บทที่ 360 ไปเดี๋ยวเดียวก็กลับมา

"สัญญาเขียนเช่นนี้ ไม่จำเป็นต้องเพิ่มสิ่งใดอีก"

"เม็ดบัวสองเม็ดที่แม่นางฮวามอบให้ ลั่วเฉินก็ไม่ต้องการ หากเป็นแม่นางซู..."

ลั่วเฉินยังกล่าวไม่ทันจบ ก็เห็นซูเหลียนเยวี่ยเอ่ยขึ้นมาว่า "ข้าก็ไม่ต้องการ เพียงแค่อาจารย์ลั่วไป ข้าก็จะไป ข้าไม่ต้องการสิ่งตอบแทน"

เมื่อได้ยินดังนั้น ลั่วเฉินก็ยิ้มออกมา หันไปมองฮวาหลงซวงแล้วกล่าวว่า "แม่นางฮวาลองพิจารณาดูเถิด หากยินยอมเซ็น ลั่วเฉินก็จะไปเป็นเพื่อนพวกท่านสักรอบ"

"หากไม่ยินยอม ข้าสามารถใช้ร้านส่งพวกท่านกลับไปยังที่เดิมได้"

เมื่อมองดูสีหน้าเรียบเฉยของลั่วเฉิน ฮวาหลงซวงก็ตัดสินใจไม่ถูกอยู่ชั่วขณะ "อาจารย์ลั่ว ขอพวกเราปรึกษากันสักหน่อยได้หรือไม่"

ลั่วเฉินกล่าว "เชิญตามสบาย"

เมื่อได้รับคำอนุญาตจากลั่วเฉิน ฮวาหลงซวงจึงเป็นฝ่ายส่งเสียงทางจิตไปหาเพื่อนร่วมทาง: [อาเสวียน อาลี่ พวกเจ้ามีความเห็นเช่นไร]

หวงลี่: [พี่ฮวา ข้านั่งดูอยู่น่ะสิ!]

ฮวาหลงซวง: ???

เจี่ยเสวียน: [พี่ฮวา ข้าฟังพวกท่าน]

ฮวาหลงซวง: ......

หวงลี่: [พี่ฮวา ข้าคิดว่าพวกเขาล้วนเป็นคนดี อีกทั้งยังน่าจิ้นมากด้วย]

[จิ้น?] ฮวาหลงซวงชะงักไป: [จิ้นอันใดกัน]

เจี่ยเสวียนพูดแทรกขึ้นมา: [น้องลี่เห็นในหนังสือนิยาย หมายความว่าอาจารย์ผู้นี้กับแม่นางผู้นั้นหวานชื่นมาก]

ฮวาหลงซวงกุมขมับ: [ใช้ภาษาคนปกติสื่อสารกันได้หรือไม่]

เมื่อเห็นเช่นนั้น หวงลี่จึงรีบส่งเสียงทางจิตอธิบายความหมายของคำว่า "จิ้น" ให้ฟังทันที

หลังจากฟังจบ สีหน้าของฮวาหลงซวงก็ดูซับซ้อน: [อาจารย์ลั่วผู้นี้อายุเท่าใดกัน แม่นางซูผู้นั้นอย่างน้อยก็พันปีขึ้นไปแล้ว อีกทั้งคนหนึ่งเป็นคน อีกคนหนึ่งเป็นผี พวกเจ้าจะจิ้นบ้าบออันใดกัน!]

[พี่ฮวา!]

[ท่านกล่าวเช่นนี้ไม่ถูกแล้ว!]

[พี่เขยก็ยังถูกใจท่านไม่ใช่รึ?]

หลังจากส่งเสียงทางจิตประโยคนี้จบ หวงลี่ถึงได้ตระหนักว่าตนพูดผิดไป จึงรีบพูดแก้เกี้ยวว่า: [ขออภัยด้วยพี่ฮวา ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น...]

