บทที่ 307 มีทั้งจำนวนเต็มและเศษย่อย

"สิบสองตำลึงสามเฉียนกับอีกยี่สิบห้าอีแปะ..."

เมื่อมองดูเงินในมือ เด็กหนุ่มเฉินโซ่วก็น้ำตาร่วงหล่นลงมาโดยไม่รู้ตัว

เพียงเพราะจำนวนเงินนี้ จะเป็นสิบสองตำลึงก็ได้ หรือจะเป็นสิบสองตำลึงสามเฉียนก็ได้!

ทว่ามันกลับมีเศษย่อยยี่สิบห้าอีแปะติดมาด้วยเสียนี่!

นั่นหมายความว่า เงินก้อนนี้คือเงินทั้งหมดที่เด็กสาวจางเฟินมีติดตัว!

นอกจากนี้ ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ เมื่อครึ่งเดือนก่อน เด็กสาวจางเฟินยังพูดกับเขาอยู่เลยว่า "ข้าสานตะกร้าไม้ไผ่จนเก็บเงินได้สิบเอ็ดตำลึงห้าเฉียนกับอีกเจ็ดสิบห้าอีแปะแล้วนะ"

"รอให้เก็บหอมรอมริบอีกสักสองปี พอถึงตอนแต่งงาน ก็จะสามารถซื้อข้าวของได้ตั้งมากมายมาจัดเตรียมเรือนหอของพวกเราแล้วล่ะ~"

ในวันนั้น พวกเขายังคงวาดฝันกันอยู่เลยว่าหลังจากแต่งงานแล้วจะตกแต่งเรือนหอกันอย่างไร

ทว่า เพียงสองวันให้หลัง เด็กสาวจางเฟินกลับเอ่ยเรื่องถอนหมั้นขึ้นมากะทันหัน

"ตะกร้าไม้ไผ่หนึ่งใบราคาห้าอีแปะ ปกติน้องเฟินเคยบอกว่านางทำได้มากสุดห้าใบฟ้าก็มืดแล้ว"

"เวลาผ่านไปครึ่งเดือน เงินกลับเพิ่มขึ้นมามากขนาดนั้น อย่างน้อยๆ แต่ละวันนางก็ต้องทำถึงสิบใบ!"

"ทำตะกร้าห้าใบฟ้าก็มืดแล้ว หากเป็นสิบใบนางจะเอาเวลาที่ไหนไปนอน!"

"แต่ถ้านางไปพบพานครอบครัวเศรษฐีเข้าจริงๆ แล้วนางยังจะดิ้นรนหาเงินอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นนี้ไปทำไมกัน?"

"ถ้านางรักเงินทองขนาดนั้น ทำไมถึงต้องเอาเงินทั้งหมดมาให้ข้าด้วยเล่า?"

"ไม่ถูก! ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ!"

"ข้าต้องไปหานาง! ถามให้รู้เรื่อง!"

เมื่อรำพึงรำพันกับตัวเองมาถึงตรงนี้ เด็กหนุ่มเฉินโซ่วก็เก็บกวาดเงินเหล่านั้นเข้าด้วยกัน หลังจากกลับไปแจ้งเรื่องนี้ให้บิดามารดาทราบ เขาก็เริ่มออกตามหาเพื่อนเล่นวัยเยาว์ของตนทันที

ทว่า ไม่ว่าเขาจะเสาะหาสืบข่าวอย่างไร ก็ไม่ได้เบาะแสใดๆ เลยแม้แต่น้อย

หลังจากตามหาอยู่ถึงสามเดือน เขาผู้นอนหลับเพียงแค่วันละหนึ่งชั่วยามก็เหนื่อยล้าจนหมดสติล้มพับไปบนถนนหลวง

เมื่อฟื้นคืนสติกลับมา เขาก็พบว่าบริเวณโดยรอบมีหมอกลงจัด ท่ามกลางสายหมอกนั้นยังมีสิ่งปลูกสร้างหลังหนึ่งตั้งอยู่

เขาที่กำลังเผชิญกับความหิวโหยและหนาวเหน็บไม่สนใจสิ่งใดอีก เพียงคิดจะเข้าไปเอาเงินแลกของกินมาประทังชีวิต

และนั่น...ก็คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เฉินโซ่วได้พบเจอกับร้านสัญญา

หลังจากก้าวเข้าไปในร้าน เฉินโซ่วก็ได้ทำสัญญากับเถ้าแก่เยวี่ยฉบับหนึ่ง

เนื้อหาในสัญญาระบุไว้ว่า : ขอเพียงเฉินโซ่วสามารถจับคู่บุพเพสันนิวาสให้สมหวังได้สิบคู่ เถ้าแก่เยวี่ยก็จะพาเขาไปตามหาจางเฟินเพื่อนเล่นวัยเยาว์

หลังจากนั้น เด็กหนุ่มเฉินโซ่วก็กลับไปยังอำเภอจื่อหยาง ผันตัวมาทำหน้าที่เป็น "เฒ่าจันทรา" และใช้เวลาเพียงหนึ่งปีเก้าเดือน เขาก็สามารถจับคู่บุพเพให้สมหวังได้ถึงสิบคู่

