เหล่าผู้เล่นมายคราฟรุกรานต่างโลก

เหล่าผู้เล่นมายคราฟรุกรานต่างโลก [มายคราฟ] + [ม็อดมายคราฟ] + [การรุกรานของทวยเทพ] + [เกมเสมือนจริง] + [ภัยพิบัติลำดับที่สี่] + [เกมในชีวิตจริง] สวี่เทียนได้รับระบบที่มอบโลกซึ่งเต็มไปด้วยทรัพยากรไร้ขีดจำกัดและประตูมิติให้แก่เขา ทำให้เขาสามารถรุกรานโลกใบอื่นได้ แต่การบุกรุกเพียงคนเดียวนั้นเชื่องช้าเกินไป เขาจึงตัดสินใจทำการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ นั่นคือการเปลี่ยนโลกใบนั้นให้กลายเป็นเกมเสมือนจริง เพื่อให้ผู้เล่นจำนวนนับไม่ถ้วนได้สวมหมวกเชื่อมต่อระบบ เข้าควบคุมตัวละครและเข้าร่วมสงครามการรุกรานอันสมจริงไปพร้อมกับเขา พวกเขาก้าวผ่านประตูมิติไปด้วยกัน ณ ที่ซึ่งทุกสิ่งล้วนเป็นของจริง เพื่อให้สามารถก้าวหน้าในเกมได้ดียิ่งขึ้น เหล่าผู้เล่นจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเรียนรู้อย่างต่อเนื่องในชีวิตจริง ผู้เล่น: "คุณปู่ครับ ช่วยสอนผมยิงปืนหน่อย" คุณปู่: "ในที่สุดหลานก็คิดได้เสียที ว่าทำไมถึงต้องตั้งใจเรียน" ผู้เล่น: "ผมโดนสัตว์ประหลาดในเกมเยาะเย้ยมาครับ มันบอกว่าผมเป็นขยะและไม่คู่ควรกับปืนดีๆ ผมเลยจะมาเรียนวิชายิงปืนเพื่อไปแก้แค้นมัน" คุณปู่: "..." สวี่เทียน: "ทางเกมกำลังเปิดรับสมัครบุคลากร เราต้องการครูอาจารย์ ขอเป็นคนที่เรียนจบชั้นประถมศึกษาก็พอ เพราะพวกชาวเมืองในเกมอ่านหนังสือไม่ออก" ผู้เล่น: "ผมเรียนจบเอกการรถไฟมา ขอเข้าร่วมด้วยได้ไหมครับ" สวี่เทียน: "ได้เลย กำลังจะวางรางรถไฟพอดี จังหวะเหมาะเจาะมาก" หลายปีต่อมา เหล่าผู้เล่นได้เดินทางออกจากดาวเคราะห์ของตนและเริ่มทำสงครามอวกาศ ผู้เล่น: "เกมนี้สมจริงเกินไปแล้ว ดูไม่เหมือนเกมเลยสักนิด" สวี่เทียน: "นี่แหละคือเกม" ผู้เล่น: "ดาวเคราะห์สีน้ำเงินดวงนั้นกำลังถูกมนุษย์ต่างดาวล้อมเอาไว้ ฉันจะไปช่วยพวกนายเอง" ทันใดนั้นก็มีรายงานข่าวประกาศแทรกขึ้นมา ตามข่าวล่าสุด อารยธรรมต่างดาวได้ปรากฏขึ้นบนน่านฟ้าเหนือโลก และอารยธรรมต่างดาวนี้ก็ถูกกองเรือที่อยู่เบื้องหลังทำลายจนพ่ายแพ้ไป ผู้เล่นทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นว่ากองเรือที่จอดตระหง่านอยู่ด้านนอกนั้น มีหน้าตาเหมือนกับกองเรือในเกมของพวกเขาไม่มีผิดเพี้ยน สวี่เทียน: "อย่าตื่นตระหนกไปเลย นี่มันก็แค่เกม" ฉันเดินทางมาถึงดาวเคราะห์สีน้ำเงินแล้ว แต่นายยังจะบอกฉันว่ามันเป็นแค่เกมอยู่อีกเหรอ

