ว่างงานอย่างหมา กลับบ้านอย่างพญา เพราะระบบกาวจัด

ว่างงานอย่างหมา กลับบ้านอย่างพญา เพราะระบบกาวจัด
ประกาศ! เปลี่ยนเวลาอัพเดตนิยาย
จาก เวลา 06:00 น. เป็นเวลา 12:00น.
 
**อัพทุกวัน เวลา 12:00 น. วันละ5ตอน**
อายุสามสิบ ชีวิตรันทดกว่าหมา
โจวจือนึกถึงประโยคนี้พลางแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง หลังจากทุ่มเทแรงกายแรงใจทำงานหนักในเมืองใหญ่มานานถึงแปดปี สุดท้ายสิ่งที่เขาได้รับกลับมีเพียงจดหมายแจ้งเลิกจ้างและความว่างเปล่า ในเมื่อไปต่อไม่ไหวและหัวใจก็บอบช้ำเกินทน เขาจึงตัดสินใจเก็บข้าวของที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด มุ่งหน้ากลับสู่บ้านเกิดในอำเภอเล็กๆ ที่เคยจากมา
เขาสตาร์ทมอเตอร์ไซค์คู่ใจ เข้าร่วมขบวนกองทัพคนคืนถิ่นที่ทอดยาวไปตามถนนสายหลัก ท่ามกลางฝุ่นควันและแดดจ้าที่แผดเผาจนสภาพของเขาดูอิดโรยไม่ต่างจากผู้อพยพ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังขี่รถไปอย่างไร้จุดหมายนั้นเอง เสียงลึกลับที่ฟังดูเคร่งขรึมและทรงพลังกลับดังขึ้นในหัว
[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์มีเจตจำนงในการคืนสู่ภูมิลำเนา ยินดีด้วย... คุณกำลังอยู่ในเส้นทางแห่งการกลับบ้านอย่างผู้ทรงเกียรติ]
โจวจือสะดุ้งจนรถเกือบเสียหลัก เขาเหลียวมองซ้ายขวาอย่างระแวง แต่รอบข้างมีเพียงรถมอเตอร์ไซค์นับร้อยคันที่บรรทุกสัมภาระพะรุงพะรัง สภาพของเขาทั้งมอมแมมและดูสิ้นหวัง มันช่างห่างไกลจากคำว่าผู้ทรงเกียรติหรือคนประสบความสำเร็จที่ระบบกล่าวอ้างไปไกลลิบ
แต่ดูเหมือนระบบจะไม่ได้สนใจความจริงตรงหน้า มันยังคงยืนยันหนักแน่นว่าทุกย่างก้าวของเขานับจากนี้คือความรุ่งโรจน์
เงื่อนไขของมันนั้นกาวจนน่าเหลือเชื่อ หากระบบตรวจพบพฤติกรรมใดก็ตามที่เข้าข่ายการกลับบ้านอย่างสง่างาม เขาจะได้รับรางวัลทันที ไม่ว่าจะเป็นเงินทองมหาศาล สุขภาพที่แข็งแรงราวกับปาฏิหาริย์ อายุขัยที่ยืนยาว หรือแม้กระทั่งความสามารถพิเศษที่มนุษย์ทั่วไปทำไม่ได้ การได้กลับไปเป็นหนุ่มฟิตปั๋งและใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์อย่างมหาเศรษฐีจึงไม่ใช่แค่เรื่องเพ้อฝันอีกต่อไป
แต่คนตกงานที่ไม่มีทั้งเงินและบารมีอย่างเขา จะเอาอะไรไปโชว์ความสง่างามให้ระบบเห็นกันล่ะ?
ความสงสัยของเขาเริ่มคลี่คลายลง เมื่อเขาแวะพักซื้อของประทังความหิวระหว่างทาง
[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ได้เปิดบทสนทนาเชิงกลยุทธ์กับเจ้าสัวผู้มั่งคั่งในอุตสาหกรรมเกษตรกรรม รางวัล: รับผลกำไรคืนสิบเท่า]
โจวจือถือถุงส้มในมือค้างไว้ด้วยอาการงงงวย เขาแค่อุดหนุนส้มถุงละ 10 หยวนจากคุณลุงชาวสวนที่นั่งขายอยู่ริมถนน พร้อมกับชวนคุยสัพเพเหระแก้เหงาไปเพียงไม่กี่ประโยคเท่านั้นเอง
นี่หมายความว่ายังไง? ซื้อของแล้วได้เงินคืนสิบเท่าทุกครั้งงั้นเหรอ? ยิ่งเขาใช้จ่ายออกไปมากเท่าไหร่ รางวัลที่ไหลกลับมาก็ยิ่งทวีคูณจนเขารู้สึกว่าเงินในกระเป๋ามันเริ่มงอกเงยขึ้นอย่างผิดปกติ
ต่อมา เมื่อความหิวเริ่มประท้วงหนักขึ้น เขาจึงแวะฝากท้องที่ร้านอาหารจานด่วนสภาพซ่อมซ่อริมทาง
[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ได้รับการเลี้ยงรับรองมื้อเที่ยงทางธุรกิจจากเครือข่ายบริษัทอาหารระดับประเทศ]
โจวจือที่กำลังคีบเส้นบะหมี่เข้าปากถึงกับสำลักน้ำซุป เขาหันมองไปรอบร้านซาเสี้ยนเสี่ยวชือที่มีสาขาอยู่แทบทุกหัวมุมถนน นี่ระบบมองร้านบะหมี่ราคาประหยัดให้เป็นเครือข่ายธุรกิจระดับชาติไปได้ยังไงกันเนี่ย
ความกาวของระบบยังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขาแวะนวดเท้าเพื่อบรรเทาความเมื่อยล้าจากการเดินทางไกล
[ติ๊ง! ตรวจพบการรับบริการจากผู้เชี่ยวชาญด้านสรีระศาสตร์ระดับแนวหน้า รางวัล: เสริมสร้างสมรรถภาพการทำงานของไตระดับสูงสุด]
โจวจือถึงกับหน้าเหวอพลางเหลือบมองพนักงานนวดที่กำลังออกแรงบีบเค้นเท้าของเขาอย่างแข็งขัน
"เดี๋ยวก่อนระบบ! พี่เขาแค่ล้างเท้าแล้วก็นวดตามหน้าที่เองนะ"
เมื่อเห็นว่าระบบตีความเรื่องราวแสนธรรมดาในชีวิตประจำวันให้กลายเป็นเหตุการณ์ระดับโลก พร้อมประเคนรางวัลให้เขาอย่างบ้าคลั่ง โจวจือก็ได้แต่ยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ
ในเมื่อระบบอยากจะอวยเขาให้เป็นผู้ยิ่งใหญ่ถึงขนาดนี้ เขาก็จะกลับไปเป็นพญาในอำเภอเล็กๆ แห่งนี้ให้สมบทบาทเอง!