วิวาห์สายฟ้าแลบ วาสนาดีได้เป็นภรรยาทหาร

บทที่ 1: ทะลุมิติสู่ยุคเจ็ดศูนย์, ฝ่ามือสะท้านลั่น

2026-05-11 02:16:21

บทที่ 2: เก็บไพ่ตายไว้ในมือ

2026-05-11 02:16:21

บทที่ 3: เริ่มต้นอย่างก้าวกระโดด

2026-05-11 02:16:21

บทที่ 4: รีบเป็นม่ายตั้งแต่หัววัน?

2026-05-11 02:16:21

บทที่ 5: แม่สามีและพี่สะใภ้ผู้ปกป้อง

2026-05-11 02:16:22

บทที่ 6: ก็ไม่ได้เป็นคนดีสักเท่าไหร่หรอก

2026-05-11 02:16:23

บทที่ 7 เจียงเหยียน: ฉันร้ายกาจงั้นหรือ? ไม่เห็นจะคิดอย่างนั้นเลย

2026-05-11 02:16:23

บทที่ 8: สามีแก่ภรรยาสาว กับชายแก่

2026-05-11 02:16:24

บทที่ 9: นี่มันแทงข้างหลังกันชัดๆ? แต่รู้สึกสะใจชะมัด

2026-05-11 02:16:23

บทที่ 10: ทหารองครักษ์พิทักษ์แดงจับตัวไปแห่ประจาน

2026-05-11 02:16:24

บทที่ 11: ด้านได้อายอด

2026-05-11 02:16:24

บทที่ 12: มีเศรษฐินีคนไหนบ้างที่ไม่เคยลำบาก?

2026-05-11 02:16:24

บทที่ 13: น่าเสียดาย เธอควรจะได้เรียนมหาวิทยาลัย

2026-05-11 02:16:24

บทที่ 14 ทหารหนุ่มรูปหล่อขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าได้นอนด้วยจะมีความสุขแค่ไหน

2026-05-11 02:16:24

บทที่ 15: ภรรยาตัวน้อยแสนซื่อ

2026-05-11 02:16:25

บทที่ 16: พี่สะใภ้ผู้มีน้ำใจ และแม่บ้านช่างนินทา

2026-05-11 02:16:26

บทที่ 17 ของขวัญ

2026-05-11 02:16:25

บทที่ 18: แผนการเล็กๆ ของลู่อวิ๋นเซิง

2026-05-11 02:16:25

บทที่ 19 ห้าหยวน ซาลาเปาสามลูกก็พอแล้ว

2026-05-11 02:16:26

บทที่ 20 ผู้กองลู่สายเปย์

2026-05-11 02:16:26

บทที่ 21: โอ้แม่เจ้า!

2026-05-11 02:16:26

บทที่ 22 เจ้าหัวไชเท้าน้อยสุดน่ารัก

2026-05-11 02:16:26

บทที่ 23: แต่งงานกันแล้ว!

2026-05-11 02:16:26

บทที่ 24 นายทหารผู้ถือสันโดษกับภรรยาเด็กจอมยั่วยวนที่แสนจะกล้าหาญ

2026-05-11 02:16:27

บทที่ 25 แต่งงานกันแล้วก็ต้องนอนห้องเดียวกันสิ

2026-05-11 02:16:27

บทที่ 26: เป็นหมัน ไม่ได้แปลว่าไร้น้ำยา

2026-05-11 02:16:28

บทที่ 27 ลู่อวิ๋นเซิงเร่าร้อนเกินไปแล้ว

2026-05-11 02:16:27

บทที่ 28: จูบอรุณสวัสดิ์แสนหวาน

2026-05-11 02:16:28

บทที่ 29 รูปร่างอย่างผู้บังคับกองพันลู่จะไม่ต้องการผู้หญิงได้อย่างไร?

2026-05-11 02:16:31

บทที่ 30 ฤทธิ์เดชของเจียงเหยียน

2026-05-11 02:16:28

บทที่ 31: ความอบอุ่นในหัวใจ

2026-05-18 17:23:09

1.50 เหรียญ

บทที่ 32 ไปอาบน้ำเถอะค่ะ คุณไม่หอมแล้ว

2026-05-18 17:23:09

1.50 เหรียญ

บทที่ 33: น้องสาว เธอต้องเพลาๆ ลงบ้างนะ!

