วิญญาณยุทธ์อัคคีพิสดาร เริ่มต้นด้วยวงแหวนวิญญาณแสนปี

วิญญาณยุทธ์อัคคีพิสดาร เริ่มต้นด้วยวงแหวนวิญญาณแสนปี ในฐานะหนึ่งในกองทัพผู้ทะลุมิติ หานอวี่ได้กลายมาเป็นหัวหน้าฝ่ายวิชาการแห่งโรงเรียนนั่วติงอย่างไม่คาดฝัน [กระเรียนเมฆาอัคคีแสนปีทำการสังเวย มอบรางวัลแก่โฮสต์เป็นเพลิงแก่นใจร่วงหล่น] "ถังเสี่ยวซาน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเปลวเพลิงของข้ามีประโยชน์อันใด?" เพลิงแก่นใจร่วงหล่นนั้นไร้รูปร่างและไร้ลักษณ์ เปลวเพลิงก่อกำเนิดขึ้นจากภายในจิตใจ "หัวหน้าหานช่างเมตตายิ่งนัก ข้ารู้สึกได้เลยว่าความเร็วในการฝึกฝนของข้าเพิ่มพูนขึ้นถึงหลายเท่าตัว" ถังซานทอดมองด้วยสายตาอันซาบซึ้ง [ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับสายเลือดจักรพรรดิหญ้าเงินครามสำเร็จ มอบรางวัลเป็นเพลิงแห่งชีวิต] "เจี๋ย เจี๋ย เจี๋ย ถังเสี่ยวซาน หญ้าเงินครามของเจ้าช่างอ่อนแอนัก" [นิยายทะลุมิติ มีระบบ] ในเนื้อเรื่องผสมผสานสรรพนามทั้งยุคใหม่และยุคโบราณ

ยอดวิว

4,363

จำนวนตอน

432

สถานะ

จบแล้ว

อ่านตอนแรก

เรื่องย่อ

วิญญาณยุทธ์อัคคีพิสดาร เริ่มต้นด้วยวงแหวนวิญญาณแสนปี
ในฐานะหนึ่งในกองทัพผู้ทะลุมิติ หานอวี่ได้กลายมาเป็นหัวหน้าฝ่ายวิชาการแห่งโรงเรียนนั่วติงอย่างไม่คาดฝัน
[กระเรียนเมฆาอัคคีแสนปีทำการสังเวย มอบรางวัลแก่โฮสต์เป็นเพลิงแก่นใจร่วงหล่น]
"ถังเสี่ยวซาน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเปลวเพลิงของข้ามีประโยชน์อันใด?"
เพลิงแก่นใจร่วงหล่นนั้นไร้รูปร่างและไร้ลักษณ์ เปลวเพลิงก่อกำเนิดขึ้นจากภายในจิตใจ
"หัวหน้าหานช่างเมตตายิ่งนัก ข้ารู้สึกได้เลยว่าความเร็วในการฝึกฝนของข้าเพิ่มพูนขึ้นถึงหลายเท่าตัว" ถังซานทอดมองด้วยสายตาอันซาบซึ้ง
[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับสายเลือดจักรพรรดิหญ้าเงินครามสำเร็จ มอบรางวัลเป็นเพลิงแห่งชีวิต]
"เจี๋ย เจี๋ย เจี๋ย ถังเสี่ยวซาน หญ้าเงินครามของเจ้าช่างอ่อนแอนัก"
[นิยายทะลุมิติ มีระบบ]
ในเนื้อเรื่องผสมผสานสรรพนามทั้งยุคใหม่และยุคโบราณ

