อยากให้เปิดร้านอาหารเช้าหรือ ขอโทษทีร้านฉันเปิดแค่ตอนบ่ายเท่านั้นแหละ

อยากให้เปิดร้านอาหารเช้าหรือ ขอโทษทีร้านฉันเปิดแค่ตอนบ่ายเท่านั้นแหละ (ระบบ) + (อาหาร) + (ชีวิตประจำวัน) + (เบาสมองและตลกขบขัน) คะแนนความนิยมเพิ่งจะออกมา! มันจะค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นทุกคนสามารถติดตามอ่านกันได้อย่างไร้กังวล! ฟ่านหลี่ ซึ่งเดิมทีทำงานในฝ่ายจัดการการถ่ายทอดสด ถูกบริษัทไล่ออกเนื่องจากความเครียด อาการนอนไม่หลับ และการมาทำงานสาย ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะได้รับระบบอาหารเช้าระดับเทพมาครอบครอง อย่างไรก็ตาม ตารางเวลาการใช้ชีวิตตามปกติของเธอนั้นช่างแตกต่างจากเวลาของการขายอาหารเช้าโดยสิ้นเชิง ลูกค้าคนที่ 1: "อะไรกัน! ในสถานที่กันดารแบบนี้ กล้าขายเสี่ยวหลงเปาเข่งละแปดสิบแปดหยวนเลยงั้นหรือ" ลูกค้าคนที่ 2: "ร้านนี้จะเปิดเมื่อไหร่กันเนี่ย ฉันจะทนไม่ไหวแล้วนะ!" และแล้วปรากฏการณ์ประหลาดก็เริ่มปรากฏขึ้นที่หน้าร้านของฟ่านหลี่ทีละน้อย ดวงอาทิตย์ยามบ่ายสาดแสงแผดเผา ทว่ากลับมีกลุ่มนักชิมกำลังเข้าคิวรอซื้ออาหารเช้ากันอยู่

ยอดวิว

188

จำนวนตอน

125

สถานะ

ยังไม่จบ

อ่านตอนแรก

เรื่องย่อ

อยากให้เปิดร้านอาหารเช้าหรือ ขอโทษทีร้านฉันเปิดแค่ตอนบ่ายเท่านั้นแหละ
(ระบบ) + (อาหาร) + (ชีวิตประจำวัน) + (เบาสมองและตลกขบขัน)
คะแนนความนิยมเพิ่งจะออกมา! มันจะค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นทุกคนสามารถติดตามอ่านกันได้อย่างไร้กังวล!
ฟ่านหลี่ ซึ่งเดิมทีทำงานในฝ่ายจัดการการถ่ายทอดสด ถูกบริษัทไล่ออกเนื่องจากความเครียด อาการนอนไม่หลับ และการมาทำงานสาย ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะได้รับระบบอาหารเช้าระดับเทพมาครอบครอง
อย่างไรก็ตาม ตารางเวลาการใช้ชีวิตตามปกติของเธอนั้นช่างแตกต่างจากเวลาของการขายอาหารเช้าโดยสิ้นเชิง
ลูกค้าคนที่ 1: "อะไรกัน! ในสถานที่กันดารแบบนี้ กล้าขายเสี่ยวหลงเปาเข่งละแปดสิบแปดหยวนเลยงั้นหรือ"
ลูกค้าคนที่ 2: "ร้านนี้จะเปิดเมื่อไหร่กันเนี่ย ฉันจะทนไม่ไหวแล้วนะ!"
และแล้วปรากฏการณ์ประหลาดก็เริ่มปรากฏขึ้นที่หน้าร้านของฟ่านหลี่ทีละน้อย
ดวงอาทิตย์ยามบ่ายสาดแสงแผดเผา ทว่ากลับมีกลุ่มนักชิมกำลังเข้าคิวรอซื้ออาหารเช้ากันอยู่

นิยายแปลไทย นิยายแฟนตาซี

สารบัญ

อยากให้เปิดร้านอาหารเช้าหรือ ขอโทษทีร้านฉันเปิดแค่ตอนบ่ายเท่านั้นแหละ

เรื่องย่อ

สารบัญ

บทที่ 1: ระบบอาหารเช้าระดับพระเจ้า!