ทว่า ในยามที่เขาคิดว่าอีกไม่นาน 'ท่านเซียน' ก็จะพาเขาไปตามหาเพื่อนเล่นวัยเยาว์นั้น 'ท่านเซียน' กลับไม่เคยปรากฏตัวออกมาเลย

เขาคิดไปเองว่าจำนวนคู่บุพเพที่เขาชักนำยังไม่เพียงพอ ดังนั้นจึงทำหน้าที่ 'เฒ่าจันทรา' ไปพลางเฝ้ารอคอยไปพลาง

ทว่าใครจะคาดคิดเล่าว่า การรอคอยในครั้งนี้จะกินเวลายาวนานถึงหกสิบปี... และเขาก็ได้ทำหน้าที่ 'เฒ่าจันทรา' มานานถึงหกสิบปีเต็ม...

"เถ้าแก่ลั่ว!"

"ให้ท่านรอนานแล้ว!"

ชายชราผมขาววิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าลั่วเฉิน พลางหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่

ลั่วเฉินยิ้มบางๆ แล้วตอบกลับว่า "ผู้เฒ่าเฉินบอกว่าจะไปแต่งตัวเสียหน่อยมิใช่หรือ มวยผมก็เกล้าได้ดูดีอยู่หรอก แต่เหตุใดถึงเปลี่ยนมาใส่ชุดเก่าเช่นนี้เล่า?"

"แหะๆ~" ชายชราผมขาวหัวเราะแห้งๆ "เปลี่ยนชุดใหม่ไปตั้งหลายชุดแล้ว แต่ข้าก็ยังรู้สึกว่ามันทะแม่งๆ อยู่ดี"

"ข้าก็เลยงัดเอาชุดยาวสมัยหนุ่มๆ ออกมาสวมเสียเลย"

"ยังดีที่ข้ายังใส่ได้อยู่"

ลั่วเฉินพยักหน้า "ก็ไม่เลว ดูหนุ่มขึ้นมากทีเดียว"

"ใช่ไหมล่ะ เช่นนั้นก็ดีแล้ว!" ชายชราผมขาวยิ้มจนมุมปากยกขึ้น รอยเหี่ยวย่นบนพวงแก้มก็เบียดกันเป็นก้อน

ลั่วเฉินเอ่ย "ไปกันเถอะ"

ชายชราผมขาวรีบตอบรับ "ได้!"

...

"เถ้าแก่ลั่ว ท่านแน่ใจนะว่าเป็นหมู่บ้านนี้?"

เมื่อมองดูป่าเขาที่โอบล้อมอยู่รอบด้าน ชายชราผมขาวก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้น

ลั่วเฉินตอบ "ก็คือที่นี่แหละ มีอันใดไม่ถูกต้องหรือ?"

"จะว่าไม่ถูกต้องก็คงไม่ใช่หรอก" ชายชราผมขาวหัวเราะเจื่อนๆ "เพียงแต่ข้าคาดไม่ถึงว่านางจะมาอาศัยอยู่ในสถานที่ห่างไกลความเจริญเช่นนี้..."

ลั่วเฉินกล่าว "เข้าไปดูเสียหน่อยเถิด"

"ได้" ชายชราผมขาวพยักหน้า ก่อนจะเดินเคียงคู่ไปกับลั่วเฉินเพื่อเข้าสู่หมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขาอันเงียบสงบเบื้องหน้า

ที่ทางเข้าหมู่บ้าน มีชายชราหลายคนกำลังนั่งล้อมวงดื่มชาผิงแดดกันอยู่

เมื่อเห็นคนแปลกหน้าเดินเข้ามาในหมู่บ้าน พวกเขาก็พากันหันขวับไปมองผู้มาเยือนทั้งสองเป็นตาเดียว

เพียงปราดตามอง ชายชราผมขาวก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน เขาหันไปพินิจพิจารณากลุ่มคนชราเหล่านั้นอยู่ครู่หนึ่ง

"เถ้าแก่ลั่ว ท่านรอข้าประเดี๋ยวหนึ่งนะ"

"ได้"

วินาทีต่อมา ชายชราผมขาวก็เดินจ้ำอ้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้ากลุ่มคนชราที่หน้าหมู่บ้าน

"นางเป็นอันใดกับเจ้า?"

ชายชราผมขาวหันไปเอ่ยถามชายชราร่างผอมแห้งผู้หนึ่ง โดยนิ้วมือชี้ตรงไปยังยายเฒ่าที่นั่งอยู่ข้างกายของอีกฝ่าย

"นางเป็นภรรยาข้า"

"ข้าเป็นภรรยาเขา"

คนชราทั้งสองตอบกลับมาพร้อมกัน ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นพร้อมเพรียงว่า "แล้วเจ้าเป็นใครกัน?"

ทว่า สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ ชายชราแปลกหน้าผู้นี้กลับกระชากชายชราร่างผอมแห้งให้ลุกพรวดขึ้นมาจากเก้าอี้อย่างรุนแรง!

