึก

เมื่อข้ามสะพานโบราณแม่น้ำเว่ยไป ก็จะเป็นกลุ่มพระราชวังเหนือ

ซึ่งที่นี่คือกลุ่มพระราชวังเก่า

เป็นพระราชวังแห่งแรกที่สร้างขึ้นหลังจากที่รัฐฉินย้ายราชธานีมายังสถานที่แห่งนี้

สิ่งแรกที่สร้างขึ้นคือพระราชวังเสียนหยาง ซึ่งสร้างโดยฉินเซียวกง

เขาคือบิดาของปู่ของปู่ของปู่ของฉินสื่อหวง

พระราชวังเสียนหยางถูกใช้เป็นที่ประชุมเสนาบดี และเป็นที่พำนักของกษัตริย์ฉินรวมถึงเชื้อพระวงศ์

ตลอดระยะเวลากว่าหนึ่งร้อยสี่สิบปีที่ผ่านมา เมื่อเชื้อพระวงศ์มีจำนวนมากขึ้น พระราชวังจึงถูกขยายอาณาเขตออกไปด้านนอกอย่างต่อเนื่อง

มีการสร้างกลุ่มพระราชวังจำลองตามแบบฉบับของแคว้นทั้งหกที่ถูกพิชิต และกลุ่มอาคารเหล่านี้ยังมีกำแพงเมืองล้อมรอบอีกด้วย

มีพระราชวังหลานฉือ ซึ่งเป็นสถานที่ที่กษัตริย์ใช้พำนักกับเหล่านางสนมและสรงน้ำ

มีพระราชวังที่เป็นที่ประทับของไทเฮา และอาคารอื่นๆ อีกมากมาย

จนกระทั่งมาถึงยุคขององค์จักรพรรดิ กลุ่มพระราชวังได้ขยายตัวลงไปทางใต้ของสะพานโบราณแม่น้ำเว่ย

องค์จักรพรรดิรู้สึกว่าในเมื่อเขาได้ทำลายแคว้นทั้งหกและรวบรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียวแล้ว การจะใช้พระราชวังเสียนหยางที่สร้างโดยบรรพบุรุษเพื่อออกว่าราชการกับเหล่าขุนนางต่อไป มันดูจะต่ำต้อยเกินไปสำหรับสถานะของเขา

ดังนั้น เขาจึงเกิดความคิดที่จะสร้างพระราชวังขนาดมหึมาที่ยิ่งใหญ่กว่าพระราชวังเสียนหยาง เพื่อใช้เป็นที่ประชุมขุนนางทั้งฝ่ายบู๊และพลเรือน

พระราชวังแห่งนี้จะต้องใหญ่โตและสง่างามกว่าพระราชวังเสียนหยาง เพื่อเป็นหน้าเป็นตาให้แก่ราชวงศ์ที่รวมแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียวอย่างจักรวรรดิต้าฉิน

ความคิดของจ้าวเจิ้งนั้นดีเยี่ยม แต่โชคร้ายที่เขามาสิ้นพระชนม์ระหว่างการเสด็จประพาสทางตะวันออกครั้งที่ห้าเสียก่อนที่พระราชวังอาฝางจะสร้างเสร็จ

หลังจากจ้าวเจิ้งสิ้นพระชนม์ หูไฮ้ก็ต้องการที่จะสานต่อการสร้างพระราชวังอาฝางนี้เช่นกัน

ทว่าในเวลานั้น กำลังทรัพย์และทรัพยากรของรัฐฉินไม่อาจเอื้ออำนวยให้สร้างสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่เช่นนี้ได้อีกต่อไป

อัครเสนาบดีทั้งสองคนคือหลี่ซื่อและฟ่งชวี่จี๋ จึงได้พยายามเข้าขัดขวางและทัดทานอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเขาถูกหูไฮ้สั่งประหารชีวิตในเวลาต่อมา