บทที่ 407 งิ้วสำเร็จ

"สุริยันแผดเผาฟ้ามาสามร้อยวัน~"

นักแสดงเด็กชายเดินพลางทุบอก แววตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเคียดแค้น

"แผ่นดินแตกระแหงกลืนกินต้นกล้าเหลืองอร่ามนับหมื่นผืน~"

"โคลนก้นบ่อเหือดแห้งกบหลุดลอกคราบ กิ่งไม้ลุกเป็นไฟนกน้อยตรอมใจตาย~"

ร้องมาถึงตรงนี้ นักแสดงเด็กชายก็ทรุดเข่าลงอย่างแรง ลากเสียงยาวไม่ขาดสาย "คุกเข่าอ้อนวอนเซียนจวินเบิกเนตรด้วยเถิด~"

ปัง!

โขกศีรษะหนึ่งครั้ง นักแสดงเด็กชายก็ร่ำไห้ตะโกนลั่น "อย่าปล่อยให้ราษฎรต้องถูกแผดเผาจนมอดไหม้!"

นักแสดงเด็กชายร้องมาถึงตรงนี้ ก็หมอบกราบลงกับพื้น ดวงตาแดงก่ำจับจ้องดวงอาทิตย์อันร้อนระอุอย่างเงียบงัน น้ำตาร่วงหล่นจากพวงแก้มราวกับว่าวสายป่านขาด

บนเวทีเงียบงันไปครู่หนึ่ง นักแสดงเด็กหญิงก็เปล่งเสียงร้องรับช่วงต่อจากนักแสดงเด็กชาย...

อย่าได้เห็นว่านักแสดงเด็กทั้งสองอายุยังน้อย แต่ไม่ว่าจะเป็นท่วงทำนองการร้อง ท่าทาง หรือแม้แต่แววตา ล้วนแต่เข้าถึงบทบาทได้อย่างลึกซึ้ง

ผู้คนด้านล่างเวทีจำนวนไม่น้อยต่างถูกการแสดงของพวกเขาทิ่มแทงเข้าไปในส่วนลึกของหัวใจ ลอบเช็ดน้ำตาอย่างเงียบๆ

"ร้องได้ดีเหลือเกิน! หากผ่านพ้นเคราะห์ภัยครั้งนี้ไปได้ ข้าจะต้องไปที่ซีผิงด้วยตัวเอง เพื่อไปสนับสนุนพวกเขาสักรอบให้จงได้!"

"นับข้าด้วย! ข้าก็นับว่าเป็นคอละครงิ้วเก่าแก่คนหนึ่ง นักแสดงเด็กในวัยเท่าพวกเขาที่สามารถร้องได้ถึงเพียงนี้ ช่างไม่ง่ายดายเลยจริงๆ!"

"หนานหนาน วันหน้าเจ้าจะต้องเป็นคนดีมีเมตตาเหมือนพี่ชายพี่สาวบนเวทีให้ได้นะ!"

"หนานหนานจำไว้แล้ว!"

ชาวบ้านด้านล่างเวทีดูอย่างใจจดใจจ่อ แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบกัน

เพียงแต่เสียงของพวกเขาเบามาก ด้วยเกรงว่าจะรบกวนคนทั้งสองบนเวที

"โขกศีรษะพันครั้งจนกระดูกหน้าผากแตกยับ — บังอาจถามเซียนจวินว่ากำลังหลับใหลอยู่หรือ?"

