บทที่ 405 ปรมาจารย์เฟ่ย

"ฟังดูอย่างไรก็เหมือนกำลังจะถูกประหารชีวิตเสียมากกว่า..."

ท่ามกลางฝูงชน มีคนผู้หนึ่งพึมพำเสียงเบา ทว่าผู้คนจำนวนไม่น้อยกลับหันไปมองตามเสียงนั้นด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรนัก

ผู้ที่ถูกจ้องมองเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เขารีบก้มหน้าลง ยกมือขึ้นปิดปาก แสดงท่าทีราวกับสำนึกผิดว่า 'รู้ตัวว่าทำผิดไปแล้ว'

โชคดีที่พิธีกรรมบนเวทีได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนพิธี เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มก้มหน้าเงียบไม่พูดจา ทุกคนจึงไม่ได้เอาความใดๆ และหันกลับไปสนใจบนเวทีอีกครั้ง

บนเวที ชายชราในชุดคลุมยาวสีเทาจุดธูปแดงสามดอก มือถือกระดิ่งทองแดง ปากพึมพำถ้อยคำที่ฟังดูแปลกประหลาด คล้ายกับเอาคำแสลงมาร้อยเรียงเข้าด้วยกันอย่างไม่ปะติดปะต่อ

หลังจากท่อง 'คาถา' ไปได้ครู่หนึ่ง ชายชราชุดเทาก็หันหลังเดินไปยังโอ่งน้ำที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก

เห็นเพียงเขามือหนึ่งสั่นกระดิ่งทองแดง อีกมือหนึ่งยื่นไปเหนือโอ่งน้ำ แขนเสื้อที่กว้างใหญ่ถึงกับจุ่มลงไปในน้ำเล็กน้อยทว่าเขาก็ไม่ได้สนใจ

ฉับพลันนั้น!

น้ำในโอ่งก็เริ่มเดือดปุดๆ ส่งเสียง 'ซี่ๆ' ดังขึ้น ราวกับน้ำที่ต้มจนเดือดพล่าน!

เมื่อเกิดนิมิตประหลาดขึ้น ชายชราชุดเทาก็ทำ 'พิธี' แบบเดียวกันกับโอ่งน้ำอีกสามใบที่เหลือ

เวลาผ่านไปไม่นาน โอ่งน้ำทั้งสี่ใบก็มีควันสีเขียวลอยกรุ่น น้ำเดือดพล่านกระเซ็นไปทั่ว!

ร่างของชายชราชุดเทาถูกบดบังอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันสีขาวที่พวยพุ่งขึ้นมา!

ปัง!

ทุกคนพอมองเห็นเลือนรางว่าชายชราชุดเทากระแทกกระดิ่งลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยมอย่างแรง จากนั้นก็เอี้ยวตัวไปดึงกระบี่ไม้ท้อจากด้านหลังขึ้นมาตั้งตรงไว้เบื้องหน้า "ฟ้าดินไร้ขอบเขต ตัวข้าไร้เทียมทาน ช่วยเหลือสรรพสัตว์ กำจัดปีศาจปราบมาร..."

หลังจากพ่น 'เคล็ดวิชา' ที่ฟังดูร้ายกาจทว่าแท้จริงแล้วกลับสะเปะสะปะออกมา ชายชราชุดเทาก็ใช้มือซ้ายลูบไปตามตัวกระบี่ พร้อมกับตวาดลั่น "ไฟจงมา!"

พรึ่บ~

ตัวกระบี่ไม้ท้อพลันลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง!

"ปีศาจแล้งชั่วช้า!"

"เจ้าทำให้ผืนดินแห้งแล้งนับพันลี้ ราษฎรเดือดร้อนทุกข์เข็ญ!"

"วันนี้ ข้าจะบั่นคอเจ้าเสีย!"

ระหว่างที่คำราม ชายชราชุดเทาก็ตวัดกระบี่ฟันออกไป ทุกคนมองไม่เห็นว่าเขากำลังฟันสิ่งใด ทว่าหลังจากที่เขาตวัดกระบี่ ร่างของเขาก็เร้นกายเข้าไปในกลุ่มหมอกขาว

ทุกคนเห็นเพียงเงาร่างของเขาที่กำลังกวัดแกว่งกระบี่ฟันขึ้นลงอย่างต่อเนื่อง และได้ยินเพียงเสียงของเขาที่ตะโกนว่า "ปีศาจชั่วช้าจะหนีไปไหน" อะไรทำนองนั้นดังมาไม่ขาดสาย...