"เฮ้อ~" ฮวาหลงซวงถอนหายใจยาว ตัดใจหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนชื่อของตนลงบนสัญญา

ในตอนนี้ นางเพียงแค่ต้องการให้สามีของตนฟื้นคืนชีพขึ้นมา ส่วนเรื่องที่ว่าในสัญญาจะมีข้อเสียอันใดแอบแฝงอยู่หรือไม่ นางก็ไม่อยากจะสนใจแล้ว

เพราะอย่างไรเสียนางก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

อย่าเห็นว่าลั่วเฉินอยู่ในขอบเขตคืนสู่สามัญเท่านั้น แต่อีกฝ่ายมีวิญญาณอาฆาตที่มีพลังแข็งแกร่งกว่านางติดตามมาด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น จากบทสนทนาเมื่อครู่ อีกฝ่ายเพียงแค่ร่างจำแลงร่างเดียวก็สามารถแสดงพลังระดับเซียนซือเจี่ยออกมาได้แล้ว ย่อมแสดงให้เห็นว่าความสามารถของอีกฝ่ายนั้นมีมากกว่านี้มากนัก

ไม่ว่าจะกล่าวเช่นไร ขอเพียงอีกฝ่ายยอมส่งร่างจำแลงไปสักร่าง โอกาสที่นางจะพาสามีฟื้นคืนชีพได้สำเร็จก็เพิ่มสูงขึ้นไม่น้อยแล้ว

ด้วยเหตุนี้ เมื่อไม่อาจปรึกษาหาข้อสรุปอันใดจากเพื่อนร่วมทางได้ นางจึงตัดสินใจเซ็นสัญญานี้เสียเลย...

"ดี!" ลั่วเฉินหันไปมองอาชื่อ แล้วกล่าวว่า "อาชื่อ เจ้ากับเสี่ยวไป๋หูอยู่เฝ้าร้านนะ พวกเราไปเดี๋ยวเดียวก็กลับมา"

"ไปเดี๋ยวเดียวก็กลับมารึ?" ฮวาหลงซวงชะงักไปครู่หนึ่งแล้วกล่าว "อาจารย์ลั่ว ครั้งนี้หากตัดเวลาเดินทางออกไป หากพวกเราเข้าสู่แดนลับเหออีเชี่ยนได้อย่างราบรื่น เกรงว่ากว่าจะออกมาได้ก็คงต้องใช้เวลาเป็นเดือน..."

"ในแดนลับ เวลาจะเดินเท่ากับโลกภายนอก แต่การผ่านด่านไปจนถึงจุดสิ้นสุด นอกเสียจากผู้อาวุโสที่มีวิชาลับสามารถเข้าถึงจุดสิ้นสุดได้โดยตรงแล้ว ผู้ที่เร็วที่สุดก็คือสามีของข้า เขาใช้เวลาถึงยี่สิบวันเต็มกว่าจะเดินไปถึงจุดสิ้นสุด..."

"ดังนั้น การเดินทางครั้งนี้คงจะไม่ได้กลับมาเร็วขนาดนั้นหรอก..."

"ไม่เป็นไร ท่านก็ถือเสียว่าข้าพูดไปเรื่อยเปื่อยเถิด" ลั่วเฉินยิ้มออกมา จากนั้นก็สะบัดสัญญาที่ฮวาหลงซวงเซ็นแล้วไปทางหน้าโถง!

วิง~ วิง~

สัญญาลอยเคว้งอยู่ในอากาศ รอบกอปรด้วยระลอกคลื่นแสงสีทองแผ่ซ่านออกมา

ผ่านไปครู่หนึ่ง ลั่วเฉินก็ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า "ไปกันเถิด พวกเรามาถึงหมู่บ้านหลีมู่ที่ตีนเขาเบญจธาตุแล้ว..."