นักแสดงเด็กหญิงที่คุกเข่าอยู่เคียงข้างนักแสดงเด็กชายมีสีหน้าโศกเศร้าสุดแสน "หากเวทนามนุษย์ที่ร่ำไห้เพราะความอดอยาก โปรดประทานหยาดพิรุณชะล้างนภากาศด้วยเถิด~"

มาถึงตรงนี้ นักแสดงเด็กทั้งสองต่างก็หยุดร้อง

ด้านหลังของพวกเขา ลั่วเฉินค่อยๆ เดินเข้ามาทีละก้าว ระหว่างที่เดิน ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนเวทีงิ้วก่อให้เกิดเสียง 'ตึก' ทุ้มต่ำ ราวกับเสียงฟ้าร้องอู้ทึบ

"เก้าชั้นฟ้าได้ยินเสียงร่ำไห้โศกศัลย์แล้ว ทว่าขอหยั่งดูความจริงใจของปุถุชนว่ามีมากน้อยเพียงใด"

"พวกเจ้ากล้าเผาร่างกายเพื่อตอบแทนฟ้าดินหรือไม่? กล้าฝากจิตวิญญาณไว้กับอักขระอสนีบาตหรือไม่?"

บทพากย์ของลั่วเฉินไม่ได้เร็วหรือช้าจนเกินไป แต่กลับทำให้ผู้ฟังถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เสียงกระซิบกระซาบของชาวบ้านด้านล่างเวที ก็เงียบสงัดลงในชั่วขณะนี้เช่นกัน

ฟุ่บ!

นักแสดงเด็กทั้งสองผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แหงนหน้ามองท้องนภา!

"ยินยอมตัดปอยผมผูกมัดสายฝน!" นักแสดงเด็กหญิงโยนปอยผมที่ถูกตัดขาดทิ้งไปอย่างไม่แยแส "ต่อให้ผิวหนังไหม้เกรียมกระดูกผุพังก็ไม่หันหลังกลับ!"

นักแสดงเด็กชายชักมีดสั้นออกจากเอว กรีดฝ่ามือ เลือดร้อนระอุสาดกระเซ็นลงบนเวทีงิ้ว!

"เขียนฎีกาขอฝนด้วยเลือดสีชาด ใช้หนึ่งหยดแลกเปลี่ยนกับสายน้ำหมื่นหู!"

ภาพเหตุการณ์นี้ สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนในที่นั้นทันที

ทุกคนต่างคาดไม่ถึงว่า นักแสดงเด็กชายผู้นี้จะยอมทำถึงขั้นนี้เพื่อช่วยพวกเขาขอฝน!

อย่าว่าแต่ชาวบ้านในที่นั้นเลย แม้แต่นักแสดงเด็กหญิงที่เป็นคู่หูเองก็ยังคาดไม่ถึงว่าสหายของนางจะกรีดฝ่ามือตัวเองจนเลือดสาดกระเซ็นลงบนเวทีตามบทงิ้วจริงๆ!

ทันใดนั้น นักแสดงเด็กหญิงที่กำลังเลือดขึ้นหน้าก็พุ่งตัวออกไป คว้ามีดสั้นอาบเลือดเล่มนั้นมากรีดฝ่ามือตนเองเช่นเดียวกับนักแสดงเด็กชาย พลางร่ำไห้ร้องตะโกนว่า "วันนี้เราสองคนขอใช้เลือดเป็นตัวแทนกราบทูลเซียนจวิน ขอเพียงท่านเซียนโปรดเมตตา ประทานสายฝนสงสารชาวโลกด้วยเถิด~~~"

ประโยคนี้ เดิมทีไม่มีอยู่ในบทงิ้ว แต่กลับเชื่อมต่อกับบทของนักแสดงเด็กชายได้อย่างไร้ที่ติ

ฝ่ายหลังมองนางด้วยความไม่อยากจะเชื่อ กำลังจะอ้าปากพูด ก็ถูกเสียงพากย์ของลั่วเฉินขัดจังหวะเสียก่อน "ความจริงใจของพวกเจ้า ฟ้าดินรับรู้แล้ว บัดนี้จะประทานหยาดพิรุณให้"

ครืน~

อสนีบาตสีครามสายหนึ่งแหวกผ่านท้องฟ้า!

เมฆดำทะมึนลอยปกคลุมมาจากสุดขอบฟ้าด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!

