หงฮวง ใครว่าเผ่าอูคือตัวหายนะ พอพวกข้านอนราบแล้วจะมาร้องไห้ทำไมกัน

หงฮวง ใครว่าเผ่าอูคือตัวหายนะ พอพวกข้านอนราบแล้วจะมาร้องไห้ทำไมกัน
ทะลุมิติมายังโลกหงฮวงในคราวเดียว กลายเป็นหนึ่งในสิบสองบรรพชนอู จู๋จิ่วอินผู้ครอบครองกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลา
ในเวลานี้ตรงกับช่วงมหาสงครามอูเยา เดิมทีเผ่าอูใช้อภิมหาค่ายกลเทวะสิบสองนคร สู้รบจนเผ่าเยาต้องล่าถอยไปเรื่อยๆ ทว่าในจังหวะที่กำลังจะเก็บเกี่ยวผลปฐมแห่งชัยชนะนั้น หงจวินได้ปรากฏตัวขึ้นอย่างทรงพลัง พร้อมประกาศกร้าวด้วยท่าทีไร้พ่ายว่า: ภายในสิบหยวนฮุ่ย เผ่าเยาปกครองฟ้า เผ่าอูปกครองดิน ทั้งสองเผ่าห้ามก่อข้อพิพาทกันอีก
เมื่อเผชิญกับจุดจบที่เริ่มต้นอย่างยิ่งใหญ่แต่ลงท้ายอย่างไม่เป็นท่า และดูคล้ายจะน่าหดหู่นี้ ทั่วทั้งเผ่าอูต่างตกอยู่ในอารมณ์ที่โศกเศร้าเคียดแค้นและไร้กำลังอย่างถึงที่สุด ทว่าพวกเขากลับไม่รู้เลยว่า นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น จุดจบในอนาคตของเผ่าอูนั้น จะต้องน่าเวทนากว่าตอนนี้เป็นพันเท่าหมื่นเท่า ดังนั้นจู๋จิ่วอินจึงได้ก้าวออกมา...
“จะสู้ไปทำไม วิถีสวรรค์และหงจวินแสดงออกชัดเจนว่าไม่มีที่ยืนให้เผ่าอูของเรา สรรพชีวิตในโลกหงฮวงต่างก็มองเผ่าอูของพวกเราเป็นดั่งภัยพิบัติมารร้าย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นนับจากนี้ไป เผ่าอูของพวกเราจะนอนอยู่เฉยๆ แล้ว!”
นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ทั่วทั้งโลกหงฮวงต่างก็ได้เห็นโลกใบหนึ่งหลังจากที่เผ่าอูทิ้งตัวนอนราบอย่างสมบูรณ์แบบ...
เมื่อเผ่าอูไม่ดูดซับไอขุ่นที่อาละวาดอยู่ระหว่างฟ้าดินอีกต่อไป เมื่อเผ่าอูไม่คานอำนาจกับเผ่าเยาที่ดุร้ายอำมหิตเป็นทุนเดิมอยู่แล้วอีกต่อไป
นับแต่นั้นมา โลกหงฮวงก็เกิดความวุ่นวาย ฟ้าดินไม่สงบสุข ทั่วทั้งโลกหงฮวงถึงกับตกอยู่ในอันตรายที่จะพังทลายลง
เมื่อเห็นฉากนี้ วิถีสวรรค์ก็ทนดูนิ่งเฉยไม่ได้อีกต่อไป สรรพชีวิตในโลกหงฮวงพากันร้องไห้ หงจวินที่เดิมทีได้ใจเพราะเผ่าอูล่าถอยไปนั้นก็เกิดอาการลุกลนอย่างถึงที่สุด: “ข้าไม่น่าปล่อยให้เผ่าอูนอนอยู่เฉยๆ เลย!”
เมื่อเผชิญกับเรื่องราวทั้งหมดนี้ จู๋จิ่วอินเพียงแค่แค่นยิ้มเย็นชา: “พวกเจ้าคิดมาตลอดไม่ใช่หรือไงว่าเผ่าอูคือต้นตอแห่งหายนะ? ตอนนี้พวกข้านอนอยู่เฉยๆ แล้ว พวกเจ้าจะมาร้องไห้ทำไมล่ะ?”
ฟรี บทที่ 1-40
ฟรีบทที่ลงท้ายด้วย x01-x10 และ x51-x60
นิยายเรื่องอื่นๆ