หงฮวง ใครว่าเผ่าอูคือตัวหายนะ พอพวกข้านอนราบแล้วจะมาร้องไห้ทำไมกัน

หงฮวง ใครว่าเผ่าอูคือตัวหายนะ พอพวกข้านอนราบแล้วจะมาร้องไห้ทำไมกัน ทะลุมิติมายังโลกหงฮวงในคราวเดียว กลายเป็นหนึ่งในสิบสองบรรพชนอู จู๋จิ่วอินผู้ครอบครองกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลา ในเวลานี้ตรงกับช่วงมหาสงครามอูเยา เดิมทีเผ่าอูใช้อภิมหาค่ายกลเทวะสิบสองนคร สู้รบจนเผ่าเยาต้องล่าถอยไปเรื่อยๆ ทว่าในจังหวะที่กำลังจะเก็บเกี่ยวผลปฐมแห่งชัยชนะนั้น หงจวินได้ปรากฏตัวขึ้นอย่างทรงพลัง พร้อมประกาศกร้าวด้วยท่าทีไร้พ่ายว่า: ภายในสิบหยวนฮุ่ย เผ่าเยาปกครองฟ้า เผ่าอูปกครองดิน ทั้งสองเผ่าห้ามก่อข้อพิพาทกันอีก เมื่อเผชิญกับจุดจบที่เริ่มต้นอย่างยิ่งใหญ่แต่ลงท้ายอย่างไม่เป็นท่า และดูคล้ายจะน่าหดหู่นี้ ทั่วทั้งเผ่าอูต่างตกอยู่ในอารมณ์ที่โศกเศร้าเคียดแค้นและไร้กำลังอย่างถึงที่สุด ทว่าพวกเขากลับไม่รู้เลยว่า นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น จุดจบในอนาคตของเผ่าอูนั้น จะต้องน่าเวทนากว่าตอนนี้เป็นพันเท่าหมื่นเท่า ดังนั้นจู๋จิ่วอินจึงได้ก้าวออกมา... “จะสู้ไปทำไม วิถีสวรรค์และหงจวินแสดงออกชัดเจนว่าไม่มีที่ยืนให้เผ่าอูของเรา สรรพชีวิตในโลกหงฮวงต่างก็มองเผ่าอูของพวกเราเป็นดั่งภัยพิบัติมารร้าย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นนับจากนี้ไป เผ่าอูของพวกเราจะนอนอยู่เฉยๆ แล้ว!” นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ทั่วทั้งโลกหงฮวงต่างก็ได้เห็นโลกใบหนึ่งหลังจากที่เผ่าอูทิ้งตัวนอนราบอย่างสมบูรณ์แบบ... เมื่อเผ่าอูไม่ดูดซับไอขุ่นที่อาละวาดอยู่ระหว่างฟ้าดินอีกต่อไป เมื่อเผ่าอูไม่คานอำนาจกับเผ่าเยาที่ดุร้ายอำมหิตเป็นทุนเดิมอยู่แล้วอีกต่อไป นับแต่นั้นมา โลกหงฮวงก็เกิดความวุ่นวาย ฟ้าดินไม่สงบสุข ทั่วทั้งโลกหงฮวงถึงกับตกอยู่ในอันตรายที่จะพังทลายลง เมื่อเห็นฉากนี้ วิถีสวรรค์ก็ทนดูนิ่งเฉยไม่ได้อีกต่อไป สรรพชีวิตในโลกหงฮวงพากันร้องไห้ หงจวินที่เดิมทีได้ใจเพราะเผ่าอูล่าถอยไปนั้นก็เกิดอาการลุกลนอย่างถึงที่สุด: “ข้าไม่น่าปล่อยให้เผ่าอูนอนอยู่เฉยๆ เลย!” เมื่อเผชิญกับเรื่องราวทั้งหมดนี้ จู๋จิ่วอินเพียงแค่แค่นยิ้มเย็นชา: “พวกเจ้าคิดมาตลอดไม่ใช่หรือไงว่าเผ่าอูคือต้นตอแห่งหายนะ? ตอนนี้พวกข้านอนอยู่เฉยๆ แล้ว พวกเจ้าจะมาร้องไห้ทำไมล่ะ?” ฟรีบทที่ 1-40 ฟรีบทที่ลงท้ายด้วย x01-x10 และ x51-x60 ชั้นหนังสือ นิยายอัปเดต

