บทที่ 359 เจ้าไปข้าก็จะไป

"แผดเผาวิญญาณทั้งสามและดวงจิต เหลือเพียงร่างเนื้อที่ว่างเปล่า"

"การตายเช่นนี้ ไม่ต่างอันใดกับวิญญาณแตกซ่าน"

"เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าการส่งเขากลับไป จะสามารถช่วยชีวิตเขาได้"

หลังจากซูเหลียนเยวี่ยเอ่ยถามจบ ก็หันไปมองอาชื่อ

ฝ่ายหลังเมื่อได้รับสายตา ก็ตระหนักได้ว่าตนลืมรินน้ำชาให้ซูเหลียนเยวี่ย

ดังนั้นเขาจึงรีบยกถ้วยน้ำชาไปให้ทันที "พี่สาวซู ข้าลืมไป ข้าลืมไป..."

"ไม่เป็นไร" ซูเหลียนเยวี่ยจิบน้ำชา นัยน์ตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อยมองไปยังฮวาหลงซวง ราวกับกำลังรอให้อีกฝ่ายให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผล

ผ่านไปครู่หนึ่ง ฮวาหลงซวงก็ยิ้มขื่น แล้วตอบว่า "นี่คือสิ่งที่สามีข้าเคยบอกไว้ก่อนตาย"

"เขาเคยบอกข้าว่า ภายในสำนักเบญจธาตุของพวกเขา ศิษย์ทุกคนหลังจากบรรลุขอบเขตทะเลปราณ จะแบ่งวิญญาณทั้งสามออกไปส่วนหนึ่ง แล้วนำไปวางไว้ที่สถานที่บรรลุเซียนของปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนัก... เหออีเชี่ยน!"

"ขอเพียงวางวิญญาณทั้งสามไว้ในเหออีเชี่ยน ยามศิษย์สำนักเบญจธาตุออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์ภายนอก ต่อให้กายหยาบแหลกสลาย วิญญาณแตกซ่าน ก็ยังมีวันที่จะฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้"

"เดี๋ยวก่อน" ซูเหลียนเยวี่ยยกมือขึ้นขัดจังหวะ "ความหมายของเจ้าก็คือ ไม่ใช่ว่าพอส่งคนกลับไปแล้วจะสามารถฟื้นขึ้นมาได้ทันทีงั้นรึ"

ฮวาหลงซวงพยักหน้า "ใช่ ต้องใช้เวลายาวนานและของวิเศษล้ำค่ามากมายในการหล่อเลี้ยง..."

ซูเหลียนเยวี่ยกล่าว "เช่นนั้นที่เจ้าส่งเขากลับไป ก็เพียงเพื่อต้องการให้เขามีชีวิตรอดเท่านั้นรึ"

ฮวาหลงซวงถามกลับ "ถ้าไม่ใช่เช่นนั้นแล้วจะเป็นอันใดได้เล่า"

"ไม่มีอันใด" ซูเหลียนเยวี่ยผายมือเชิญ "เจ้าเล่าต่อเถิด..."

เมื่อได้ยินดังนั้น ฮวาหลงซวงจึงเล่าต่อ "แม้สำนักเบญจธาตุจะมีเจตนาร้ายต่อเผ่าปีศาจ แต่โดยรวมแล้วก็ยังมีเหตุผลอยู่บ้าง พวกเขาพบข้าหลายครั้ง ก็ไม่ได้ลงมือสังหารโดยตรง จนกระทั่งท้ายที่สุดก็เพียงแค่ต้องการกักขังข้า ลบความทรงจำของข้าทิ้งไปเท่านั้น"

"ดังนั้น การไปครั้งนี้คงจะไม่มีอันตรายถึงชีวิต"

"แต่เหออีเชี่ยนไม่เพียงเป็นสถานที่ผสานเต๋าของเจินเซียนชิงสิงเท่านั้น แต่ยังเป็นแดนลับด่านทดสอบที่ยากยิ่งอีกด้วย!"

"หากจะเดินไปจนถึงจุดสิ้นสุด ย่อมต้องผ่านด่านเบญจธาตุที่สอดคล้องกัน ด่านทั้งห้านี้มักถูกสำนักเบญจธาตุนำมาใช้เพื่อทดสอบศิษย์ ผู้ที่สามารถผ่านไปได้นั้นมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย"

"ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงคิดอยากจะหาคนช่วย เพื่อพาสามีข้ากลับไป"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูเหลียนเยวี่ยก็ยิ้มถาม "เซียนที่มีตบะสูงสุดของสำนักเบญจธาตุในยามนี้อยู่ในขอบเขตใด เจ้ารู้หรือไม่"

"เซียนบก ซึ่งก็คือปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักเบญจธาตุ... เจินเซียนชิงสิง!"