บทที่ 2: เช่าร้าน

บทที่ 3: ร้านค้าโฉมใหม่

บทที่ 4: ความบ้านๆ ที่ถึงที่สุด คือความหรูหราที่แท้จริง

บทที่ 5 เสี่ยวหลงเปา

บทที่ 6: "เถ้าแก่ฟ่าน คุณเขียนเวลาเปิดร้านผิดหรือเปล่า"

บทที่ 7: ความรู้สึกของการเกิดผิดยุคผิดเวลามันช่างทนไม่ไหวจริงๆ

บทที่ 8: ต้องไปสั่งสอนเขาด้วยตัวเองสักหน่อยแล้ว

บทที่ 9: ลูกค้าคนแรก

บทที่ 10: แกเล่นเลียจนเข่งนึ่งสะอาดเอี่ยมเลยนี่หว่า!

บทที่ 11 ข้อจำกัดในการซื้ออย่างนั้นหรือ เหตุใดฉันต้องจำกัดการซื้อด้วยเล่า

บทที่ 12 มันคุ้มค่าชะมัดเลยล่ะ

บทที่ 13 เหล่าหลี่ คุณเบลอไปแล้วนะ

บทที่ 14 คุณใส่สิ่งที่ไม่ควรใส่ลงไปในนั้นหรือเปล่า

บทที่ 15 คุณพ่อครับ ผมอยากกินจริงๆ นะ

บทที่ 16 คุณเรียกสถานที่แบบนี้ว่าร้านอาหารเช้าอย่างนั้นหรือ

บทที่ 17 คุณหมายความว่าอย่างไรที่บอกว่า "พาลูกกลับมาตอนบ่ายแล้วพากันไปกินอาหารเช้า"

บทที่ 18 คุณขายซาลาเปาเข่งละแปดสิบแปดหยวน แต่ยังขาดแคลนเงินค่าเช่าร้านอีกอย่างนั้นหรือ

บทที่ 19 คุณน้าครับ ซาลาเปาของคุณอร่อยมากจริงๆ

บทที่ 20 ดูเหมือนว่า... ฉันจะลืมบอกเรื่องสำคัญไปเสียแล้ว

บทที่ 21 พวกเรามากินซาลาเปา ไม่ได้มากินเตาอบไมโครเวฟของเขา

บทที่ 22 พวกเขาคงกำลังทะเลาะกับเจ้าของร้านอยู่ละมั้ง

บทที่ 23 ได้รับอนุญาตให้กินที่ร้านอาหารเช้าของฟ่านหลี่ได้เพียงสัปดาห์ละสองครั้งเท่านั้น

บทที่ 24 พวกใจร้าย! จะกินก็กินไปสิ จะส่งรูปมาทำไม!

บทที่ 25 พรุ่งนี้บ่ายฉันจะต้องกลับมากินอีกให้ได้!

บทที่ 26 ฉันแค่มาดูเฉยๆ

บทที่ 27 คุณเรียกซาลาเปาน้ำซุปว่าน้ำชาบ่ายงั้นเหรอ?

บทที่ 28 "ทำไมล่ะคะ? ถ้าไปช้าแล้วของจะหมดเหรอ"

บทที่ 29 สิ่งนั้นทำเพื่อบริษัทจริงๆ หรือเปล่า

บทที่ 30 ฉันจะทำส่วนของตัวเองออกมากินรองท้องก่อน

บทที่ 31 ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้เหมือนกัน

บทที่ 32 พี่ๆ น้องๆ เชื่อฉันสิ

บทที่ 33 เหล่าหวัง: "เถ้าแก่ฟ่าน กิจการของคุณ... ดีไม่เบาเลยนะเนี่ย?"

บทที่ 34 พูดกระซิบข้างหูว่าร้านฉันหน้าเลือด แบบนี้เรียกว่ามีมารยาทแล้วเหรอ?

บทที่ 35 เพื่อนบ้านคนใหม่

บทที่ 36 บะหมี่เนื้อเผ็ดระเบิดระเบ้อ

บทที่ 37 วัตถุดิบนี้ช่างคุ้มค่าเงินจริงๆ

บทที่ 38 แอบกบดานกินคนเดียวข้างในเนี่ยนะ?

บทที่ 39 สมัยนี้ลูกคนรวยเขาขยันกันขนาดนี้เลยเหรอ?