ยอดวิว

432

จำนวนตอน

238

สถานะ

ยังไม่จบ

อ่านตอนแรก

เรื่องย่อ

หงฮวง ใครว่าเผ่าอูคือตัวหายนะ พอพวกข้านอนราบแล้วจะมาร้องไห้ทำไมกัน
ทะลุมิติมายังโลกหงฮวงในคราวเดียว กลายเป็นหนึ่งในสิบสองบรรพชนอู จู๋จิ่วอินผู้ครอบครองกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลา
ในเวลานี้ตรงกับช่วงมหาสงครามอูเยา เดิมทีเผ่าอูใช้อภิมหาค่ายกลเทวะสิบสองนคร สู้รบจนเผ่าเยาต้องล่าถอยไปเรื่อยๆ ทว่าในจังหวะที่กำลังจะเก็บเกี่ยวผลปฐมแห่งชัยชนะนั้น หงจวินได้ปรากฏตัวขึ้นอย่างทรงพลัง พร้อมประกาศกร้าวด้วยท่าทีไร้พ่ายว่า: ภายในสิบหยวนฮุ่ย เผ่าเยาปกครองฟ้า เผ่าอูปกครองดิน ทั้งสองเผ่าห้ามก่อข้อพิพาทกันอีก
เมื่อเผชิญกับจุดจบที่เริ่มต้นอย่างยิ่งใหญ่แต่ลงท้ายอย่างไม่เป็นท่า และดูคล้ายจะน่าหดหู่นี้ ทั่วทั้งเผ่าอูต่างตกอยู่ในอารมณ์ที่โศกเศร้าเคียดแค้นและไร้กำลังอย่างถึงที่สุด ทว่าพวกเขากลับไม่รู้เลยว่า นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น จุดจบในอนาคตของเผ่าอูนั้น จะต้องน่าเวทนากว่าตอนนี้เป็นพันเท่าหมื่นเท่า ดังนั้นจู๋จิ่วอินจึงได้ก้าวออกมา...
“จะสู้ไปทำไม วิถีสวรรค์และหงจวินแสดงออกชัดเจนว่าไม่มีที่ยืนให้เผ่าอูของเรา สรรพชีวิตในโลกหงฮวงต่างก็มองเผ่าอูของพวกเราเป็นดั่งภัยพิบัติมารร้าย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นนับจากนี้ไป เผ่าอูของพวกเราจะนอนอยู่เฉยๆ แล้ว!”
นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ทั่วทั้งโลกหงฮวงต่างก็ได้เห็นโลกใบหนึ่งหลังจากที่เผ่าอูทิ้งตัวนอนราบอย่างสมบูรณ์แบบ...
เมื่อเผ่าอูไม่ดูดซับไอขุ่นที่อาละวาดอยู่ระหว่างฟ้าดินอีกต่อไป เมื่อเผ่าอูไม่คานอำนาจกับเผ่าเยาที่ดุร้ายอำมหิตเป็นทุนเดิมอยู่แล้วอีกต่อไป
นับแต่นั้นมา โลกหงฮวงก็เกิดความวุ่นวาย ฟ้าดินไม่สงบสุข ทั่วทั้งโลกหงฮวงถึงกับตกอยู่ในอันตรายที่จะพังทลายลง
เมื่อเห็นฉากนี้ วิถีสวรรค์ก็ทนดูนิ่งเฉยไม่ได้อีกต่อไป สรรพชีวิตในโลกหงฮวงพากันร้องไห้ หงจวินที่เดิมทีได้ใจเพราะเผ่าอูล่าถอยไปนั้นก็เกิดอาการลุกลนอย่างถึงที่สุด: “ข้าไม่น่าปล่อยให้เผ่าอูนอนอยู่เฉยๆ เลย!”
เมื่อเผชิญกับเรื่องราวทั้งหมดนี้ จู๋จิ่วอินเพียงแค่แค่นยิ้มเย็นชา: “พวกเจ้าคิดมาตลอดไม่ใช่หรือไงว่าเผ่าอูคือต้นตอแห่งหายนะ? ตอนนี้พวกข้านอนอยู่เฉยๆ แล้ว พวกเจ้าจะมาร้องไห้ทำไมล่ะ?”
ฟรีบทที่ 1-40
ฟรีบทที่ลงท้ายด้วย x01-x10 และ x51-x60
ชั้นหนังสือ
นิยายอัปเดต

