กวาดพื้นปรโลกมาพันปี ก็ได้กายาเทพมารมาครองซะงั้น

กวาดพื้นปรโลกมาพันปี ก็ได้กายาเทพมารมาครองซะงั้น
หลังจากหลี่เหิงสิ้นใจ ดวงวิญญาณของเขาได้ล่องลอยเข้าสู่ยมโลก เขาคิดว่าตนจะได้ไปเกิดใหม่ ทว่ากลับกลายเป็นว่าเขาได้เปิดใช้งาน 'ระบบลงชื่อเข้าใช้' ณ ตำหนักของพญายมราชแทน
นับแต่นั้นมา เขาจึงกลายเป็นเจ้าหน้าที่กวาดลานแห่งยมโลก ผู้ตระเวนไปทั่วทุกซอกทุกมุมของปรโลก
"ติ๊ง! ท่านได้ลงชื่อเข้าใช้ ณ ตำหนักพญายมราช ได้รับ กระบี่พญายม!"
"ติ๊ง! ท่านได้ลงชื่อเข้าใช้ ณ ขุมนรกชั้นที่สิบแปด ได้รับ หอกเทพมารบรรพกาล!"
"ติ๊ง! ท่านได้ลงชื่อเข้าใช้ ณ ตำหนักวัฏสงสาร ได้รับ ดวงตาวัฏสงสารนิรันดร์!"
"ติ๊ง! ท่านสะสมการลงชื่อเข้าใช้ในยมโลกครบหนึ่งพันปี ได้รับ กายาเทพมารอมตะนิรันดร์กาล!"
หนึ่งพันปีผ่านพ้นไป เขาได้ไปจุติใหม่พร้อมกับหอบเอารางวัลจากการลงชื่อเข้าใช้ทั้งหมดติดตัวไปด้วย...
หลี่เหิง : "หืม? ข้ามีพี่สาวฝาแฝดด้วยหรือเนี่ย ชักจะน่าสนุกขึ้นมาแล้วสิ..."
...
จักรพรรดินีแห่งรุ่งอรุณ ผู้ผ่านการเวียนว่ายตายเกิดมานับครั้งไม่ถ้วน
ในชาตินี้ ข้าจะต้องก้าวขึ้นเป็นมหาจักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาลให้จงได้!
"โอ๊ะ? มีน้องชายอยู่ข้างๆ ด้วยนี่นา! เจ้าหนู ต่อจากนี้ไปข้าจะปกป้องเจ้าเอง!"
ทว่าใครเล่าจะคาดคิด ว่านับตั้งแต่วินาทีที่ลืมตาดูโลก รัศมีและเกียรติยศทั้งมวลที่ควรจะเป็นของนาง กลับถูกน้องชายตัวแสบผู้นี้แย่งชิงไปจนหมดสิ้น
การเวียนว่ายตายเกิดนับร้อยชาติ การเพียรพยายามเตรียมตัวมานานนับแสนปี กลับกลายเป็นไร้ค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าทารกชายที่เพิ่งแรกเกิด...
องค์จักรพรรดินีผู้ทรงอำนาจถึงกับแค้นใจจนร้องไห้ออกมา...