"อันใดนะ!" ฮวาหลงซวงร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นก็หันไปมองนอกประตู

ก็เห็นว่าถนนสายยาวที่เคยจอแจได้หายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยพื้นโคลนที่เป็นหลุมเป็นบ่อ

ยืนอยู่ในร้าน มองเห็นสภาพภายนอกไม่ชัดเจน ฮวาหลงซวงเองก็ไม่สามารถแน่ใจได้ว่าที่นี่คือที่ใดกันแน่

แต่หมู่บ้านหลีมู่ที่ตีนเขาเบญจธาตุนั้น นางเคยได้ยินสามีของตนเล่าให้ฟังมาก่อน

ในมุมมองของนาง ปฏิกิริยาของลั่วเฉินก่อนหน้านี้ จะต้องไม่รู้เรื่องการมีอยู่ของสำนักเบญจธาตุอย่างแน่นอน

แต่ในตอนนี้กลับสามารถเอ่ยชื่อ "หมู่บ้านหลีมู่" ออกมาได้อย่างแม่นยำ นั่นย่อมหมายความว่าอีกฝ่ายมีความสามารถที่โดดเด่นไม่ธรรมดาจริงๆ

ไม่แน่ว่าอาจจะมาถึงในชั่วพริบตาเดียวจริงๆ ก็ได้กระมัง?

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฮวาหลงซวงจึงส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมทางทั้งสองตามลั่วเฉินและซูเหลียนเยวี่ยที่เดินออกจากร้านไปแล้ว

หลังจากเดินออกจากร้าน ทุกคนก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ก็เห็นว่าร้านสัญญานั้นตั้งอยู่บนที่ดินรกร้างผืนหนึ่ง

ทางทิศเหนือเป็นภูเขาสูงตระหง่านที่ซ่อนตัวอยู่ในม่านเมฆ ส่วนทางทิศใต้ไม่ไกลนักก็เป็นหมู่บ้านบนภูเขาเล็กๆ แห่งหนึ่ง

"อาจารย์ลั่ว~"

"ตอนเย็นจะกลับมากินข้าวหรือไม่"

"หากกิน เดี๋ยวข้าจะไปซื้อกับข้าวมาเตรียมไว้"

อาชื่อที่ยืนอยู่ในร้านตะโกนถามลั่วเฉิน

ลั่วเฉินกล่าว "กินสิ ก่อนยามซวีพวกเราก็น่าจะกลับมาแล้ว ส่วนกับข้าว เจ้าก็ดูซื้อตามสมควรเถิด"

"ได้เลย~" อาชื่อยิ้มถาม "พี่สาวซู ท่านจะกินหม้อไฟหรือไม่"

ซูเหลียนเยวี่ยที่ตกอยู่ในความตกตะลึงเช่นเดียวกันก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "กินสิ"

"รับทราบ~" ขณะที่พูด อาชื่อก็สัมผัสได้ว่าภาพฉายกำลังจะสลายไป จึงโบกมือให้ทุกคน "เจอกันตอนเย็นนะ~"

เมื่อเห็นร้านสัญญาและอาชื่อหายไปจากที่เดิม เจี่ยเสวียนก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงทางจิตถาม: [เจ้าอ้วนน้อยผู้นี้เป็นคนธรรมดาสินะ]

[น่าจะใช่นะ...] หวงลี่ชะงักไปเล็กน้อย พลางแหงนหน้ามองดวงอาทิตย์: [ตอนนี้เลยยามอู่มาแล้ว กว่าจะถึงยามซวีก็อีกแค่สี่ชั่วยาม... ต่อให้พวกเราจะราบรื่นเพียงใด ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเร็วถึงเพียงนั้นกระมัง]

เมื่อได้ยินดังนั้น ฮวาหลงซวงก็หันไปมองลั่วเฉิน หลังจากพิจารณาดูอย่างละเอียดแล้วจึงส่งเสียงทางจิตบอก: [พวกเจ้าลองดูสิว่า อาจารย์ลั่วผู้นี้อยู่ในขอบเขตคืนสู่สามัญจริงหรือไม่]

[ใช่สิ ข้าดูก็ใช่!]

ทั้งสองตอบกลับมาเป็นเสียงเดียวกัน

[เอาเถิด... แม้จะรู้สึกว่าไร้สาระไปบ้าง... แต่ก็คงต้องค่อยๆ ดูกันไปก่อน ข้ารู้สึกว่าทั้งสองคนนี้ โดยเฉพาะอาจารย์ลั่ว ไม่ธรรมดาเลย...]

