บทที่ 61 พวกเธอไปรู้จักกันได้ยังไง

บทที่ 61 พวกเธอไปรู้จักกันได้ยังไง

ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ หวังเจาเจาพาเสี่ยวลวี่กับเสี่ยวหลันมาที่หมู่บ้านแกแล็กซี่เบย์

เด็กสาวทั้งสามคนอาศัยจังหวะที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเผลอ แอบย่องหลุดรอดเข้าไปในเขตพื้นที่พักอาศัยสุดหรูได้อย่างแนบเนียน

เมื่อเสี่ยวลวี่และเสี่ยวหลันได้มาเห็นวิลล่าของจริงที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ซึ่งดูหรูหราอลังการราวกับปราสาทในเทพนิยาย พวกเธอก็ทั้งตื่นเต้นและประหม่าจนทำตัวไม่ถูก

“ที่นี่น่ะเหรอแกแล็กซี่เบย์ คงจะเป็นหมู่บ้านวิลล่าที่หรูหราที่สุดในแถบนี้แล้วมั้ง พี่ชายของพวกเรานี่รวยล้นฟ้าจริงๆ!”

“ถ้าฉันได้อยู่ที่นี่นะ ฉันจะหมกตัวอยู่แต่ในบ้านทั้งวัน ไม่ยอมออกไปไหนเลยคอยดู”

หวังเจาเจาผู้ซึ่งเคยผ่านการเห็นโลกกว้างมาแล้ว แสร้งทำทีเป็นสงบนิ่งเยือกเย็น “มันก็ไม่ได้แพงอะไรขนาดนั้นหรอก แค่ประมาณสองล้านเองมั้ง เงินแค่นั้นพี่เขาเอาไปซื้อรถหรูๆ มาจอดทิ้งไว้ที่นี่ได้อีกคันสบายๆ”

ถึงแม้วิลล่าหลังนี้จะไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลยแม้แต่น้อย แต่เวลาที่พูดถึงเรื่องนี้ เธอกลับทำท่าทางราวกับว่ามันเป็นสมบัติของตัวเองซะอย่างนั้น

ข้าวของอาจจะเป็นของคนอื่น แต่เส้นสายการรู้จักคนรวยนั้นเป็นของเธอต่างหากล่ะ

เธอพาเพื่อนสาวทั้งสองเดินเลี้ยวซ้ายทีขวาที พลางสอดส่องสายตาไปรอบๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าวิลล่าหมายเลขแปด

“พี่เจาเจา พี่โจวจืออาศัยอยู่ที่นี่คนเดียวเหรอ”

“ใช่ พี่เขาบอกว่าพ่อกับแม่ไม่อยากอยู่ด้วย พอหมดช่วงเทศกาลปีใหม่ก็เลยย้ายออกไปแล้วน่ะ” หวังเจาเจาอธิบาย

“บ้านออกจะน่าอยู่ขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มีใครอยากอยู่ล่ะเนี่ย” เสี่ยวลวี่เกาหัวด้วยความไม่เข้าใจ

“พวกเธอจะไปรู้อะไร พอคนเรามีเงินมากพอ ทัศนคติและมุมมองความคิดมันก็จะเปลี่ยนไป ทีนี้ก็อยากจะทำอะไรตามใจตัวเองแล้วล่ะ” หวังเจาเจาพูดด้วยน้ำเสียงผู้ใหญ่ผ่านโลก

“ก็เหมือนพวกเราไง พวกเราก็ชอบทำอะไรตามใจตัวเองเหมือนกันนั่นแหละ” เสี่ยวหลันพูดพร้อมกับหัวเราะคิกคัก

หวังเจาเจาพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว ดังนั้น ถ้านับกันที่ระดับจิตวิญญาณแล้วล่ะก็ พวกเราก็ถือว่าอยู่ในระดับเดียวกับพวกเศรษฐีนั่นแหละ”