2026-05-18 17:23:09

1.50 เหรียญ

บทที่ 34 แหล่งซุบซิบวงในขั้นสุด

2026-05-18 17:23:09

1.50 เหรียญ

บทที่ 35 ใครจับหน้าอกฉัน?

2026-05-18 17:23:09

1.50 เหรียญ

บทที่ 36: เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด

2026-05-18 17:23:09

1.50 เหรียญ

บทที่ 37 ใคร ใครตีฉัน?

2026-05-18 17:23:09

1.50 เหรียญ

บทที่ 38 เลอะอึหมดเลย

2026-05-18 17:23:09

1.50 เหรียญ

บทที่ 39 เก็บหอยตกปลาตะลึงงัน

2026-05-18 17:23:09

1.50 เหรียญ

บทที่ 40 เก็บเกี่ยวความสุข

2026-05-18 17:23:09

1.50 เหรียญ

บทที่ 41: สมองแทบจะระเบิด

2026-05-18 17:23:09

1.50 เหรียญ

บทที่ 42 ผู้คนในยุคสมัยนี้ส่วนใหญ่มักจะงมงาย

2026-05-18 17:23:10

1.50 เหรียญ

บทที่ 43: ภรรยา ผมเองครับ

2026-05-18 17:23:10

1.50 เหรียญ

บทที่ 44 ภรรยา ทำไมคุณถึงกัดคนล่ะ?

2026-05-18 17:23:10

1.50 เหรียญ

บทที่ 45 เป็นไปได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

2026-05-18 17:23:10

1.50 เหรียญ

บทที่ 46: ลู่อวิ๋นเซิงของฉัน

2026-05-18 17:23:10

1.50 เหรียญ

บทที่ 47 เซอร์ไพรส์จากลู่อวิ๋นเซิง

2026-05-18 17:23:10

1.50 เหรียญ

บทที่ 48: ใครเจอคนนั้นก็ได้ส่วนแบ่งสิ นังตัวซวย!

2026-05-18 17:23:10

1.50 เหรียญ

บทที่ 49 ไร้ประโยชน์ในยามคับขัน

2026-05-18 17:23:10

1.50 เหรียญ

บทที่ 50 ระทึกขวัญ!

2026-05-18 17:23:11

1.50 เหรียญ

บทที่ 51: ผู้บังคับกองพันลู่ปวดใจ

2026-05-18 17:23:10

1.50 เหรียญ

บทที่ 52 บ่ากว้างแผ่นหลังแกร่ง อดไม่ได้ที่จะอยากจูบคุณ

2026-05-18 17:23:11

1.50 เหรียญ

บทที่ 53: ลู่อวิ๋นเซิงนี่แสดงละครเก่งจริงๆ!

2026-05-18 17:23:11

1.50 เหรียญ

บทที่ 54: เผยแพร่ความรู้เรื่องการเลี้ยงหมู ทำเอาหัวหน้าตื่นเต้น

2026-05-18 17:23:11

1.50 เหรียญ

บทที่ 55 ถึงเวลาอบรมกันซะบ้าง; ยาเสริมสมรรถภาพทางกาย...

2026-05-18 17:23:11

1.50 เหรียญ

บทที่ 56 ถ่ายทอดเทคโนโลยีการหมัก

2026-05-18 17:23:11

1.50 เหรียญ

บทที่ 57: พวกเราโดนสูบเลือดสูบเนื้อแล้ว

2026-05-18 17:23:11

1.50 เหรียญ

บทที่ 58 ม้วนคัมภีร์

2026-05-18 17:23:11

1.50 เหรียญ

บทที่ 59 ลูกรักพระเจ้า

2026-05-18 17:23:11

1.50 เหรียญ

บทที่ 60 แค่นี้เองเหรอ?