เวลาผ่านไปพักใหญ่ หมอกขาวก็จางหายไป!

น้ำในโอ่งหยุดเดือดพล่านแล้ว!

ชายชราชุดเทาที่กำลังหอบหายใจอย่างหนักถือกระบี่ไม้ท้อที่ไหม้เกรียมสีดำสนิทเอาไว้ พลางประกาศเสียงดังลั่น "พี่น้องชาวบ้านทุกท่าน! ปีศาจแล้งตายแล้ว!"

"ทว่าความแค้นของมันยังไม่สูญสลาย!"

"หากไม่กำจัดความแค้นของมันทิ้งไป วันหน้ามันจะต้องหวนกลับมาอีกเป็นแน่!"

"ด้วยเหตุนี้ พวกเราจึงต้องทำสองสิ่ง!"

"เรื่องแรก ผู้ที่มาร่วมพิธีทุกท่าน ไปจนถึงผู้ที่บริจาคเงินปราบปีศาจแล้ง จะต้องกลับถึงบ้านก่อนฟ้ามืด กินเจเป็นเวลาสามวัน และห้ามออกจากบ้านตลอดสามวันนี้เด็ดขาด!"

"เรื่องที่สอง ข้าจะต้องรีบตามล่าความแค้นที่กำลังจะแตกซ่านของปีศาจแล้งไปในทันที!"

"เพื่อทำลายความแค้นของมันให้สิ้นซาก!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้คนด้านล่างเวทีต่างชะงักงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพากันเอ่ยปากถามขึ้นมาทีละคน

"ปรมาจารย์เฟ่ย! ขอถามหน่อยว่าอีกสามวันฝนจะตกลงมา แล้วภัยแล้งจะหายไปใช่หรือไม่?"

"ท่านปรมาจารย์! การกินเจสามวันนี้มีข้อห้ามเรื่องผักชนิดใดหรือไม่!"

"ท่านปรมาจารย์! พวกเราขอตามท่านไปด้วยได้หรือไม่ จะได้ใช้พลังปราณมนุษย์กำจัดปีศาจแล้งบัดซบตนนี้ให้สิ้นซาก!"

คำถามของผู้คนวุ่นวายสับสน ชายชราชุดเทายกมือขึ้นกดลงเป็นเชิงปรามพร้อมกับตอบว่า "เอาเป็นว่า! พวกท่านทำตามที่ข้าบอกก็พอแล้ว!"

"ความแค้นของปีศาจแล้งไม่ใช่สิ่งที่พวกท่านจะรับมือได้! ข้าไปจัดการเองก็พอ!"

"ช่วงสามวันนี้พวกท่านจงจำไว้ให้ดีว่าต้องกินเจ และห้ามออกจากบ้านเด็ดขาด! มิเช่นนั้นหากเกิดข้อผิดพลาดใดขึ้นมา ปีศาจแล้งหวนกลับมาอีกครั้งแถมยังแข็งแกร่งกว่าเดิม เมื่อถึงตอนนั้นผู้ใดก็แก้ไขไม่ได้แล้ว!"

"ไม่ต้องพูดให้มากความแล้ว ข้าต้องรีบตามไปกำจัดความแค้นของมันก่อน!"

พูดจบ ชายชราชุดเทาก็หันหลังเตรียมจะพุ่งตัววิ่งหนีไปทางด้านหลังเวที!

ทว่า เขากลับเพิ่งจะหันตัวไป ก็เห็นชายหนุ่มชุดเขียวผู้หนึ่งยืนขวางทางเอาไว้

"ปรมาจารย์เฟ่ยใช่หรือไม่?" ลั่วเฉินยิ้มน้อยๆ "รบกวนท่านรั้งอยู่ก่อนสักครู่เถิด"

ชายชราชุดเทาขมวดคิ้ว "เจ้ามีธุระอันใด รีบว่ามา! หากชักช้าจนเสียการใหญ่ในการกำจัดความแค้นของปีศาจแล้ง เจ้าคงรับผิดชอบไม่ไหวหรอกนะ!"