สามสาวแก๊งหัวสีเดินคุยจ้อเจื้อยแจ้วพลางผลักประตูวิลล่าเข้าไป

แต่พอประตูเปิดออกเท่านั้นแหละ ให้ตายเถอะ โจวเซี่ยและหยางซือซือถึงกับผงะเมื่อเห็นสาวซ่าสามคนในสภาพผมสีแดง เขียว และน้ำเงินโผล่พรวดเข้ามา ส่วนแก๊งสามสาวหัวสีเองก็ยืนจ้องมองเด็กสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง และข้างๆ เธอก็ยังมีหญิงสาวที่สวยสะพรั่งยิ่งกว่ายืนอยู่ด้วย

ทั้งสองฝ่ายต่างยืนนิ่งอึ้งเป็นหิน ประสานสายตากันไปมา

หวังเจาเจาเป็นคนแรกที่ดึงสติกลับมาได้ “ที่นี่วิลล่าหมายเลขแปดใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ พวกคุณมาหาใครคะ” โจวเซี่ยลุกขึ้นยืนจากโซฟา

หวังเจาเจาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วถามกลับ “แล้วเธอเป็นอะไรกับพี่โจวจือล่ะ”

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น งานนี้ต้องข่มขวัญโชว์ความเหนือกว่าไว้ก่อน

โจวเซี่ยมองสำรวจหวังเจาเจาตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางแอบคิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้หน้าตาสะสวยมากเลยนะ แต่ไอ้ผมสีแดงแปร๊ดนี่มันอธิบายไม่ถูกจริงๆ จากนั้นเธอจึงตอบไปตามตรง “ฉันเป็นน้องสาวของโจวจือค่ะ”

“เธอเป็นน้องสาวของพี่โจวจือเหมือนกันเหรอ” เสี่ยวลวี่ยื่นหน้าชะโงกเข้ามา “พวกเราก็เป็นน้องสาวเหมือนกันนะ”

หวังเจาเจายกมือขึ้นเขกหัวเสี่ยวลวี่ดังโป๊ก “ยัยบ๊องเอ๊ย นี่มันน้องสาวสายเลือดเดียวกันแท้ๆ”

ทันใดนั้น ท่าทีแข็งกร้าวของหวังเจาเจาเมื่อครู่ก็มลายหายไปในพริบตา เธอรีบเปลี่ยนท่าทีแล้วฉีกยิ้มกว้าง “พวกเราเป็นพี่น้องร่วมสาบานของพี่โจวจือน่ะ”

คนที่เคยเจอกันต่อหน้าก็ถือว่าเป็นเพื่อน ส่วนคนที่เคยร่วมดื่มสุรากันมาก็ถือว่าเป็นพี่น้องร่วมสาบาน

สำหรับคนในยุทธภพแล้ว ไม่ว่าจะอาศัยอยู่ที่ไหนหรือทำงานอะไร พวกเขาก็นับถือกันเป็นพี่เป็นน้องทั้งนั้นแหละ

โจวเซี่ยถึงกับยืนอึ้งกับการแนะนำตัวสไตล์นักเลงของหวังเจาเจา เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มหลายคนเอาแต่พ่นคำว่าพี่น้องร่วมสาบานออกมาหน้าตาเฉย

เธออดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมาบางๆ

“ดูสิ น้องสาวคนนี้ท่าทางใจดีนะ พอเห็นพวกเราเธอก็ยิ้มต้อนรับเลย”

หวังเจาเจาพูดด้วยท่าทางสบายๆ “ในเมื่อรู้จักกันแล้ว ต่อไปนี้พวกเราก็เป็นพี่น้องกันนะ”

จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปหาหยางซือซือ จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความอยากรู้อยากเห็น พลางแอบคิดในใจ ผู้หญิงคนนี้สวยชะมัด สวยจนแทบหยุดหายใจเลย

ทางด้านหยางซือซือก็แอบประเมินอยู่ในใจเช่นกัน คนพวกนี้คือเพื่อนของโจวจือเหรอ โจวจือไปรู้จักเพื่อนสไตล์นี้ได้ยังไงกันเนี่ย หรือว่าเขาจะชอบผู้หญิงที่มีบุคลิกโดดเด่นจัดจ้านแบบนี้

หรือว่าฉันควรจะไปย้อมสีผมบ้างดีนะ

หวังเจาเจาเอ่ยถามขึ้น “แล้วคุณคนนี้คือใครล่ะคะ”

