นี่มันเกมจริงๆ งั้นเหรอ

นี่มันเกมจริงๆ งั้นเหรอ
ฉันชื่อเซียวอวี๋เอ๋อร์
หลังจากวันที่ฉันกลายเป็นนักฆ่าระดับเอฟ ร่างกายของฉันก็ไม่ยอมทำตามคำสั่งอีกเลย
ฉันเอาแต่ได้ยินเสียงประหลาดดังอยู่ข้างหู พูดคำที่ฉันไม่เข้าใจอย่าง 'การจัดตำแหน่ง' 'แทงข้างหลัง' และ 'จังหวะอมตะ'
จากนั้น 'เขา' ก็ควบคุมฉัน และใช้นักฆ่าเลเวลหนึ่งสุดอ่อนแอ บุกเดี่ยวดันเจี้ยนระดับความยากห้าคน ได้รับการประเมินระดับเอสสามตัวด้วยการโจมตีต่อเนื่องเก้าสิบสามครั้ง แล้วเดินเข้าไปในดันเจี้ยนที่ยากกว่าเดิม ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่มองมาเหมือนฉันเป็นสัตว์ประหลาด
เพื่อนร่วมชั้นมองฉันอย่างไม่อยากจะเชื่อ แม้แต่คุณหนูบ้านรวยที่คอยจ้องเล่นงานฉันก็ยังเริ่มหลบหน้า
แต่ฉันไม่รู้อะไรเลยจริงๆ! ฉันเป็นแค่หุ่นเชิดที่ถูกชักใย!
ดังนั้น—ถ้าในอนาคตฉันใช้วิธีนี้ไปลอบสังหารคนสำคัญ หรือขโมยอมยิ้มของเด็กที่ไหน
โปรดจำไว้ว่า 'เขา' เป็นคนทำทั้งหมด! ฉันบริสุทธิ์นะ!
...
ผมชื่อซูมู่ เพิ่งถูกเจ้านายสั่ง "พักงานรอเลิกจ้าง" และตอนนี้ก็อยู่ในสภาพปล่อยวางและยอมแพ้กับชีวิต
ด้วยความเบื่อหน่าย ผมจึงคลิกเข้าไปในเกมที่ปรากฏขึ้นบนคอมพิวเตอร์อย่างลึกลับชื่อว่า "ทุกคนเปลี่ยนอาชีพ"
ตัวละครที่ผมสร้างคือนักฆ่าสาวแสนสวยผมสีเงินตาสองสี แม้ว่าเธอจะอ่อนแอจนเอาชนะก๊อบลินไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่งานภาพนั้นงดงามราวกับหลุดออกมาจากภาพยนตร์
ไหนๆ ก็แค่ฆ่าเวลาอยู่แล้ว ถือซะว่าเป็นงานอดิเรกก็แล้วกัน
เดี๋ยวก่อน เกมนี้ให้ความรู้สึกสมจริงอย่างน่าประหลาด... มีพื้นที่ให้โชว์เทคนิคได้เยอะเลย
โอ้? ทำการท้าทายตัวละครที่เลเวลสูงกว่าสำเร็จงั้นเหรอ? แถมยังได้ไอเทมระดับสีฟ้ามาด้วย?
ยิ่งไปกว่านั้น ปฏิกิริยาตกใจของตัวละครระบบยังสมจริงสุดๆ ถึงบทสนทนาจะดูเบียวไปหน่อยก็เถอะ
เอ๊ะ?
ผมคิดมาตลอดว่านี่คือเกม จนกระทั่ง...
*************************************************
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและติดตามนะคะทุกคนนนน
อ่านนิยายทั้งหมดของฉันได้ที่นี่ (≧◡≦) ♥♥