ด้านล่างเวที นักแสดงเด็กทั้งสองมองหน้ากันไปมา ก่อนจะเอ่ยปากถามขึ้นพร้อมกันว่า "อาจารย์ลั่วขึ้นไปบนเวทีตั้งแต่เมื่อใดกัน?"

"ไม่รู้สิ!"

"เฮ้อ~ รอดูไปก่อนเถอะ!"

บนเวที ลั่วเฉินยิ้มพลางกล่าวว่า "ปรมาจารย์เฟ่ยอย่าเพิ่งใจร้อน ข้าแค่อยากจะถามว่า เงินที่ใช้ปราบปีศาจแล้งนั่น หายไปที่ใดแล้ว?"

ไอ้หนุ่มนี่ ที่แท้ก็ตั้งใจมาก่อกวนสินะ... ชายชราชุดเทากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เงินเหล่านั้นแปรเปลี่ยนเป็นพลังเวทผสานเข้ากับกระบี่ของข้าเพื่อสังหารปีศาจแล้งไปแล้ว ตอนนี้มันได้สูญสลายไปจนหมดสิ้นแล้ว"

"เช่นนั้นหรือ?" ลั่วเฉินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลางชี้ไปที่บริเวณเอวของอีกฝ่าย "แล้วเหตุใดข้าถึงเห็นว่าท่านมีตั๋วเงินอยู่ที่นี่เล่า?"

"ตราประทับบนนั้น ยังเป็นตราประทับทางการของที่ว่าการเมืองชวีหนานอีกด้วย?"

สิ้นคำกล่าวนั้น ผู้คนทั่วทั้งบริเวณต่างก็ตกตะลึง!

"สามหาว!" ชายชราชุดเทาล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อบริเวณเอว หยิบตั๋วเงินปึกหนึ่งออกมา "นี่มันเงินของข้าเอง!"

"เหตุใดข้าถึงจะมีตั๋วเงินที่ประทับตราทางการของชวีหนานไม่ได้กัน?"

ลั่วเฉินยิ้มพลางหันไปมองด้านล่างเวที "เงินพวกนี้ ผู้ใดเป็นคนนำไปแลกเป็นตั๋วเงินหรือ?"

"พวกเราเอง!" กลุ่มชายชราพากันยกมือขึ้นเพื่อแสดงตัว

"เงินมันเยอะมาก ล้วนเป็นเงินที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรง เป็นเงินต่อชีวิตของทุกครอบครัว!"

"พวกเราถูกเลือกให้เป็นตัวแทนไปแลกเงิน และเป็นคนมอบเงินเหล่านั้นให้กับมือของปรมาจารย์เฟ่ยเอง!"

"ดี!" ลั่วเฉินยิ้ม "ตั๋วเงินแต่ละใบล้วนมีหมายเลขกำกับอยู่ ซึ่งไม่มีทางซ้ำกันแน่นอน ใบเสร็จตอนที่พวกท่านนำไปแลกเงินเล่า ยังอยู่หรือไม่?"

"ใบเสร็จก็มอบให้ปรมาจารย์เฟ่ยไปแล้ว!"

"ปรมาจารย์เฟ่ยบอกว่าใบเสร็จก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของเงินปราบปีศาจแล้ง ขาดไปไม่ได้เด็ดขาด!"

ปัง!

ชายชราชุดเทาตบโต๊ะด้วยความเกรี้ยวกราด "ไร้เหตุผลสิ้นดี! พวกเจ้ามัวแต่ตอบคำถามของไอ้หนุ่มเมื่อวานซืนนี่ หรือว่าพวกเจ้าเองก็คิดว่าข้ายักยอกเงินของพวกเจ้าไป!"

"หากพวกเจ้าทำเช่นนี้ ความแค้นที่แตกซ่านเหล่านั้นข้าก็จะไม่สนใจแล้วนะ!"

"ถึงตอนที่ปีศาจแล้งปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง พวกเจ้าก็เตรียมตัวอพยพหนีตายกันเอาเองเถิด!"

