ยอดอาจารย์จอมขี้เกียจ

ยอดอาจารย์จอมขี้เกียจ
ความอมตะอาจทำให้ผู้คนทะเยอทะยาน แต่สำหรับ กู่เสวียน เขาขอเพียงแค่ปล่อยตัวไหลไปตามโชคชะตาจนกว่าจะถึงจุดสูงสุดก็พอ ในขณะที่คนอื่นพากันบำเพ็ญเพียรเพื่อความเป็นนิรันดร์ แต่กู่เสวียนกลับไม่คิดจะฝึกฝนอะไรทั้งนั้น เขาพอใจที่จะหยุดนิ่งอยู่กับที่แบบนี้ต่อไป
แต่ทว่าในตอนที่สำนักของเขาจัดงานคัดเลือกศิษย์ กู่เสวียนกลับเผลอไปเปิดใช้งาน [ระบบฝึกสอนศิษย์ที่แข็งแกร่งและไร้เทียมทานที่สุด] เข้าโดยไม่ตั้งใจ!
ให้รับลูกศิษย์งั้นเหรอ?! ไม่นะ! ทำไมเรื่องยุ่งยากแบบนี้ต้องมาหาฉันด้วย?!
"ไอ้ระบบเฮงซวย! แกถอยห่างออกไปจากชีวิตฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!"
สิ่งที่กู่เสวียนต้องการมีเพียงอย่างเดียวคือการนอนพักผ่อน เขาไม่อยากไปแก่งแย่งชิงดีในโลกที่แสนวุ่นวาย เขาแค่อยากนอนขี้เกียจเป็นไอ้คนไม่เอาถ่านไปวันๆ เท่านั้นเอง!
กู่เสวียน: (˃⌑˂ഃ)……
......
เมื่อบรรดาลูกศิษย์ปรากฏตัวขึ้นทีละคน กู่เสวียนก็ยิ่งถลำลึกเข้าสู่เส้นทางแห่งความขี้เกียจมากขึ้นเรื่อยๆ... จนกระทั่งหลายปีผ่านไป กู่เสวียนผู้ถูกขนานนามว่าเป็นจอมขี้เกียจอันดับหนึ่งแห่งทวีปเทียนเสวียน กลับต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าลูกศิษย์ของเขาทุกคนล้วนกลายเป็นจักรพรรดิอมตะกันหมดแล้ว!
ศิษย์คนแรก: "ต่อให้มีเซียนนับล้านบนสรวงสวรรค์ แต่ทุกคนล้วนต้องก้มหัวให้ท่านอาจารย์ของข้า"
ศิษย์คนที่สอง: "หากสวรรค์ไม่ส่งท่านอาจารย์มาจุติ โลกใบนี้คงต้องจมดิ่งอยู่ในความมืดมิดตลอดกาล!"
ศิษย์คนที่สาม: "ที่ปลายทางแห่งความเป็นอมตะ ใครกันที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด? เมื่อได้พบท่านอาจารย์ เส้นทางสู่การบรรลุธรรมอื่นใดก็กลายเป็นเพียงความว่างเปล่า!"
ศิษย์คนที่สี่: "ท่านอาจารย์ของข้านั้นช่างระมัดระวังตัวเกินไปจริงๆ!"
ศิษย์คนที่ห้า: "ณ จุดสูงสุดของความเป็นนิรันดร์ ข้าภาคภูมิใจในใต้หล้า แต่เมื่อมีอาจารย์อยู่ด้วย นั่นแหละคือสวรรค์ที่แท้จริง!"
...
นิยายเรื่องนี้ยังมีชื่ออื่นว่า "ลูกศิษย์ของข้าเป็นจักรพรรดิกันหมด แล้วแกจะไปหาเรื่องเขาทำไม?" และ "ในขณะที่ข้ากำลังนอนเล่น ลูกศิษย์ก็นำความเทพของข้าไปป่าวประกาศให้โลกรับรู้!"