"เพียงแต่เมื่อหลายพันปีก่อนเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ว่ากันว่าออกเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วหล้า..."

"รองลงมา คือเบญจธาตุทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน ดูแลยอดเขาทั้งห้าตามลำดับ และร่วมกันเป็นผู้อาวุโส... พวกเขาทั้งหมดล้วนอยู่ในขอบเขตเซียนมนุษย์..."

"รองลงไปอีก ตบะก็แตกต่างกันมากแล้ว บ้างก็เป็นเซียนซือเจี่ยเช่นเดียวกับข้า บ้างก็ยังไม่บรรลุเป็นเซียน..."

เมื่อพูดถึงตอนท้าย น้ำเสียงของฮวาหลงซวงก็เบาลงไม่น้อย

"หึๆ~" ซูเหลียนเยวี่ยหันไปมองลั่วเฉิน แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "อาจารย์ลั่ว ข้าว่าเรื่องนี้ไม่เข้าท่าเลย"

"ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าสิ่งที่เรียกว่าเหออีเชี่ยนนั้นจะยากลำบากเพียงใด มีอันตรายถึงชีวิตหรือไม่"

"แค่ผู้อาวุโสขอบเขตเซียนมนุษย์ทั้งห้าท่านนั้น ก็ไม่ใช่พวกเราที่อยู่ที่นี่จะสามารถรับมือได้แล้ว..."

"บางทีเมื่อก่อนพวกเขาอาจจะยึดมั่นในคุณธรรมของเหล่าเซียน จึงไม่ต้องการสังหารสิ่งมีชีวิตพร่ำเพรื่อ"

"แต่ในยามนี้ ศิษย์เอกของพวกเขากลับยอมแผดเผาดวงจิตเพื่อแม่นางฮวาผู้นี้..."

"นั่นคือศิษย์เอกที่พวกเขามีความหวังว่าจะสามารถผสานเบญจธาตุเป็นหนึ่งเดียวได้มากที่สุด..."

"ต่อให้สามารถฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ แต่ความเคียดแค้นในเรื่องนี้ ข้าประเมินดูแล้วคงจะไม่น้อยเลย..."

พูดถึงตรงนี้ ซูเหลียนเยวี่ยก็หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "เรื่องนี้ไม่ควรยื่นมือเข้าไปช่วย ข้าขอแนะนำว่าท่านอย่าช่วยเลย"

"แต่ถ้าหากท่านอยากจะช่วย ข้าก็จะไปกับท่านด้วย"

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ปฏิกิริยาของผู้คนในที่นั้นก็แตกต่างกันออกไป

ฮวาหลงซวงหลุบตาลง นางไม่มีความไม่พอใจใดๆ ต่อการพูดตามความจริงของซูเหลียนเยวี่ย มีเพียงความรู้สึกไร้กำลังอย่างลึกซึ้งเท่านั้น

ชายรูปร่างสันทัดกับหญิงสาวร่างเล็กต่างมองหน้ากัน แล้วส่งเสียงทางจิตหากัน:

[น้องลี่~ คุยไปคุยมา เหตุใดจึงกลายเป็นการสารภาพความในใจไปได้ล่ะ?]

[ข้าไม่รู้สิ~ แต่มันชวนจิ้นมากเลยนะ~]

[น้องลี่~ คำว่าจิ้นคืออันใดกัน มีความหมายเดียวกับการแทะเมล็ดแตงโมหรือไม่?]

[ไม่ใช่ หมายถึงน่าดู ชอบดูต่างหาก...]

[อ้อ เจ้าไปเอามาจากไหนกัน?]

[ในหนังสือนิยายไง]

[หนังสือนิยายอันใดรึ?]

[โธ่~ พี่เสวียน ท่านดูพวกเขาไปก่อนสิ~]

[อ้อ...]

อาชื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ หาวหวอดหนึ่ง ราวกับรู้สึกว่าเรื่องขอบเขตพลังที่ทุกคนกำลังพูดถึงอยู่นั้นช่างน่าเบื่อหน่ายยิ่งนัก

หากไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะเสียมารยาท เขาอยากจะบอกทุกคนจริงๆ ว่า อาจารย์ลั่วผู้นี้อย่าว่าแต่เซียนมนุษย์เลย เกรงว่าต่อให้เป็นขอบเขตเซียนบกก็คงจะเอาไม่อยู่...

"แม่นางซู"

"ร้านสัญญาของข้าโดยปกติแล้วจะไม่ฉายภาพออกไปหรอก"

"ในเมื่อภาพฉายได้ไปปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกแม่นางฮวา นั่นก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าร้านสัญญามีวาสนาต่อพวกเขา..."

"ดังนั้น หลังจากที่ข้าลั่วเฉินฟังจบ ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ก็แค่การไปส่งคนผู้หนึ่ง สามารถช่วยเหลือได้..." พูดไป ลั่วเฉินก็จิบน้ำชา แล้วกล่าวต่อ "แม่นางซู ท่านไม่ต้องไปก็ได้นะ..."