2026-05-18 17:23:11

1.50 เหรียญ

บทที่ 61: รายได้ก้อนแรก 34 หยวน

2026-05-18 17:23:11

1.50 เหรียญ

บทที่ 62: ชีวิตประจำวันอันแสนอบอุ่น ภรรยาผู้ชาญฉลาด

2026-05-18 17:23:11

1.50 เหรียญ

บทที่ 63: ฉัน เจียงเหยียน เป็นคนค่อนข้างบ้าผู้ชายน่ะ

2026-05-18 17:23:11

1.50 เหรียญ

บทที่ 64 เจ้าเหมียวขี้เหนียว!

2026-05-18 17:23:11

1.50 เหรียญ

บทที่ 65 ไข่เป็ดป่าส่งถึงหน้าประตูบ้าน

2026-05-18 17:23:12

1.50 เหรียญ

บทที่ 66: แหกกฎ ซื้อมาขายไปเพื่อเก็งกำไร

2026-05-18 17:23:12

1.50 เหรียญ

บทที่ 67 ขอร้องล่ะ อย่าให้เป็นลู่อวิ๋นเซิงสามีเธอเลย!

2026-05-18 17:23:12

1.50 เหรียญ

บทที่ 68: อวดเก่งได้แค่เดี๋ยวเดียวเท่านั้น

2026-05-18 17:23:12

1.50 เหรียญ

บทที่ 69 ความลับเล็กๆ ระหว่างสามีภรรยา

2026-05-18 17:23:12

1.50 เหรียญ

บทที่ 70 ความคิดของเหล่าลู่ยังคงบ้าระห่ำที่สุด

2026-05-18 17:23:12

1.50 เหรียญ

บทที่ 71: ปฏิเสธที่จะถูกรังแก เจียงเหยียนตอกกลับอย่างเฉียบขาด

2026-05-18 17:23:12

1.50 เหรียญ

บทที่ 72: ภรรยาทหารผู้แปลกประหลาด

2026-05-18 17:23:12

1.50 เหรียญ

บทที่ 73: ล้อเล่นหรือเปล่า ผู้เชี่ยวชาญเป็นแค่เด็กสาวเนี่ยนะ?

2026-05-18 17:23:12

1.50 เหรียญ

บทที่ 74 วีรบุรุษมักเกิดในวัยเยาว์ อนาคตของชาติฝากไว้ที่คุณแล้ว

2026-05-18 17:23:12

1.50 เหรียญ

บทที่ 75: ภรรยาก็เหมือนสายป่านว่าว ตึงไปก็ไม่ดี หย่อนไปก็ไม่ได้

2026-05-18 17:23:13

1.50 เหรียญ

บทที่ 76: เป็นไปได้ยังไง!!!

2026-05-18 17:23:12

1.50 เหรียญ

บทที่ 77: โอ้ เธอยิงพลาดเป้าเหรอ?

2026-05-18 17:23:12

1.50 เหรียญ

บทที่ 78: ภารกิจใหม่

2026-05-18 17:23:12

1.50 เหรียญ

บทที่ 79: ที่แท้ก็เป็นหล่อน!

2026-05-18 17:23:13

1.50 เหรียญ

บทที่ 80: ท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด

2026-05-18 17:23:12

1.50 เหรียญ

บทที่ 81: แค่เทคโนโลยีการหมักก็ดึงดูดสายลับมาได้งั้นหรือ?

2026-05-18 17:23:13

1.50 เหรียญ

บทที่ 82: เรื่องคุยข้างหมอนที่แสนวุ่นวาย

2026-05-18 17:23:13

1.50 เหรียญ

บทที่ 83: จัดการกับเย่เฟิ่งเจียว

2026-05-18 17:23:13

1.50 เหรียญ

บทที่ 84: ล่องูออกจากรู พัสดุจากทางบ้าน

2026-05-18 17:23:13

1.50 เหรียญ

บทที่ 85: การปรึกษาหารือ กรมทหารกำลังจะรวยแล้ว

2026-05-18 17:23:13

1.50 เหรียญ

บทที่ 86: พวกหล่อนสองคนเป็นตั๊กแตนหรือไง? ไปที่ไหนก็กวาดเรียบไม่เหลือเลยใช่ไหม!