นิยายแปลไทย นิยายแฟนตาซี

สารบัญ

หงฮวง ใครว่าเผ่าอูคือตัวหายนะ พอพวกข้านอนราบแล้วจะมาร้องไห้ทำไมกัน

เรื่องย่อ

สารบัญ

บทที่ 1 จิ่วอินลอบมองอนาคต มรรคาฟ้าหงจวินมิอาจทนรับเผ่าอู

บทที่ 2 จู๋จิ่วอิน: ข้าต้องการอำนาจในการตัดสินใจสูงสุด

บทที่ 3 สงครามปะทุ ตาแห่งการบดขยี้

บทที่ 4 กฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาอันลึกล้ำสุดหยั่ง กายแท้ผานกู่สั่นสะเทือนโลกหงฮวง

บทที่ 5 หงจวินบังเกิดจิตสังหาร มหาเต๋าปกปักด้วยบุญญาบารมีคุ้มกาย

บทที่ 6 คุนเผิงเอ่ยวาจาลวงสรรพชีวิต นับแต่นี้เผ่าอูต้องนอนราบ

บทที่ 7 ไม่เคารพผานกู่งั้นหรือ? เผ่าอูคือพวกโง่เขลาที่ฝืนกระแส

บทที่ 8 บรรลุข้อตกลงเผ่าอูเคลื่อนไหว ราชสำนักเยาหวั่นวิตกจื่อเซียววางแผน

บทที่ 9 ซานชิงปรากฏตัวเหล่ามหาเทพรวมพล ไม่ใช่เพื่อเผ่าเยาแต่เพื่อเคารพเต้าจู่

บทที่ 10 ทางเลือกเพียงครั้งเดียวของซานชิง เอาชนะคำตักเตือนนับพันหมื่นครั้งของจู๋จิ่วอิน

บทที่ 11 ผลาญทรัพยากรสูญเปล่า คนในเผ่ามีใจอยากถอยตั้งรับมานานแล้ว

บทที่ 12 แนวโน้มที่น่าสะพรึงกลัว ภัยพิบัติที่กวาดล้างโลกหงฮวงกำลังก่อตัว

บทที่ 13 วันคืนอันแสนสุขของเผ่าอู และเผ่าอูก็สามารถถือกำเนิดหยวนเสินได้แล้ว

บทที่ 14 แก่นแท้แห่งวัฏสงสารหกภูมิ ไพ่ตายที่แท้จริงของเผ่าอู

บทที่ 15 ซานชิงผู้ผลาญของวิเศษ อูบรรพชนผู้เริ่มมีสมอง

บทที่ 16 ตี้เจียง: ดินแดนบรรพชนเล็กเกินไป ไม่พอใช้แล้ว

บทที่ 17 อูบรรพชนปรารถนาเบิกโลกมหาพันภพ วาสนาอยู่ใกล้เพียงคืบที่ตำหนักผานกู่

บทที่ 18 ตำหนักผานกู่ของวิเศษอันดับหนึ่งแห่งโลกหงฮวง ความยินดีและซาบซึ้งของเผ่าอูทั้งหมด

บทที่ 19 เผ่าอูออกจากดินแดนบรรพชนสะเทือนโลกหงฮวง อีกสิบล้านปีให้หลังมหาภัยพิบัติมาเยือน

บทที่ 20 จู๋จิ่วอินหัวเราะ หงจวินร้อนรนจนเต้นผาง

บทที่ 21 เหล่าผู้ทรงอำนาจที่เต้นผางเช่นเดียวกัน จู๋จิ่วอินเข้าสู่สายตาของหงจวิน

บทที่ 22 ขอบเขตเหนือเซิ่งเหริน จิตสังหารของหงจวินสะเทือนจิ่วอิน

บทที่ 23 กายาแท้ปรากฏอีกคราสะเทือนทั่วหงฮวง ความแข็งแกร่งพุ่งทะยานจนหงจวินลนลาน

บทที่ 24 ประกายขวานฮุ่นตุ้นทำลายความว่างเปล่า แสงศักดิ์สิทธิ์ผานกู่สะกดโลกมหาพันภพ

บทที่ 25 ตำหนักผานกู่ปรากฏทำเอาทวยเทพตื่นตระหนก ซานชิงนึกเสียใจจนอยากเอาหัวชนภูเขา