“ฉันเป็นเพื่อนร่วมบ้านของโจวจือค่ะ”

ทีแรกหยางซือซือกะจะบอกว่าเป็นเจ้าของบ้าน แต่พอนึกขึ้นได้ว่าบ้านหลังนี้ขายให้โจวจือไปแล้ว ถึงแม้ขั้นตอนการโอนกรรมสิทธิ์จะยังไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่ในนามแล้วมันก็ถือเป็นทรัพย์สินของโจวจือ ส่วนตัวเธอในตอนนี้ก็มีสถานะเป็นแค่ผู้เช่า เธอจึงรีบเปลี่ยนคำพูดใหม่

“ฉันเป็นผู้เช่าค่ะ แค่มาพักอาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราวเท่านั้นเอง”

หวังเจาเจาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าผู้หญิงที่สวยสะกดสายตาขนาดนี้จะเป็นแค่ผู้เช่าธรรมดาๆ

ขนาดคนอย่างเธอ โจวจือยังทนแรงยั่วหยวนได้ไม่ถึงสามยกเลย แล้วประสาอะไรกับสาวสวยหยาดเยิ้มระดับนี้ มีหรือที่เขาจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ

ไม่มีทางเสียล่ะ!

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจหรอก เธอไม่ถือสาเลยสักนิดที่จะต้องเป็นบ้านเล็กบ้านน้อย ต่อให้เป็นแค่ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนเธอก็รับได้

กลยุทธ์หลักของเธอคือการเปิดเกมรุกและไม่เน้นตั้งรับ เธอสามารถถักหมวกสีเขียวสวมให้ศัตรูได้ แต่คนอื่นห้ามมาทำแบบนี้กับเธอเด็ดขาด

พอคิดได้แบบนี้ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่าผู้หญิงพวกนี้ และอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาด้วยความภูมิใจ

“พี่สาวคะ พี่สวยจังเลยค่ะ”

หยางซือซือตอบกลับด้วยความเขินอาย “ไม่หรอกค่ะ พวกคุณเองก็น่ารักมากๆ เหมือนกัน”

เมื่อเห็นหวังเจาเจาเปิดฉากทักทาย เสี่ยวลวี่และเสี่ยวหลันก็รีบเดินเข้ามาทักทายบ้าง “สวัสดีค่ะพี่สาว”

หวังเจาเจาจัดการแนะนำตัวสมาชิก “ฉันชื่อหวังเจาเจา ส่วนนี่หลี่หนาน แล้วก็นี่ซุนเฉียว หรือจะเรียกพวกเธอว่าเสี่ยวลวี่กับเสี่ยวหลันก็ได้นะคะ”

“สวัสดีจ้ะ” โจวเซี่ยและหยางซือซือเอ่ยทักทายตอบพร้อมรอยยิ้ม

ทั้งสองคนไม่ค่อยมีประสบการณ์ในการรับมือกับคนนอกสักเท่าไหร่ ถึงแม้ที่นี่จะเป็นถิ่นของพวกเธอ แต่ท่าทางที่ดูมั่นใจและเป็นกันเองจนเกินพอดีของหวังเจาเจา กลับทำให้พวกเธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแขกเสียเอง

ในจังหวะนั้นเอง ถวนถวนก็ชะโงกหน้าออกมาจากหลังโซฟาแล้วพูดขึ้นเสียงใส “หนูชื่อถวนถวนค่ะ”

แก๊งสามสาวเพิ่งจะสังเกตเห็นว่ามีสิ่งมีชีวิตตัวน้อยซ่อนอยู่หลังโซฟา พวกเธอถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความเอ็นดูเมื่อเห็นหน้าเด็กน้อย

“ว้าว น่ารักจังเลยลูก”

“ขอหยิกแก้มทีนึงได้ไหมเนี่ย”

หยางซือซือยิ้มอ่อนโยน “นี่ลูกสาวฉันเองค่ะ”

หวังเจาเจาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าหยางซือซือจะมีลูกติด เธอแอบก่นด่าโจวจือในใจว่าไอ้หมอนี่มันช่างมักมากในกามเสียจริงๆ กินเรียบไม่เลือกหน้าเลยนะ