ยอดวิว

551

จำนวนตอน

255

สถานะ

ยังไม่จบ

อ่านตอนแรก

เรื่องย่อ

เหล่าผู้เล่นมายคราฟรุกรานต่างโลก
[มายคราฟ] + [ม็อดมายคราฟ] + [การรุกรานของทวยเทพ] + [เกมเสมือนจริง] + [ภัยพิบัติลำดับที่สี่] + [เกมในชีวิตจริง]
สวี่เทียนได้รับระบบที่มอบโลกซึ่งเต็มไปด้วยทรัพยากรไร้ขีดจำกัดและประตูมิติให้แก่เขา ทำให้เขาสามารถรุกรานโลกใบอื่นได้
แต่การบุกรุกเพียงคนเดียวนั้นเชื่องช้าเกินไป เขาจึงตัดสินใจทำการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่
นั่นคือการเปลี่ยนโลกใบนั้นให้กลายเป็นเกมเสมือนจริง เพื่อให้ผู้เล่นจำนวนนับไม่ถ้วนได้สวมหมวกเชื่อมต่อระบบ
เข้าควบคุมตัวละครและเข้าร่วมสงครามการรุกรานอันสมจริงไปพร้อมกับเขา
พวกเขาก้าวผ่านประตูมิติไปด้วยกัน ณ ที่ซึ่งทุกสิ่งล้วนเป็นของจริง
เพื่อให้สามารถก้าวหน้าในเกมได้ดียิ่งขึ้น เหล่าผู้เล่นจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเรียนรู้อย่างต่อเนื่องในชีวิตจริง
ผู้เล่น: "คุณปู่ครับ ช่วยสอนผมยิงปืนหน่อย"
คุณปู่: "ในที่สุดหลานก็คิดได้เสียที ว่าทำไมถึงต้องตั้งใจเรียน"
ผู้เล่น: "ผมโดนสัตว์ประหลาดในเกมเยาะเย้ยมาครับ มันบอกว่าผมเป็นขยะและไม่คู่ควรกับปืนดีๆ ผมเลยจะมาเรียนวิชายิงปืนเพื่อไปแก้แค้นมัน"
คุณปู่: "..."
สวี่เทียน: "ทางเกมกำลังเปิดรับสมัครบุคลากร เราต้องการครูอาจารย์ ขอเป็นคนที่เรียนจบชั้นประถมศึกษาก็พอ เพราะพวกชาวเมืองในเกมอ่านหนังสือไม่ออก"
ผู้เล่น: "ผมเรียนจบเอกการรถไฟมา ขอเข้าร่วมด้วยได้ไหมครับ"
สวี่เทียน: "ได้เลย กำลังจะวางรางรถไฟพอดี จังหวะเหมาะเจาะมาก"
หลายปีต่อมา เหล่าผู้เล่นได้เดินทางออกจากดาวเคราะห์ของตนและเริ่มทำสงครามอวกาศ
ผู้เล่น: "เกมนี้สมจริงเกินไปแล้ว ดูไม่เหมือนเกมเลยสักนิด"
สวี่เทียน: "นี่แหละคือเกม"
ผู้เล่น: "ดาวเคราะห์สีน้ำเงินดวงนั้นกำลังถูกมนุษย์ต่างดาวล้อมเอาไว้ ฉันจะไปช่วยพวกนายเอง"
ทันใดนั้นก็มีรายงานข่าวประกาศแทรกขึ้นมา ตามข่าวล่าสุด อารยธรรมต่างดาวได้ปรากฏขึ้นบนน่านฟ้าเหนือโลก และอารยธรรมต่างดาวนี้ก็ถูกกองเรือที่อยู่เบื้องหลังทำลายจนพ่ายแพ้ไป
ผู้เล่นทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นว่ากองเรือที่จอดตระหง่านอยู่ด้านนอกนั้น มีหน้าตาเหมือนกับกองเรือในเกมของพวกเขาไม่มีผิดเพี้ยน
สวี่เทียน: "อย่าตื่นตระหนกไปเลย นี่มันก็แค่เกม"
ฉันเดินทางมาถึงดาวเคราะห์สีน้ำเงินแล้ว แต่นายยังจะบอกฉันว่ามันเป็นแค่เกมอยู่อีกเหรอ