2026-05-18 17:23:13

1.50 เหรียญ

บทที่ 87: ล่อเหยื่อเข้ากับดัก

2026-05-18 17:23:13

1.50 เหรียญ

บทที่ 88: ช่างเอาใจใส่

2026-05-18 17:23:14

1.50 เหรียญ

บทที่ 89: ใช้มือจัดการเองสิ ตาคนลามก

2026-05-18 17:23:14

1.50 เหรียญ

บทที่ 90: ชีวิตประจำวันอันแสนสุข

2026-05-18 17:23:14

1.50 เหรียญ

บทที่ 91: หงส์ทองคำหรือสายลับ?

2026-05-18 17:23:14

1.50 เหรียญ

บทที่ 92: เนื้อหอมสุดๆ!

2026-05-18 17:23:14

1.50 เหรียญ

บทที่ 93: ขี้เถ้าไม้

2026-05-18 17:23:14

1.50 เหรียญ

บทที่ 94: เชื่อใจในพละกำลังของสามีเถอะ

2026-05-18 17:23:14

1.50 เหรียญ

บทที่ 95: พวกเขาล้วนคิดถึงเธอ

2026-05-18 17:23:14

1.50 เหรียญ

บทที่ 96: ภรรยาพูดอะไรก็ถูกไปหมด เซิ่งอันจวินดีใจมากและรีบอ้อนขอคำชมจากเจียงเหยียน "คุณน้าครับ ตอนอยู่ที่โรงเรียนผมเป็นเด็กดีมากเลย คุณครูยังชมผมด้วยนะ" เมื่อเห็นสายตาคาดหวังของเด็กน้อย เจียงเหยียนก็ไม่รอช้าที่จะเติมเต็มความปรารถนานั้น "อย่างนั้นเหรอ? อันจวินเก่งมากเลยลูก ต้องตั้งใจเรียนต่อไปนะ" เด็กน้อยพยักหน้ารัวๆ ในขณะที่อันเหอและอันหนิงที่อยู่ข้างๆ ต่างมองด้วยความอิจฉา เมื่อเห็นแววตาแห่งความคาดหวังของทั้งสอง เจียงเหยียนก็หันไปถามว่า "แล้วอันเหอกับอันหนิงล่ะ ได้เชื่อฟังคุณครูและตั้งใจทำการบ้านหรือเปล่าเอ่ย?" "ทำค่ะ หนูทำการบ้านได้เก้าสิบคะแนนทุกครั้งเลย" เซิ่งอันหนิงยืดอกตอบด้วยความภาคภูมิใจ ส่วนเซิ่งอันเหอที่โตกว่าและเก็บความรู้สึกเก่งกว่าก็พยักหน้ารับอย่างแข็งขันเช่นกัน เจียงเหยียนลูบหัวพวกเขาทั้งสองคนและเอ่ยชมด้วยรอยยิ้ม "อันเหอกับอันหนิงก็เก่งมากเลยจ้ะ พยายามต่อไปนะ" ทั้งสองคนพยักหน้ารับอย่างมีความสุข ต่อให้เด็กน้อยทั้งสามจะรู้ความแค่ไหน แต่พวกเขาก็ยังเป็นเด็ก พ่อแม่ในยุคนี้ไม่ค่อยรู้วิธีเลี้ยงลูกนัก ส่วนใหญ่จะเป็นการเลี้ยงแบบปล่อยปละละเลย ปล่อยให้เด็กเติบโตไปตามยถากรรม โตขึ้นมาจะเป็นอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตา เซิ่งผิงหัวและภรรยาก็เช่นกัน เหอหงซิ่วไม่ได้เรียนหนังสือมามากนัก จึงไม่สามารถสอนการบ้านลูกๆ ได้ และปกติก็ไม่ได้สนใจอะไรพวกเขามากนักตราบใดที่พวกเขายังปลอดภัยดี เซิ่งผิงหัวเองก็ไม่มีเวลาเหมือนกัน แต่โชคดีที่พวกเขามีพื้นฐานจิตใจดี เด็กๆ จึงเติบโตมาได้ค่อนข้างดีจากการซึมซับสิ่งรอบตัว อย่างไรก็ตาม เด็กที่ยังเล็กขนาดนี้ย่อมต้องการความรักความอบอุ่นอย่างมาก นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงชอบเจียงเหยียน