รุ่นพี่จอมหยิ่งคนนั้นนุ่มนิ่มกว่าที่คิด

รุ่นพี่จอมหยิ่งคนนั้นนุ่มนิ่มกว่าที่คิด
"เซี่ยเซียว เธอจะมาทำดีกับฉันตั้งสามปีจนฉันชินแล้วจู่ๆ ก็ไม่ต้องการฉันแบบนี้ไม่ได้นะ ตลอดสามปีที่ผ่านมาพวกเราไม่มีความหมายเลยเหรอ?" โจวมี่ยนเมี่ยนมองเซี่ยเซียวด้วยดวงตาคลอน้ำตาและสีหน้าดูน่าสงสาร
 
"ฉันคงแค่โชคร้ายน่ะ" เซี่ยเซียวตอบพลางปรายตามองเธออย่างเย็นชา
 
"เธอกำลังโกรธที่ฉันไม่ยอมตกลงคบกับเธอใช่ไหม?" โจวมี่ยนเมี่ยนยื่นมือไปหมายจะคว้ามือเขา น้ำเสียงอ้อนวอน "งั้นตอนนี้พวกเรามาคบกันนะ ตกลงไหม?"
 
“เธอคู่ควรกับสิ่งที่ดีกว่านี้ ไม่ใช่คนที่ดีที่สุดอย่างฉัน” เซี่ยเซียวเบี่ยงตัวหลบมือของเธอ แล้วดึงเด็กสาวแสนสวยที่ยืนอยู่ข้างกายเข้ามาในอ้อมกอด “ภรรยา ไปกันเถอะ”
 
ในเมื่อได้กลับมาเกิดใหม่แล้ว ใครอยากจะเป็นไอ้โง่ก็ตามใจ
เซี่ยเซียวแค่ต้องการใช้ชีวิตที่แสนหวานกับเด็กสาวผู้เย่อหยิ่งและล้ำค่าที่เขาเคยพลาดไปหลายปีคนนี้เท่านั้น
 
ในชาติที่แล้ว เซี่ยเซียวตาบอดจนแยกไม่ออกระหว่าง "นังชาเขียว" กับ "เพชรล้ำค่า"
เขารถชนจนต้องเป็นอัมพาตนอนติดเตียงอยู่สามปี เพียงเพราะจะไปซื้อนมให้นังชาเขียวคนนั้น
ผลที่ได้คือผู้หญิงจอมวางแผนคนนั้นกลับสะบัดก้นไปคบกับคนอื่นที่คอยประจบสอพลอเธอ
 
ในทางกลับกัน เด็กสาวผู้เย่อหยิ่งแต่น่ารักคนหนึ่งกลับมาปรากฏตัวข้างกายเขา...
จนกระทั่งเธอจากไปอย่างกะทันหัน...
เซี่ยเซียวหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง...
หากเพียงแต่ย้อนเวลากลับไปได้...