บทที่ 26 ซานชิงเกิดความบาดหมาง โลกมหาพันภพปรากฏ

บทที่ 27 ผีเสื้อขยับปีก ซานชิงแยกบ้านก่อนกำหนด

บทที่ 28 หงจวิน: ไม่ถูกสิ ปริมาณบุญญาบารมีแห่งมหาเต๋านี้มันไม่ถูกต้อง

บทที่ 29 หงจวินจิตใจพังทลาย บางทีทั้งหมดนี้อาจเป็นเพียงหมากกระดานหนึ่งของผานกู่

บทที่ 30 ซานชิงใช้อูบรรพชนเป็นเดิมพัน มหาเต๋าแสดงความศักดิ์สิทธิ์ในโลกหงฮวง

บทที่ 31 มหาเต๋าประทานพรและของวิเศษ หงจวินถึงกับปิดกั้นตัวเองอีกครั้ง

บทที่ 32 หงจวิน: ตีกันเลย ต้องตีกันให้ได้นะ

บทที่ 33 ข้อเปรียบเทียบระหว่างอูบรรพชนกับซานชิง หงจวินระเบิดอารมณ์อีกแล้ว

บทที่ 34 หงจวินครุ่นคิดปรับเปลี่ยนแผนการ สามพันปีให้หลังเปิดจื่อเซียว

บทที่ 35 อูบรรพชนหารือ หกเซิ่งเหรินเตรียมถือกำเนิดทำตี้เจียงตกตะลึง

บทที่ 36 ชี้แจงความร้ายแรงตักเตือนอูบรรพชน ย้ำเตือนหลักสำคัญจงนอนราบต่อไป

บทที่ 37 จิตใจคนดุจสายน้ำพลิ้วไหวประดุจควัน การแก้ไขข้อผิดพลาดต้องเริ่มจากระดับบน

บทที่ 38 ผู้โชคร้ายคนแรกถือกำเนิด ความเศร้าโศกและความสิ้นหวังของเจียอิ่นและจวิ่นถี

บทที่ 39 ต้นกำเนิดของแหล่งแห่งความหายนะ ความขัดแย้งภายในเผ่าเยาระเบิดขึ้นอย่างสมบูรณ์

บทที่ 40 เผ่าเยาสังหารสรรพชีวิต สิ่งมีชีวิตแดนทักษิณสำนึกเสียใจแล้ว

บทที่ 41 หงจวินพิโรธหวั่นแผนการพังทลาย อัสนีเทพจุติผ่าราชันเยา

บทที่ 42 สองปราชญ์แห่งทิศประจิมที่ไม่อาจดูแคลน ตำแหน่งเซิ่งเหรินของพวกเขาถูกกำหนดไว้แล้ว

บทที่ 43 การนอนราบต้องมีต้นทุน ให้โฮ่วถู่สร้างมนุษย์แทนหนี่ว์วา

บทที่ 44 มนุษย์ก่อจิตสังหารพลิกผันสถานการณ์ใหญ่ เทียนเต้าพิโรธปรากฏตัวเหนือเขาปู้โจว

บทที่ 45 จู๋จิ่วอิน: หงจวิน บิดาเจ้าเถอะ

บทที่ 46 เทียนเต้าคลุ้มคลั่งบันดาลทัณฑ์อัสนี หมื่นสายมิพอเช่นนั้นก็เอาไปแสนสาย

บทที่ 47 การโจมตีทะลวงกาลอวกาศและโชคชะตา หงจวินได้เห็นอีกตัวตนหนึ่งของตัวเอง

บทที่ 48 เสียงเรียกสหายตัวน้อยสะเทือนโลกหงฮวง พวกเจ้ากล้าออกจากดินแดนบรรพชนหรือไม่