ผู้ซึ่งอ่อนโยนและคอยมอบความรักความเอาใจใส่ให้พวกเขาเสมอ เจียงเหยียนเองก็เป็นคนใจอ่อน เมื่อเห็นสายตาที่ไร้เดียงสาและเต็มไปด้วยความคาดหวังของเด็กๆ เธอจึงไม่เคยใจร้ายกับพวกเขาได้ลงคอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาเป็นเด็กที่รู้ความและว่านอนสอนง่ายขนาดนี้ เธอเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม "มีอะไรให้คุณน้าช่วยหรือเปล่าจ๊ะ?" น้องชายและน้องสาวหันไปมองเซิ่งอันเหอผู้เป็นพี่ชายอย่างพร้อมเพรียง เซิ่งอันหนิงกระซิบว่า "คุณน้าคะ การบ้านที่คุณครูให้มามันยากมากเลย คุณน้าช่วยอธิบายให้หนูฟังหน่อยได้ไหมคะ?" "ได้สิจ๊ะ" เจียงเหยียนยิ้มและลูบหัวเธอเบาๆ ก่อนจะชี้ไปที่ห้อง "เข้าไปในห้องแล้วยกเก้าอี้ออกมานั่งสิจ๊ะ วันหลังถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็มาถามคุณน้าได้ตลอดเลยนะ" เด็กน้อยทั้งสามยกเก้าอี้ออกมาและนั่งลงข้างๆ เจียงเหยียนอย่างเงียบๆ เซิ่งอันเหอหยิบสมุดการบ้านออกจากกระเป๋านักเรียนและชี้ไปที่โจทย์ที่เขาไม่เข้าใจ เจียงเหยียนจึงอธิบายให้เขาฟังอย่างละเอียด เซิ่งอันหนิงและน้องชายมองดูต้นฉบับแปลบนโต๊ะด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลังจากอธิบายให้พี่ชายฟังเสร็จ เซิ่งอันจวินก็ชี้ไปที่หนังสือภาษาอังกฤษบนโต๊ะและถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "คุณน้าครับ ตัวหนังสือพวกนี้คืออะไรเหรอครับ? ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย" เจียงเหยียนอธิบายอย่างอ่อนโยน "นี่คือภาษาอังกฤษจ้ะ เป็นภาษาหลักที่ใช้กันในโลกตะวันตก พอหนูขึ้นมัธยม ทางโรงเรียนก็จะสอนเองจ้ะ" เมื่อนึกถึงภูมิหลังครอบครัวของเด็กๆ พวกเขาคงมีโอกาสได้สัมผัสกับโลกภายนอกมากกว่าเด็กคนอื่นๆ เจียงเหยียนจึงอยากปลูกฝังค่านิยมที่ถูกต้องให้กับพวกเขา เพื่อไม่ให้พวกเขาถูกชักจูงด้วยแนวคิดตะวันตกบางอย่าง เธอจึงค่อยๆ ชี้แนะพวกเขาอย่างอดทน "ประเทศของเรามีมรดกทางวัฒนธรรมที่ลึกซึ้ง และเป็นหนึ่งในประเทศที่มีวัฒนธรรมที่งดงามที่สุดในโลกใบนี้ อย่างไรก็ตาม ในช่วงร้อยปีที่ผ่านมา เรากลับล้าหลัง และตามหลังประเทศอื่นๆ อยู่มาก หากเราต้องการกลับมาเจริญรุ่งเรืองอีกครั้งและก้าวให้ทันประเทศอื่นๆ เราก็ต้องเรียนรู้ความรู้และเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าของพวกเขา แต่ชาวต่างชาติไม่ได้พูดภาษาจีน ภาษาที่พวกเขาใช้คือภาษาอังกฤษ ดังนั้นเราจึงต้องเรียนภาษาอังกฤษเพื่อให้อ่านตัวหนังสือของพวกเขาออกและเข้าใจในสิ่งที่พวกเขาพูด