หลังจากฮวาหลงซวงส่งเสียงทางจิตเสร็จ ก็เห็นลั่วเฉินเอ่ยปากถาม "แม่นางฮวา หลังจากนี้พวกเราจะขึ้นเขาไปเลย หรือว่าจะ?"

"เอ่อ..." ฮวาหลงซวงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า "ไปที่หมู่บ้านหลีมู่ก่อนเถิด สามีข้าเคยบอกไว้ว่า ศิษย์บนเขามักจะลงมาหาซื้อของกินเสมอ"

"พวกเราลองดูว่าจะบังเอิญเจอสักสองสามคน เพื่อสืบข่าวคราวสักหน่อยได้หรือไม่"

"ข้าจะร่ายคาถาปกปิดกลิ่นอายให้ทุกคนก่อน เพื่อไม่ให้คนอื่นมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของพวกเราได้"

พูดจบ ฮวาหลงซวงก็ประสานอินคาถา บนฝ่ามือปรากฏเงาดอกบัวสีชมพูห้าดอก ลอยไปตกอยู่ด้านหลังของทุกคน

เมื่อเงาดอกบัวสีชมพูสลายไป โลงศพที่ชายรูปร่างสันทัดแบกไว้บนบ่าก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน

"ไปกันเถิด"

ขณะกล่าว ฮวาหลงซวงก็เดินนำหน้า มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านหลีมู่

ซูเหลียนเยวี่ยที่เดินอยู่รั้งท้าย ส่งเสียงทางจิตถามลั่วเฉิน: [อาจารย์ลั่ว ท่านอยู่ในขอบเขตคืนสู่สามัญจริงๆ รึ]

ลั่วเฉินตอบ: [ใช่]

ซูเหลียนเยวี่ยกล่าว: [เช่นนั้นของวิเศษก่อกำเนิดของท่านก็ร้ายกาจมากทีเดียว เคลื่อนย้ายร่างสลับเงา กลับไม่มีความผันผวนของพลังเวทเลยแม้แต่น้อย]

ลั่วเฉินยิ้มบางๆ: [ก็ไม่ถือว่าเป็นของข้าหรอก เป็นของสหายธรรมท่านหนึ่งของข้าต่างหาก]

ซูเหลียนเยวี่ยชะงักไป: [คือหลงจู๊เยวี่ยที่อยู่ในสัญญานั้นรึ]

ลั่วเฉินตอบ: [ถูกต้อง]

ดูท่าภูมิหลังของอาจารย์ลั่วคงจะล้ำลึกยิ่งนัก ผู้ที่สามารถครอบครองของวิเศษก่อกำเนิดเช่นนี้ได้ ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ต้องเป็นตัวตนระดับขอบเขตเซียนมนุษย์ขึ้นไปอย่างแน่นอน...

เมื่อคิดเช่นนี้ ซูเหลียนเยวี่ยจึงเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง: [อาจารย์ลั่ว ข้ามีเรื่องหนึ่งที่สงสัย]

ลั่วเฉินกล่าว: [แม่นางซูโปรดกล่าวมาเถิด]

ซูเหลียนเยวี่ยถาม: [เหตุใดท่านจึงต้องช่วยพวกเขา โดยไม่คิดสิ่งตอบแทนเลยเล่า]

ลั่วเฉินตอบ: [แม้ฮวาหลงซวงจะเป็นปีศาจ แต่ในเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งหนึ่ง นางไม่เสียดายที่จะสูญเสียตบะนับร้อยปีเพื่อช่วยชีวิตชาวบ้านนับพันคน]

[ดังคำกล่าวที่ว่า ปลูกเหตุแห่งความดี ย่อมได้รับผลแห่งความดี ในยามนี้ก็คือเวลาที่เหตุแห่งความดีในอดีตของนางได้ผลิดอกออกผลแล้ว...]