ทุกคนต่างเบิกตาโต จ้องมองก้อนเมฆสายฟ้าอัน 'น่าขนลุก' อย่างตาไม่กะพริบ!

"ฟ้าร้องแล้ว! ท้องฟ้ามืดครึ้มแล้ว!"

มีคนร้องตะโกนด้วยความดีใจอยู่ด้านล่างเวที!

"สำเร็จแน่! สำเร็จแน่จริงๆ!"

"วีรบุรุษน้อยทั้งสอง ไม่สิ! วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่! พวกเจ้ารีบร้องเร็วเข้า! รีบร้องเร็ว!"

"ฝนตกแล้ว! มีหยดน้ำฝนตกลงมาโดนหน้าข้าแล้ว!"

"สำเร็จแล้ว! สำเร็จแล้ว!"

ชาวบ้านด้านล่างเวทีโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น ดีใจจนแทบจะเต้นแร้งเต้นกา!

บนเวที นักแสดงเด็กทั้งสองมองหน้ากันด้วยความไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นก็พยักหน้าอย่างแรง และร้องประสานเสียงพร้อมกันว่า "ความจริงใจสะเทือนถึงใจเซียน~~~โฮ่~~~ม้าเมฆาควบทะยาน~"

"สะท้านถึงสวรรค์~~~โฮ่~~~เซียนจวินจุติ~"

"วันนี้เราสองคน~~~โฮ่~~~กราบไหว้เซียนจวิน~"

"ซาบซึ้งในพระคุณที่ประทานพิรุณชะล้างโลก~"

ครืนๆๆๆ~~~

อสรพิษสายฟ้าแหวกว่ายอยู่ท่ามกลางเมฆดำ ชั่วพริบตาเดียว ฝนก็เทกระหน่ำลงมา!

สายฝนเชื่อมต่อฟ้าดินเป็นเส้นใยสีเงิน ชาวบ้านต่างโห่ร้องด้วยความยินดีท่ามกลางสายฝน!

บนเวที นักแสดงเด็กทั้งสองยังคงร้องต่อไป แต่เสียงของพวกเขาถูกคลื่นเสียงโห่ร้องที่ดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ กลบจนไม่ได้ยินเสียแล้ว

ถึงกระนั้น พวกเขาก็ยังคงเปื้อนยิ้ม เคล้าหยาดน้ำตา และเปี่ยมไปด้วยความปีติยินดีอย่างเต็มเปี่ยมขณะร้องงิ้ว 'ขอพรเซียน' ......

เมื่อร้องจนจบ ทั้งสองยืนหอบหายใจอยู่บนเวที สภาพเปียกปอนราวกับลูกไก่ตกน้ำ พวกเขาปัดปอยผมที่ปรกหน้าออก พลางเอ่ยขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"เสี่ยวจ่าวจื่อ!"

"เสี่ยวซื่อจื่อ!"

"พวกเราทำสำเร็จแล้ว!"

ทันใดนั้น ก็มีร่มคันใหญ่กางแผ่เหนือศีรษะของทั้งสอง

ผู้ที่กางร่มให้ก็คือลั่วเฉิน

"อาจารย์ลั่ว!"

นักแสดงเด็กทั้งสองขยับเข้าไปใกล้ลั่วเฉินด้วยความตื่นเต้น

ลั่วเฉินยิ้มพลางเอ่ยว่า "ยินดีด้วยนะ พวกเจ้าได้ขอฝนที่มาทันเวลาให้กับชาวบ้านชวีหนาน คลี่คลายภัยแล้ง ช่วยเหลือสรรพชีวิต"

"อาจารย์ลั่ว! เรื่องนี้ต้องขอบคุณท่านด้วย!" นักแสดงเด็กชายรีบเอ่ย "หากไม่มีท่าน พวกเราก็คงไม่อาจร้องงิ้วเรื่องนี้จนจบได้หรอก!"