เมื่อเราเรียนรู้ภาษาอังกฤษแล้ว เราก็จะไปเรียนรู้ความรู้ที่ก้าวหน้าของพวกเขา แล้วนำมาสร้างชาติของเรา แต่ต้องระวังให้ดีนะ คนที่พูดภาษาอังกฤษมีคนไม่ดีปะปนอยู่เยอะมาก เราต้องตื่นตัวอยู่เสมอและอย่าหลงกลพวกมัน รวมถึง 'พวกญี่ปุ่นตัวจ้อย' ที่เคยเข้ามารุกรานเราด้วย ไม่ว่าพวกมันจะพูดจาหว่านล้อมแค่ไหนก็อย่าไปเชื่อ 'พวกญี่ปุ่นตัวจ้อย' มีแต่ความประสงค์ร้ายทั้งนั้น" ขณะที่พูด เจียงเหยียนก็ใส่อารมณ์ความรู้สึกส่วนตัวลงไปด้วย เด็กน้อยทั้งสองคนอาจจะยังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่สองสิ่งนี้—การตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษ และการระแวดระวังผู้ที่พูดภาษาอังกฤษรวมถึง 'พวกญี่ปุ่นตัวจ้อย' ผู้ประสงค์ร้าย—ได้ฝังรากลึกลงในใจของพวกเขาแล้ว แต่เซิ่งอันเหอนั้นเข้าใจดี เจียงเหยียนเป็นคนที่มีการศึกษาสูงที่สุดเท่าที่เขาเคยรู้จัก และเขาก็ยอมรับการปลูกฝังค่านิยมจากเจียงเหยียนได้อย่างราบรื่น เขาพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน "คุณน้าครับ ผมเข้าใจแล้ว ผมจะตั้งใจเรียน และผมจะเรียนภาษาอังกฤษให้เก่ง โตขึ้นผมจะไปต่างประเทศและนำเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าของพวกเขากลับมาให้หมดเลย" เจียงเหยียนชูหมัดขึ้นเพื่อให้กำลังใจเขา "พยายามเข้านะ คุณน้าเอาใจช่วย" หลังจากนั้น เจียงเหยียนก็แปลต้นฉบับไปพร้อมๆ กับสอนการบ้านเซิ่งอันเหอไปด้วย ซึ่งก็เป็นอะไรที่เพลิดเพลินดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีเด็กน้อยสองคนอย่างอันจวินและอันหนิงที่ช่างประจบประแจงเก่งเสียเหลือเกิน "คุณน้าครับ ผมทำเสร็จแล้ว" เซิ่งอันเหอยื่นสมุดการบ้านให้เจียงเหยียนตรวจ การบ้านของเด็กน้อยก็เหมือนกับบุคลิกของเขา—เป็นระเบียบเรียบร้อยและดูสะอาดตา หลังจากตรวจดูแล้ว เจียงเหยียนก็ลูบหัวเขาตามความเคยชิน "อืม เก่งมากจ้ะ คราวนี้ทำถูกหมดเลย" "ขอบคุณครับคุณน้า" เซิ่งอันเหอเก็บสมุดการบ้านใส่กระเป๋านักเรียนอย่างมีความสุข เขากล่าวขอบคุณเจียงเหยียนอย่างมีมารยาท จากนั้นก็พาน้องชายและน้องสาวกลับบ้าน เมื่อมองดูเจ้าตัวแสบทั้งสามที่ช่างว่านอนสอนง่าย เจียงเหยียนก็เรียกพวกเขาเข้ามาหาและแจกลูกอมผลไม้ให้คนละเม็ด ด้วยกลัวว่าพวกเขาจะไม่กล้ารับ เธอจึงยิ้มและพูดว่า "นี่เป็นความลับระหว่างพวกเรากับคุณน้านะ ห้ามเอาไปบอกใครเด็ดขาด เข้าใจไหม?" "เข้าใจครับ/ค่ะ ขอบคุณครับ/ค่ะคุณน้า" เด็กน้อยรู้ดีว่าคุณน้าเจียงเหยียนเอ็นดูพวกเขา