“เรียกพี่สาวสิจ๊ะ” เธอหันไปพูดกับถวนถวน

“พี่สาวคะ” ถวนถวนเรียกด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ดวงตากลมโตจ้องมองไปที่รอยสักบนตัวของทั้งสามคน “ทำไมบนตัวพี่สาวถึงมีดอกไม้บานอยู่ด้วยล่ะคะ”

“อันนี้เขาเรียกว่ารอยสักจ้ะ” หวังเจาเจาอธิบาย แต่พอนึกขึ้นได้ว่ามันอาจจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีสำหรับเด็ก เธอจึงรีบเสริมทันที “หนูห้ามไปสักเด็ดขาดเลยนะ รอยสักจะทำให้หนูกลายเป็นเด็กไม่ดี”

“แล้วพวกพี่สาวเป็นคนไม่ดีเหรอคะ” ถวนถวนเอียงคอถามด้วยความซื่อ

“อืม” หวังเจาเจาทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ในสายตาของคนส่วนใหญ่ พวกเราก็คงไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่หรอกจ้ะ”

ถวนถวนเอียงคอไปด้านหลัง ท่าทางเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ในที่สุดเธอก็เอ่ยถามขึ้น “งั้นพี่สาวมาเล่นของเล่นกับหนูได้ไหมคะ”

“ได้สิ พี่ชอบเล่นของเล่นพวกนี้มากเลยล่ะ” หวังเจาเจายิ้มกว้างด้วยความดีใจ

“ถ้าอย่างนั้น พี่สาวก็เป็นคนดีมากๆ เลยล่ะค่ะ” ถวนถวนสรุปด้วยรอยยิ้ม

ร่างกายของหวังเจาเจาที่เพิ่งจะลุกขึ้นยืนชะงักงันไปชั่วขณะ จู่ๆ คำพูดถากถางในอดีตก็ดังก้องขึ้นมาในหัวของเธอ

“สักลายพร้อยเต็มตัวแบบนี้มันตัวประหลาดอะไรกันฮะ ไม่มียางอายบ้างหรือไง”

“คราวหลังถ้ามีแขกมาที่บ้าน แกก็ไสหัวออกไปข้างนอกเลยนะ อย่ามาเกะกะขวางหูขวางตาคนอื่นเขา”

“ดูสภาพตัวแกสิ ฉันเบ่งตัวอะไรออกมาเนี่ย!”

ทว่าเพียงเสี้ยววินาที หวังเจาเจาปัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอกระโดดโลดเต้นไปนั่งเล่นกับถวนถวน โดยมีเสี่ยวหลันและเสี่ยวลวี่เดินตามไปติดๆ

พวกเธอทั้งสามคนเติบโตมาในครอบครัวที่ยากจนข้นแค้น ไม่เคยมีของเล่นหรือตุ๊กตาสวยๆ แบบเด็กคนอื่นเขาหรอก

แน่นอนว่าตอนนี้พวกเธอโตเกินวัยที่จะมานั่งเล่นของเล่นพวกนี้แล้ว

แต่การได้เล่นสนุกโดยไม่ต้องเสียเงินสักแดงเดียว มันก็ทำให้พวกเธอมีความสุขได้เหมือนกัน

แต่เอาเข้าจริงๆ ปรากฏว่าพวกเธอทั้งสามคนดันเล่นของเล่นสู้ถวนถวนไม่ได้เสียอย่างนั้น ของเล่นเสริมพัฒนาการบางชิ้นมันก็เล่นยากจริงๆ นั่นแหละ

สุดท้ายก็กลายเป็นว่า ถวนถวนต้องสวมบทเป็นพี่สาว คอยสอนแก๊งสามสาวเล่นของเล่นแทนเสียนี่

โจวเซี่ยและหยางซือซือนั่งมองพวกเธอเล่นสนุกกันอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งสองหันมาสบตากันด้วยความรู้สึกที่ทั้งงุนงงและขบขัน

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น หยางซือซือเอ่ยถามหวังเจาเจาว่าอยากทานอะไร พวกเธอบอกว่าอยากกินแฮมเบอร์เกอร์กับหม่าล่าทั่ง