นิยายแปลไทย นิยายแฟนฟิคชั่น

สารบัญ

วิญญาณยุทธ์อัคคีพิสดาร เริ่มต้นด้วยวงแหวนวิญญาณแสนปี

เรื่องย่อ

สารบัญ

บทที่ 1 ระยะเวลาสี่ปีมาถึงแล้ว

บทที่ 2 อวี้เสี่ยวกังถูกซ้อม

บทที่ 3 กระเรียนเมฆาอัคคีแสนปี

บทที่ 4: โลหิตและการสังเวย

บทที่ 5 ถังซานอยากอัดอาจารย์

บทที่ 6 หลอมรวมเพลิงวิเศษ

บทที่ 7 เพลิงวิเศษบ้าบอ

บทที่ 8: ผู้อาวุโสฉินแห่งสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ

บทที่ 9 อดีตของไห่ถังเก้าหัวใจ

บทที่ 10 คนจากสำนักเฮ่าเทียน

บทที่ 11 ผู้อาวุโสเจ็ดถังเลี่ย

บทที่ 12: การต่อสู้กับผู้อาวุโสเจ็ด

บทที่ 13 พรหมยุทธ์จระเข้ทองคำ

บทที่ 14 รถม้าวายชนม์

บทที่ 15: หนทางสู่ความตาย

บทที่ 16: การฝึกฝนของถังซานผิดพลาด

บทที่ 17: งูและหนูย่อมอยู่รังเดียวกัน

บทที่ 18 ไม้คานบนบิดเบี้ยว ไม้คานล่างย่อมเอนเอียง

บทที่ 19 อวี้เสี่ยวกังหน้าหนาไร้ยางอาย

บทที่ 20: เสียหน้า

บทที่ 21 อวี้เสี่ยวกังถูกไล่ออก

บทที่ 22 คำถามสอบสุดแปลก

บทที่ 23 เสี่ยวซาน เจ้าต้องเชื่ออาจารย์นะ

บทที่ 24 อ่อนแอและไร้พลัง

บทที่ 25 ผู้สอบตกเพียงหนึ่งเดียว

บทที่ 26 ถังซานถูกไล่ออก

บทที่ 27 เพลิงแก่นแท้บงกชเขียว

บทที่ 28 ไล่ล่า

บทที่ 29 เปลวเพลิงแก่นแท้บงกชเขียวแผดเผาใบหน้าของเขา

บทที่ 30: ถังซานผู้เสียโฉม

บทที่ 31 วิหคอัคคี

บทที่ 32: พยัคฆ์เนตรปีศาจและไก่ผมแดง

บทที่ 33 จูจู๋ชิง

บทที่ 34 การกลับมา

บทที่ 35 ไต้มู่ไป๋ ชายหนุ่มผู้มากรัก

บทที่ 36 จูจู๋ชิงตัดใจ

บทที่ 37: การสืบทอดเจตนารมณ์

บทที่ 38 หน้าเลือด

บทที่ 39 ถังซานพ่ายแพ้

บทที่ 40 สถานที่รับสมัครสื่อไหลเค่อ

บทที่ 41 คำเตือนของหลิงไห่

บทที่ 42 หมดอารมณ์

บทที่ 43 ลูกพี่ไต้ ข้าจะดูแลพี่สะใภ้แทนท่านเอง

บทที่ 44 หลิงเซียว

บทที่ 45 ฝ่ามือเพลิงร่วงโรยขั้นสมบูรณ์

บทที่ 46 เม่นโลหิตคลั่ง

บทที่ 47 ศัตรูมักพบกันในทางแคบ

บทที่ 48 หลงกง เมิ่งสู่

บทที่ 49 พี่สาม ข้าขอโทษ

บทที่ 50 เลาะกระดูก

บทที่ 51 อวี้เสี่ยวกังผู้โชคร้าย

บทที่ 52 การมาเยือนของอวี้เสี่ยวกัง

บทที่ 53: เพลิงแก่นบงกชพิษ

บทที่ 54 เซวียชิงเหอ

บทที่ 55 โรงประมูลสถาบันตระกูลราชาเทียนโต่ว

บทที่ 56: เกมเสี่ยงตาย

บทที่ 57 หนิงเฟิงจื้อ

บทที่ 58 งานประมูล

บทที่ 59 ผู้ครอบครองกระดูกวิญญาณ

บทที่ 60 สถาบันราชวงศ์สถาบันตระกูลราชาเทียนโต่ว

บทที่ 61 ผู้อำนวยการหาน

บทที่ 62 หาเรื่องหาราว

บทที่ 63 คำร้องเรียนของฉินหมิง

บทที่ 64 นางถูกพิษ

บทที่ 65: ไร้ระเบียบวินัย

บทที่ 66 ไต้มู่ไป๋: ข้ารู้สึกเหมือนตัวเองกลับมาเป็นปกติแล้ว

บทที่ 67 ความอิดโรยของหม่าหงจวิ้น

บทที่ 68 ตู๋กูป๋อ๋

บทที่ 69: บ่อน้ำพุสองขั้วน้ำแข็งและไฟ

บทที่ 70 บ่อน้ำแข็งและไฟหยินหยาง (ตอนที่ 2)

บทที่ 71 นักเขียนไม่ได้เขียนบทนี้

บทที่ 72 การรักษาหน้าของฉินหมิง

บทที่ 73 โอกาส

บทที่ 74 การพรากจากอันน่าสะเทือนใจของตู๋กูป๋อ

บทที่ 75 จิตวิญญาณวิฬาร์ปีศาจทมิฬและวิหคเพลิงอมตะ

บทที่ 76 ตู๋กูป๋อเกือบพลาดท่า

บทที่ 77 ช่างน่าอายเหลือเกิน