"ใช่แล้ว!" นักแสดงเด็กหญิงยิ้มพลางเอ่ยว่า "เมื่อครู่ตอนที่อาจารย์พากย์บทอยู่ด้านหลังพวกเรา ข้ารู้สึกเหมือนมีเซียนลงมาจุติจริงๆ เลย!"

ลั่วเฉินยิ้มบางๆ "ในเมื่อเรื่องราวที่นี่จบลงแล้ว สัญญาได้ลุล่วง ข้าก็ขอตัวกลับก่อนล่ะ"

"เอ่อ......" นักแสดงเด็กชายรีบเอ่ย "ท่านอาจารย์ พวกเราไปด้วยกันเถิด!"

นักแสดงเด็กหญิงคว้าแขนของลั่วเฉินไว้แน่น "ใช่แล้ว พวกเราไปด้วยกันเถิด จะได้ดูแลกันระหว่างทางด้วย"

ลั่วเฉินยิ้มส่ายหน้า ก่อนจะยัดร่มใส่มือนักแสดงเด็กชาย "วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองของข้ายังต้องรับมือกับชาวบ้านเหล่านั้นอยู่นะ"

"ข้าไม่ค่อยชอบฉากการขอบคุณที่ต้องกราบไหว้กันไปมาเช่นนี้เท่าใดนัก จึงขอตัวล่วงหน้าไปก่อน"

"แต่ว่า......" นักแสดงเด็กทั้งสองลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยพร้อมกัน "ถ้าเช่นนั้น ตอนนี้พวกเราอาศัยจังหวะที่พวกเขายังไม่ทันตั้งตัว รีบหนีไปด้วยกันเถอะ!"

"สายไปแล้วล่ะ~" ลั่วเฉินชี้ไปข้างหน้า "พวกเขามากันแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น นักแสดงเด็กทั้งสองก็หันกลับไปมอง ก็เห็นชาวบ้านที่กำลังหัวเราะร่าและเปียกปอนไปทั้งตัว กำลังแห่แหนขึ้นมาบนเวทีงิ้วราวกับคลื่นน้ำทะลัก

พวกเขาถูกล้อมกรอบไว้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว!

"เฮ้ย! เดี๋ยวก่อน! อย่าโยนสิ!"

"อาจารย์ลั่ว!"

หลังจากนักแสดงเด็กชายถูกจับตัวยกขึ้นไป เขาก็ยังไม่ยอมทิ้งร่ม มือหนึ่งจับด้ามร่มไว้แน่น พลางสอดส่ายสายตามองหาลั่วเฉินระหว่างที่ถูกโยนขึ้นลง

แต่ไม่ว่าจะมองหาอย่างไร เขาก็หาลั่วเฉินที่เมื่อครู่นี้ยังยืนอยู่ข้างๆ ไม่พบ

"เสี่ยวจ่าวจื่อ!" นักแสดงเด็กหญิงตัวลอยขึ้นพร้อมกับร้อง 'อ๊าย' ออกมา ก่อนจะเอ่ยถาม "เจ้าเห็นอาจารย์ลั่วหรือไม่?"

นักแสดงเด็กชายตอบว่า "ไม่เห็นเลย! ฝนตกหนักเกินไป คนก็เยอะเกินไป มองไม่เห็นแล้ว~ โอ๊ย!"

"ชาวบ้านทุกท่านรีบปล่อยพวกเราลงเถิด!"

นักแสดงเด็กหญิงเอ่ยสมทบ "ใช่แล้ว! ชาวบ้านทุกท่านรีบปล่อยพวกเราลงเถิด!"

"วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่! วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่!"

ทุกคนโห่ร้องตะโกนลั่น ไม่ได้ยินเสียงของนักแสดงเด็กทั้งสองเลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้พวกเขาเพียงแค่อยากจะยกย่องเทิดทูนวีรบุรุษที่ช่วยขอฝนให้กับพวกเขาให้สูงที่สุด ไม่ยอมให้ร่วงหล่นลงมา......