หยางซือซือจัดการสั่งอาหารมาให้ทุกอย่างตามที่ขอ แถมยังสั่งอาหารจานหลักมื้อใหญ่มาเพิ่มอีกเพียบ

เมื่ออาหารเดลิเวอรีมาส่ง ทุกคนก็ล้อมวงทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย

แก๊งสามสาวหัวสีเป็นคนคุยเก่งและมีมนุษยสัมพันธ์ดีเลิศ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารจึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและคึกคักอย่างไม่น่าเชื่อ

โจวเซี่ยซึ่งอายุไล่เลี่ยกับพวกเธอ พอมานั่งรวมกลุ่มด้วยกันกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นคุณป้าแก่ๆ ไปเลย

ในจังหวะนั้นเอง โจวจือก็ผลักประตูเดินเข้ามาในบ้าน

วินาทีแรกที่โจวจือเห็นสถานการณ์ตรงหน้า ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ ฉิบหายแล้ว ความลับเรื่องความเป็นผู้ชายเจ้าชู้ของเขากำลังจะถูกแฉแล้วสินะ

ถึงแม้เขาจะไม่ได้พยายามสร้างภาพลักษณ์เป็นผู้ชายรักเดียวใจเดียวอะไรขนาดนั้น แต่การถูกสาวๆ บุกมาจับโป๊ะต้อนให้จนมุมถึงหน้าประตูบ้าน มันก็ไม่ใช่สถานการณ์ที่เขาอยากจะเผิญหน้าสักเท่าไหร่

เมื่อถวนถวนเห็นโจวจือกลับมา เด็กน้อยก็ตะโกนเรียกด้วยความดีใจ “คุณลุงโจว รีบมาทางนี้เร็วเข้า วันนี้มีเพื่อนๆ มาเที่ยวที่บ้านเราเยอะแยะเลยค่ะ”

คำพูดของถวนถวนทำให้โจวจือเริ่มตระหนักได้ว่า สถานการณ์มันอาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เขาคิด

ดูเหมือนทุกคนจะเข้ากันได้ดีทีเดียว

โจวจือจึงเดินเข้าไปนั่งร่วมโต๊ะด้วยความสบายใจ

ถึงแม้เขาจะทานข้าวมาแล้ว แต่เขาก็ยังสามารถกินของว่างต่อได้อีกเรื่อยๆ

ตอนนี้สุขภาพร่างกายของเขาฟิตสมบูรณ์เต็มร้อย แต่การรักษาสภาพร่างกายที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ย่อมต้องการพลังงานมหาศาล ซึ่งมากกว่าความต้องการของคนปกติทั่วไปหลายเท่า

หยางซือซือเอ่ยถามขึ้นมา “น้องชาย ไปทำความรู้จักกับน้องสาวกลุ่มนี้ได้ยังไงกันจ๊ะ”

โจวจือจึงเล่าเหตุการณ์วีรกรรมสุดฮาตอนที่เขากลับมาถึงบ้านเกิด แล้วถูกทั้งสามสาวเข้าใจผิดคิดว่าเป็นคนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างให้ทุกคนฟัง

หยางซือซือแอบคิดในใจ อ้อ ที่แท้ก็เป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ สินะ

ทางด้านหวังเจาเจาก็เอ่ยถามบ้าง “พี่ชาย แล้วพี่เป็นอะไรกับพี่สาวคนสวยคนนี้เหรอ”

โจวจือจึงเล่าเรื่องราวที่เขาได้พบกับหยางซือซือ และตัดสินใจซื้อบ้านวิลล่าหลังนี้ต่อจากเธอ

หวังเจาเจาพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ที่แท้ก็แค่เจ้าของบ้านคนเก่านี่เอง

หึหึหึ โจวจือกระตุกยิ้มที่มุมปาก พลางแอบคิดในใจ ฉันเกือบพลาดแล้วเชียว

จากนั้นเขาก็ปรายตามองไปที่ถวนถวน เด็กน้อยที่กำลังนั่งจ้องมองท้องฟ้าด้วยดวงตากลมโตใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับผ้าขาว