"เจ้าทำบ้าอันใด!"

"ตาเฒ่าบ้า! ปล่อยนะ!"

"ใครก็ได้ช่วยด้วย~ มีคนมาก่อกวนในหมู่บ้าน!"

เหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหันทำเอาบรรดาคนชราตกใจจนหน้าถอดสี

ขณะที่พวกเขากำลังร้องเอะอะโวยวาย ลั่วเฉินก็เดินเข้ามาพอดี "ผู้เฒ่าเฉิน ปล่อยเขาก่อนเถอะ มีอันใดก็ค่อยๆ พูดจากันดีกว่า"

เมื่อได้ยินเสียงของลั่วเฉิน ชายชราผมขาวที่มีดวงตาแดงก่ำจึงยอมปล่อยมือจากคอเสื้อของชายชราร่างผอมแห้ง

ในขณะเดียวกัน ชาวบ้านที่ได้ยินความวุ่นวายที่หน้าหมู่บ้านก็พากันวิ่งกรูกันออกมา

ชายฉกรรจ์หลายคนในมือถืออาวุธมาด้วย พวกเขาตรงเข้าล้อมกรอบพวกของลั่วเฉินเอาไว้อย่างดุดัน

"ใช่พวกมันไหม!"

"ใช่! ก็ตาเฒ่าบ้าผู้นี้นี่แหละ พอเดินเข้ามาก็กระชากคอเสื้อตาเฒ่าบ้านข้าเฉยเลย!" เมื่อได้ยินดังนั้น บรรดาชาวบ้านก็พากันตวาดถามคนทั้งสองว่ามาทำอันใดที่นี่

"ข้าถามเจ้า!"

"นางเป็นภรรยาของเจ้างั้นรึ!"

"แล้วจางเฟินเล่า เป็นอันใดกับเจ้า!"

เสียงคำรามก้องของชายชราผมขาวสยบเสียงอึกทึกครึกโครมรอบด้านให้เงียบกริบลงไปในทันที!

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นต่างก็ชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนจะตระหนักได้ว่าเรื่องนี้มีตื้นลึกหนาบางซ่อนอยู่แน่!

"จางเฟิน..."

ชายชราร่างผอมแห้งกับยายเฒ่าหันไปสบตากันแวบหนึ่ง

จากนั้นชายชราร่างผอมแห้งก็ขยี้ตา ก่อนจะเพ่งพินิจชายชราผมขาวอย่างละเอียดอีกครั้ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เจ้า...เจ้าคือเฉินโซ่ว!"

"ดี! ดี! ดี!" ชายชราผมขาวแค่นหัวเราะเยาะ "เจ้าก็ยังอุตส่าห์จำชื่อของข้าได้นี่!"

"บอกมา!"

"น้องเฟินอยู่ที่ใด!"

"เหตุใดคนที่แต่งงานกับเจ้าถึงเป็นนาง! ไม่ใช่น้องเฟิน!"

เมื่อวาจานี้หลุดออกไป บรรดาชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่ต่างก็มีสีหน้าพิลึกพิลั่น

ดูจากบทสนทนาของคนทั้งสองแล้ว ดูเหมือนว่าเรื่องราวในครั้งนี้ คนที่ผิดน่าจะเป็นผู้อาวุโสในหมู่บ้านของพวกเขาเสียเอง

ชายฉกรรจ์หลายคนที่ถืออาวุธติดมือมาต่างก็ลอบทิ้งอาวุธลงข้างกายอย่างเงียบเชียบ

"เฉินโซ่ว"

"หกสิบปีแล้ว นี่เจ้าคงจะยังไม่ได้ออกเรือนหรอกกระมัง?"

ชายชราร่างผอมแห้งมีสีหน้าสลับซับซ้อน ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ

"กงการอันใดของเจ้า!"

"ข้ากำลังถามเรื่องของน้องเฟินอยู่!"

ชายชราผมขาวตวาดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "บอกมา! น้องเฟินอยู่ที่ใด!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ชายชราร่างผอมแห้งก็ยิ้มขื่น "ข้าขอแนะนำตัวเองก่อน ข้าแซ่จาง มีชื่อพยางค์เดียวว่า อี่"

"เป็นญาติผู้น้องของจางเฟิน..."

"ญาติ...ญาติผู้น้อง!" ชายชราผมขาวราวกับถูกอสนีบาตฟาดฟัน เขาอดไม่ได้ที่จะหันขวับไปมองลั่วเฉิน

เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้ารับ ชายชราผมขาวจึงตระหนักได้ว่าชายชราร่างผอมแห้งเบื้องหน้าผู้นี้มิได้โป้ปดหลอกลวงตน!

ญาติผู้น้อง!

ญาติร่วมสายโลหิต!

จะแต่งงานกันได้อย่างไรเล่า!

ในชั่วพริบตานั้น ชายชราผมขาวที่นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ก็รีบร้อนเอ่ยถามทันที "บอกข้ามา! เมื่อตอนนั้นมันเกิดอันใดขึ้นกันแน่!"

"แล้วตอนนี้น้องเฟินอยู่ที่ใด!"