บทที่ 49 จู๋จิ่วอิน: อย่างมากก็แค่ระเบิดโลกหงฮวงให้จมลงไป

บทที่ 50 ประนีประนอม! จู๋จิ่วอินได้ของวิเศษตราประทับคงถง

บทที่ 51 อูบรรพชนกระจ่างเหตุและผล นอกเหนือเทียนเต้ายังมีมรรคาอื่น

บทที่ 52 เทียนเต้าเป็นใหญ่ยุคสิ้นธรรมมาเยือน ความหวังของอูบรรพชนอยู่ที่โฮ่วถู่

บทที่ 53 เหรินเต้าสามารถสะกดข่มปราณขุ่นมัว ต้องมองมนุษย์ให้เป็นมนุษย์

บทที่ 54 แผนการของจู๋จิ่วอิน จุดลงเอยยังคงอยู่ที่เหรินเต้า

บทที่ 55 การนอนราบเป็นเพียงวิธีการ หงจวินเลื่อนการแสดงธรรมให้เร็วขึ้นอีกแล้ว

บทที่ 56 หงจวินแอบเปิดโปรระหว่างแสดงธรรม เทียนเต้าปกครองโลกด้วยการคานอำนาจ

บทที่ 57 พ่อของเจ้าก็ยังคงเป็นพ่อของเจ้า ผานกู่ก็คือภูเขาลูกที่สูงที่สุดในโลกหงฮวงอยู่ดี

บทที่ 58 หงจวินสั่งสอนศิษย์ ซานชิงอย่างพวกเจ้าด้อยกว่าอูบรรพชนอยู่มากนัก

บทที่ 59 สั่งสอนซานชิงเสร็จก็ด่าทอเผ่าเยา ยโสโอหังไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา

บทที่ 60 เจ้าจัดการไม่ได้ก็มีคนจัดการได้ หงจวินแต่งตั้งมู่กงและจินหมู่ด้วยตนเอง

บทที่ 61 ตงอ๋องกงผู้โง่เขลา ข้อบกพร่องของเทียนเต้าและหงจวิน

บทที่ 62 เจียอิ่นและจวิ่นถีผู้มีความมุมานะอันยิ่งใหญ่ เหยียบย่ำมหาเทพผู้อื่นเพื่อไต่เต้า

บทที่ 63 หากไม่ประสบด้วยตนเองย่อมไม่รู้ว่ายากลำบาก การบีบบังคับทางศีลธรรมอันน่าสะอิดสะเอียน

บทที่ 64 คำเตือน! การนอนราบไม่ได้หมายความว่าเผ่าอูของข้าจะไร้ซึ่งความกังวล

บทที่ 65 ลูกผู้ชายไม่ยอมติดกับดักชื่อเสียงจอมปลอม ความเด็ดขาดดุดันที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของจู๋จิ่วอิน

บทที่ 66 จวิ่นถีถูกอัสนีฟาดฟัน กายาแท้ออกจากดินแดนบรรพชน

บทที่ 67 จู๋จิ่วอิน: เทียนเต้ากับผานกู่ผู้ใดยิ่งใหญ่กว่ากัน? หรือว่าเทียนเต้าไม่ยอมรับเผ่าอู

บทที่ 68 จู๋จิ่วอิน: หรือว่าเผ่าอูของข้าควรจะตัดขาดสายใยแห่งกรรมทั้งหมดกับหงฮวง

บทที่ 69 ตำหนิหงจวินด่าเทียนเต้า จู๋จิ่วอินเดือดดาลจนบ้าคลั่งแล้ว

บทที่ 70 เจ้าต้องการจะทำอะไรกันแน่? เพียงแค่ร้องขอชีวิตเท่านั้น

บทที่ 71 หงจวิน: จากนี้ไปจะไม่พุ่งเป้าเล่นงานเผ่าอูอีก ขอชี้เขาปู้โจวเป็นพยาน

บทที่ 72 ตายก็ตายสิ ในโลกนี้มีอูบรรพชนที่ยอมถอยโดยไม่ต่อสู้เสียที่ไหน

บทที่ 73 หงจวินพ่นคำพูดใส่เทียนเต้า เข้าฝันทำให้หนี่ว์วาตกใจ

บทที่ 74 เป็นเซิ่งเหรินจำต้องสร้างมนุษย์ หนี่ว์วามุ่งหน้าสู่เผ่าอู

บทที่ 76 ชะตากรรมเดียวกันของมนุษย์และเผ่าอู กรรมแม้จะยิ่งใหญ่เพียงใดก็ต้องชดใช้

บทที่ 77 โฮ่วถู่: เรียกท่านพี่สิ ไพ่ตายของเจ้าถูกข้ามองทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว

บทที่ 78 โฮ่วถู่: เผ่าอูไม่ต้องการสิ่งใด ขอเพียงเจ้ามาเป็นเต๋าหลวี่ของพี่รองข้าก็พอ