ซูเหลียนเยวี่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นอย่างยิ่ง "ท่านไปข้าก็จะไป นี่เป็นเพียงร่างจำแลงร่างหนึ่งของข้า หากตายไปก็ช่างเถิด"

"แต่ในยามคับขัน อย่างน้อยข้าก็สามารถรับประกันได้ว่าจะพาท่านกลับมาได้"

เมื่อได้ยินดังนั้น ลั่วเฉินยังอยากจะพูดอันใดบางอย่าง แต่ก็ถูกซูเหลียนเยวี่ยพูดขัดขึ้น "ก่อนหน้านี้ท่านเคยบอกว่า พวกเราเป็นคนกันเอง จึงไม่พูดจาเหินห่าง"

"หากท่านดึงดันที่จะไป ข้าก็จะต้องไปให้ได้ หากท่านไม่ให้ไป วันหน้าข้าก็จะไม่มาอีกแล้ว"

[จิ้น! จิ้น! จิ้น! พี่เสวียน! รีบมาจิ้นด้วยกันเร็วเข้า!]

[อืม... น้องลี่ ข้าดูไม่ออกจริงๆ ว่ามีอันใดให้น่าจิ้นกัน?]

[พี่เสวียน ท่านไม่รู้สึกว่าพวกเขาน่ารักหวานแหววมากเลยรึ?]

[หืม? ไม่เห็นจะรู้สึกเลย! พวกเขาก็แค่พูดคุยกันตามปกติไม่ใช่รึ? ไม่ได้กินน้ำตาลเสียหน่อย!]

[โธ่~ พี่เสวียน! หากว่าท่านดึงดันจะไปทำเรื่องอันตรายบางอย่าง แล้วข้าบอกว่าไม่ว่าอย่างไรก็จะไปกับท่านให้ได้ ท่านจะรู้สึกหวานชื่นหรือไม่?]

[หวาน! หวานจับใจเลยล่ะ!]

[เช่นนั้นก็ถูกแล้ว~]

[แฮะๆ~ เช่นนั้นพี่เสวียนจะจิ้นไปพร้อมกับเจ้าด้วย!]

[จิ้น!]

เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหลียนเยวี่ย ลั่วเฉินก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวว่า "หากแม่นางซูอยากไป เช่นนั้นก็ตามไปพร้อมกันเถิด"

จากนั้น เขาก็หันไปมองฮวาหลงซวงอีกครั้ง "ครั้งนี้ข้าสามารถไปเป็นเพื่อนแม่นางฮวาได้ แต่จำเป็นต้องให้แม่นางฮวาเซ็นสัญญาสักฉบับหนึ่ง"

ฮวาหลงซวงรีบเงยหน้าขึ้น "ข้าเซ็น!"

ลั่วเฉินยิ้มบางๆ หยิบสัญญาฉบับหนึ่งออกมาจากกล่องไม้เคลือบสีชาด แล้ววางลงตรงหน้าฮวาหลงซวง "แม่นางโปรดดู"

[คุ้มกันฮวาหลงซวงและสามีไปยังเหออีเชี่ยนของสำนักเบญจธาตุ]

หลังจากอ่านสัญญาจบ ฮวาหลงซวงก็ลังเลพลางเอ่ยถาม "อาจารย์ลั่ว สัญญานี้มีเพียงประโยคเดียวเช่นนี้รึ"

ลั่วเฉินยิ้มถาม "ถ้าไม่ใช่เช่นนั้นแล้วจะเป็นอันใดเล่า"

"ในสัญญานี้ จะให้เพิ่มเงื่อนไขว่าใช้เม็ดบัวพันปีสองเม็ดนี้เป็นของตอบแทนด้วยดีหรือไม่"

"หรือว่าท่านมีเงื่อนไขอันใด ก็สามารถเสนอมาได้เลย"

พูดถึงตรงนี้ ฮวาหลงซวงก็หัวเราะแหยๆ ออกมา

ไม่ใช่ว่านางอยากจะเอาใจคนพาลไปวัดใจวิญญูชนหรอกนะ

เพียงแต่หลักการที่ว่าของฟรีมักจะแพงที่สุดนั้น นางย่อมเข้าใจดี

หากลั่วเฉินไม่ต้องการสิ่งใดเลย นางก็คงไม่กล้าเซ็นสัญญาฉบับนี้อย่างแน่นอน

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ในสถานการณ์ที่เพิ่งเคยพบหน้ากันเป็นครั้งแรก และยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของอีกฝ่าย

นางเองก็ไม่แน่ใจว่า หากเซ็นสัญญาฉบับนี้ไปแล้ว จะส่งผลกระทบอันใดในภายหลังหรือไม่...