เมื่อเห็นว่าชายชราชุดเทาพุ่งเป้ามาที่พวกตน กลุ่มชายชราก็พากันประสานมือคารวะขอโทษขนานใหญ่

ส่วนชายชราชุดเทากลับใช้สายตาเหยียดหยามมองไปทางลั่วเฉิน เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ขอโทษข้าเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นแล้ว เรื่องหลังจากนี้ข้าก็จะไม่สนใจอีกต่อไป!"

"โอย! ปรมาจารย์เฟ่ย ท่านจะทอดทิ้งพวกเราไม่ได้นะ!"

"น้องชาย! เร็วเข้า! รีบก้มหัวขอโทษท่านปรมาจารย์เถิด!"

"ใช่ๆๆ! เรื่องปีศาจแล้งสำคัญที่สุดนะ!"

ในชั่วขณะนั้น ชาวบ้านที่ยังคงหลงเชื่อเรื่องปีศาจแล้งอย่างฝังหัวต่างก็พากันเอ่ยปากเกลี้ยกล่อม

ลั่วเฉินยกมือกดลงเป็นเชิงปราม ก่อนจะเอ่ยต่อ "ปรมาจารย์เฟ่ย ตั๋วเงินของท่านเอง มีใบเสร็จหรือไม่?"

ชายชราชุดเทาแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "ข้าฉีกทิ้งแล้วเผาไปตั้งนานแล้ว"

"เผาไปก็ดีแล้ว" ลั่วเฉินหยิบใบเสร็จแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ พลางกล่าวว่า "เมื่อครู่ก่อนที่ข้าจะขึ้นมาบนเวที ข้าบังเอิญเก็บใบเสร็จได้แผ่นหนึ่ง ดูจากจำนวนเงินบนนี้แล้วไม่ใช่น้อยๆ เลย มีตั้งสี่พันห้าร้อยตำลึง"

"หากหมายเลขตั๋วเงินที่บันทึกไว้ในใบเสร็จของข้าตรงกับในมือของปรมาจารย์เฟ่ย นั่นก็หมายความว่าเงินในมือของท่านเป็นของชาวบ้านชวีหนานใช่หรือไม่?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรยากาศทั่วทั้งบริเวณก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นเงียบงันปนเคลือบแคลงใจขึ้นมาทันที

หากหมายเลขตั๋วเงินตรงกัน นั่นก็เป็นการพิสูจน์แล้วว่าผู้ที่อ้างตนว่าเป็นยอดคนเหนือโลกผู้นี้แท้จริงแล้วก็คือสิบแปดมงกุฎดีๆ นี่เอง!

ไอ้หนุ่มนี่ ใบเสร็จของจริงโดนข้าเผาทิ้งไปตั้งนานแล้ว นี่ยังคิดจะเอาใบเสร็จอื่นมาหลอกข้าอีกหรือ?

ชายชราชุดเทาวางตั๋วเงินในมือลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยมอย่างไม่ใส่ใจ "มา! ตรวจสอบดูเลย!"

ลั่วเฉินหันไปมองกลุ่มชายชราที่เป็นคนนำเงินไปแลก พลางกล่าวว่า "ผู้อาวุโสทุกท่าน รบกวนขึ้นมาตรวจสอบบนเวทีด้วยเถิด"

ตอนแรกกลุ่มชายชรายังคงรู้สึกลังเล เกรงว่าจะไปล่วงเกินลั่วเฉินเข้า ทว่าเมื่อได้ยินประโยคต่อมาของลั่วเฉินที่ว่า "อย่าปล่อยให้ชาวบ้านชวีหนานต้องสูญเสียเงินต่อชีวิตไปโดยเปล่าประโยชน์ แถมยังไม่อาจแก้ไขภัยแล้งได้อีก" พวกเขาก็ตัดสินใจก้าวขึ้นไปบนเวทีในที่สุด

พูดกันตามตรงแล้ว พวกเขาเองก็อยากจะได้ความกระจ่างเพื่อความสบายใจเช่นกัน!

เวลาผ่านไปไม่นาน ท่ามกลางสายตาของฝูงชน กลุ่มชายชราที่ขึ้นไปบนเวทีก็ชูตั๋วเงินและใบเสร็จขึ้นมา พร้อมกับขานหมายเลขตั๋วเงินที่ไม่ซ้ำกันบนนั้นทีละใบ...