นิยายแปลไทย นิยายแฟนตาซี

สารบัญ

บทที่ 30: กับดัก

2026-03-29 00:36:09

บทที่ 31 มรณกรรมของท่าน

2026-04-04 10:53:29

เหล่าผู้เล่นมายคราฟรุกรานต่างโลก

เรื่องย่อ

สารบัญ

บทที่ 1 มหันตภัยที่สี่ เตรียมการเปิดตัว

บทที่ 2 หมวกนิรภัยเสมือนจริง

บทที่ 3 เรียบเรียงคู่มือแนะนำการเล่น

บทที่ 4 เล่นให้สุดเหวี่ยง

บทที่ 5 การสร้างฐานที่มั่น

บทที่ 6 ทวีปเอลิเซีย

บทที่ 7 ลงมือทำงาน

บทที่ 8 หากไม่ได้เป็นที่หนึ่ง ข้าจะกินมันโชว์

บทที่ 9 การพัฒนาที่ยั่งยืน

บทที่ 10 ออกแบบพิมพ์เขียว

บทที่ 11 การตัดสินภารกิจ

บทที่ 12 งานสร้างสรรค์ของช่างฝีมือ

บทที่ 13 ขูดรีดกันชัดๆ

บทที่ 14 แบบนี้มันเกินไปแล้ว

บทที่ 15 เขตพื้นที่คุ้มครอง

บทที่ 16 ความรู้สึกที่ยอดเยี่ยม

บทที่ 17 ประกายเย็นเยียบเบิกทาง พุ่งหอกดุจมังกรทะยาน

บทที่ 18 666 เจ้าของเซิร์ฟเวอร์ใช้โปรโกงหรือเปล่าเนี่ย พวกเราโหวตเตะเขาดีไหม?

บทที่ 19 เหยียบเมฆา

บทที่ 20 แบ่งแยกหยินหยาง

บทที่ 21: ธนูเพลิง! ธนูเพลิง! ธนูเพลิง!

บทที่ 22: กางคันธนูคู่ ท่วงท่าอันสง่างาม

บทที่ 23: อร่อยเหลือเกิน

บทที่ 24: ชีวิตที่สอง

บทที่ 25: บ้านกล่องไม้ขีดก็คือบ้าน

บทที่ 26: เว็บไซต์?

บทที่ 27: วิชาฝาโลง

บทที่ 28: สัตว์มายา

บทที่ 29: สงครามอุโมงค์

บทที่ 30: กับดัก

บทที่ 31 มรณกรรมของท่าน

บทที่ 32 อสุราที่หายไป

บทที่ 33 ข้าจะไปตามเอง

บทที่ 34 ศึกล่ามังกร?

บทที่ 35 กสิกรรมและการปศุสัตว์

บทที่ 36 มีเพียงนักบุญเท่านั้นที่อดใจไหว

บทที่ 37 การสกัดน้ำมัน

บทที่ 38 การสร้างสิ่งของ

บทที่ 39 งานเลี้ยงมื้อค่ำระดับเซิร์ฟเวอร์

บทที่ 40 เห็นฉันเป็นคนโง่หรือไง?

บทที่ 41 งานช่างฝีมือ ฉบับการเสริมพลัง

บทที่ 42 ดินแดนแห่งจุดจบ

บทที่ 43 สังหารมังกร

บทที่ 44 อัศวินมังกร

บทที่ 45 ถอยทัพ

บทที่ 46 หินผลึกเวทมนตร์

บทที่ 47 การสร้างรายการคุณสมบัติ

บทที่ 48 ใครบอกว่าโล่มีไว้ป้องกันเพียงอย่างเดียว?

บทที่ 49 พวกมันพึมพำอะไรกันอยู่?

บทที่ 50 โอ้แม่เจ้า นักฝึกสัตว์

บทที่ 51: พวกหมูตื่นจากการหลับใหล

บทที่ 52: กลยุทธ์อุโมงค์ในตำนาน

บทที่ 53: ผู้เฒ่าหยอกเด็กดื้อ

บทที่ 54: ผมอยากเรียนเพลงหอกปลิดชีพสิบสามท่า

บทที่ 55: เจ้าตูบโล่เหล็ก

บทที่ 56: รถราง?

บทที่ 57: รื้อถอน

บทที่ 58: ติดกับ

บทที่ 59: ข้าอยากเป็นสัตว์อสูร

บทที่ 60: มนุษยชาติเหนือล้ำ

บทที่ 61 ภารกิจลับ

บทที่ 62 การล้างแค้นของนักฆ่าสุกร

บทที่ 63 ตัวละครพื้นเมือง

บทที่ 64 การส่งด่วนแบบมีชีวิต

บทที่ 65 ก๊อบลิน

บทที่ 66 ข้าก็เรียกพวกได้เหมือนกัน

บทที่ 67 นี่คือเทพเจ้าอย่างนั้นหรือ

บทที่ 68 ม็อดนักบุญดายีหรง

บทที่ 69 ระเบิดอากาศ

บทที่ 70 ทะยานฟ้า

บทที่ 71 พวกกอบลินไร้ประโยชน์

บทที่ 72 ยังจะทำท่าทีเช่นนี้อีกหรือ

บทที่ 73 การพาเผ่าพันธุ์มนุษย์กลับมา

บทที่ 74 ไปสอนหนังสือในต่างโลก?

บทที่ 75 เผ่าพันธุ์กอบลิน

บทที่ 76 อีลิทกอบลิน

บทที่ 77 พ่อกอบลินใจเด็ด