บทที่ 40 ในฐานะพ่อแม่ พวกเราควรเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรปกป้องเขาจากมรสุม

บทที่ 41 "ตัวพวกคุณมีกลิ่นร้านของเถ้าแก่ฟ่าน!"

บทที่ 42 "ป่าป๊า หนูบอกอีกรอบนะว่าหนูกินบะหมี่นี่ไม่ได้จริงๆ"

บทที่ 43 "ข้าราชการยังไม่ตรงเวลาเท่าคุณเลย!"

บทที่ 44 "ไม่เอาละ ยิ่งคิดยิ่งแค้น"

บทที่ 45 "คุณปู่ครับ ร้านนี้เปิดตอนบ่ายสองโมงจริงๆ เหรอ?"

บทที่ 46 "มีกลิ่นอายความเผ็ดร้อนบ้างก็ดี"

บทที่ 47 "ถ้าฉันมีเงินขนาดนั้น ฉันก็ไม่ซื้อที่นี่เหมือนกัน"

บทที่ 48 มองเหลียวหลังทุกย่างก้าว

บทที่ 49 "อร่อยฉิบหาย!"

บทที่ 50 "เงินมีไว้ซื้อความสุข"

บทที่ 51 ปากนี้ถูกระบบตามใจจนเสียคนไปเสียแล้ว

บทที่ 52 เถ้าแก่ฟ่าน ท่านช่างหลงผิดยิ่งนัก

บทที่ 53 ฉันสามารถตัดถุงน่องมาทำเป็นแผ่นกรองฝุ่นเองได้

บทที่ 54 ประกอบคอมพิวเตอร์

บทที่ 55 บะหมี่น้ำใส

บทที่ 56 เสี่ยวฟ่าน ท่านเปิดร้านช้าลงทุกทีแล้วนะ

บทที่ 57 ซุปคำนี้ ต่อให้เอาเงินร้อยหยวนมาแลกก็ไม่ยอม

บทที่ 58 ข้าคิดว่าท่านเพียงอยากจะขี้เกียจมากกว่า

บทที่ 59 ร้านขายของชำของซูชิง

บทที่ 60 บะหมี่ชามนี้... คู่ควรกับราคาจริง ๆ

บทที่ 61 ผู้จัดการฝ่ายบริหารจัดการอาคารชุด เหล่าหม่า

บทที่ 62 แม่ครับ พ่อครับ ดูนู่นสิ! คุณย่าอยู่ตรงนั้นครับ!

บทที่ 63 ถ้าวันพรุ่งนี้คุณมาสาย ผมจะปล่อยหมาไปกัดประตูม้วนของคุณ

บทที่ 64 ผมยังโสด พร้อมทำงานล่วงเวลาได้ทุกเมื่อโดยไม่มีข้อหมักหมม!

บทที่ 65 คุณเป็นดั่งดาราดึงดูดลูกค้าของแผนกขายเทียนซีของเราจริงๆ

บทที่ 66 เถ้าแก่คะ คุณทักคนผิดแล้วค่ะ

บทที่ 67 คนที่มีระบบอย่างเรา จะไปใส่ใจกับเกมพรรค์นั้นทำไมกัน ไร้สาระสิ้นดี!

บทที่ 68 เมื่อกี้พวกพี่เพิ่งบอกว่าจะประณามเขาอย่างรุนแรงไม่ใช่เหรอครับ

บทที่ 69 เถ้าแก่ฟ่าน! ขอชุดใหญ่ไฟกะพริบให้ผมที่หนึ่ง!

บทที่ 70 ฉู่ชิงชิง

บทที่ 71 พวกเขาตาเขียวปั้ดกันหมดแล้วจริงๆ

บทที่ 72 มันจำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอ

บทที่ 73 ผู้จัดการหวัง: บ่ายๆ ฉันจะมาตรวจตราทุกวัน

บทที่ 74 ฉันเป็นหมา แต่แกน่ะมันไม่ใช่มนุษย์!

บทที่ 75 เถ้าแก่เนี้ยร้านสะดวกซื้อข้างๆ ทำงานไม่เป็นมืออาชีพเอาเสียเลย!

บทที่ 76 มีปากอยู่คนเดียวหรือไง

บทที่ 77 เป็นเพื่อนบ้านกัน จะปล่อยให้เขาเสียน้ำใจไม่ได้ใช่ไหมล่ะ