พวกเขาจึงไม่สงวนท่าทีเหมือนเมื่อก่อน เซิ่งอันจวินพยักหน้าอย่างน่ารักและกล่าวขอบคุณ พลางรับลูกอมที่เจียงเหยียนยื่นให้ เซิ่งอันเหอและเซิ่งอันหนิงที่โตกว่าก็รับลูกอมมาเช่นกัน "เอาล่ะ รีบกลับบ้านกันได้แล้วจ้ะ เดี๋ยวคุณแม่จะเริ่มเป็นห่วงเอานะ" เด็กน้อยทั้งสามอมลูกอมและวิ่งกลับบ้านอย่างมีความสุข เมื่อถึงหน้าประตูบ้าน เซิ่งอันเหอก็ดึงน้องชายและน้องสาวให้หยุด "รีบกินลูกอมให้หมดเร็วเข้า คุณน้าเจียงเหยียนบอกว่าห้ามให้พ่อกับแม่รู้นะ" น้องๆ ทั้งสองรีบเคี้ยวลูกอมที่เริ่มเล็กลงในปากและกลืนลงคออย่างรวดเร็ว หลังจากให้พี่ชายตรวจดูความเรียบร้อย ทั้งสามคนก็แอบย่องเข้าไปในลานบ้าน เมื่อใกล้ถึงเวลาอาหาร เหอหงซิ่วก็สังเกตเห็นว่าเด็กแสบทั้งสามหายตัวไปนานแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้กังวลอะไรมากนัก คิดว่าพวกเขาคงวิ่งไปเล่นซนที่ไหนสักแห่งอีกตามเคย เมื่อเห็นทั้งสามคนกลับมา เธอก็แกล้งทำหน้าบึ้งและถามว่า "ไปเล่นซนที่ไหนมาเนี่ย? ไม่รู้จักกลับมากินข้าวเย็นเลยนะ" เซิ่งอันจวินตอบว่า "พวกเราไปบ้านคุณน้าเจียงเหยียนมาครับ" เซิ่งอันเหอรีบอธิบายเสริม "วันนี้การบ้านที่คุณครูให้มายากมากเลยครับ ผมก็เลยไปถามคุณน้าเจียงเหยียน" เหอหงซิ่วรู้ดีว่าเจียงเหยียนเอ็นดูเด็กๆ ทั้งสามคน เธอจึงไม่ได้ดุอะไร เพียงแต่ตักเตือนว่า "ต้องรู้จักคิดแก้ปัญหาด้วยตัวเองบ้างนะลูก อย่าเอาแต่ไปรบกวนคุณน้าเจียงเหยียนตลอดเวลา เข้าใจไหม?" "เข้าใจครับ/ค่ะ" เด็กน้อยทั้งสามตอบอย่างพร้อมเพรียง เหอหงซิ่วได้กลิ่นหอมหวานของลูกอม จึงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มว่า "คุณน้าเจียงเหยียนให้ลูกอมพวกเธอมาอีกแล้วใช่ไหม?" เมื่อเห็นว่าความลับแตก เซิ่งอันจวินก็รีบเอามือปิดปากและส่ายหน้ารัวๆ พลางพูดเสียงอู้อี้ว่า "เปล่าครับ เปล่า คุณน้าเจียงเหยียนบอกว่าห้ามบอกแม่" เซิ่งอันเหอกลอกตาบน ส่วนเซิ่งอันหนิงก็มองน้องชายด้วยสายตาเหยียดหยาม เจ้าโง่นี่ทำไมถึงได้หลุดปากออกไปง่ายๆ แบบนี้นะ? เมื่อเห็นว่าเจียงเหยียนรักเด็กมากแค่ไหน และเธอกับลู่อวิ๋นเซิงก็ไม่สามารถมีลูกเป็นของตัวเองได้ เหอหงซิ่วก็รู้สึกปวดใจแทนเหลือเกิน

2026-05-18 17:23:14

1.50 เหรียญ

บทที่ 97: เนื้อ 1 กรัม

2026-05-18 17:23:14

1.50 เหรียญ

บทที่ 98: รองเท้าผ้า

2026-05-18 17:23:14

1.50 เหรียญ

บทที่ 99 คำเตือน

2026-05-18 17:23:14

1.50 เหรียญ

บทที่ 100: การพรากจาก

2026-05-18 17:23:14

1.50 เหรียญ