บทที่ 109 ผู้ใดบ้างเล่ามิใช่จอมยุทธ์มือกระบี่

มือกระบี่ที่ตบหน้าตัวเองไปฉาดหนึ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยตอบว่า "ที่ข้าตบตัวเอง เป็นเพราะข้าไม่ควรไปร่วมลงพนันด้วย"

"และยิ่งไม่ควรไปผสมโรงส่งเสียงเยาะเย้ย"

"ข้าละอายใจ"

"ข้าละอายที่ลืมไปว่า ตัวข้าเองก็เป็นจอมยุทธ์มือกระบี่คนหนึ่งเช่นกัน..."

กล่าวจบ มือกระบี่ผู้นั้นก็เดินตรงเข้าไปในรัศมีของบททดสอบทันที

"เจ้า..."

มือกระบี่ที่เปิดวงพนันรู้สึกทันทีว่าคำพูดประโยคนี้ทำเอาเขาจุกอกจนแทบจะหายใจไม่ออก!

กลืนไม่เข้าคายไม่ออก!

ราวกับจะทำให้เขาจุกอกตายเสียให้ได้!

ทว่า ภาพต่อมา กลับยิ่งทำให้ก้อนอากาศในอกของเขาจุกแน่นยิ่งกว่าเดิม!

บรรดามือกระบี่ที่ร่วมลงเดิมพันเปิดวงพนันกับเขาแต่ละคน ล้วนไม่มีผู้ใดไม่ตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่จนเกิดเสียงดังกังวาน หลังจากนั้น พวกเขาก็ประสานมือคารวะไปทางพวกของมือกระบี่เฒ่า แล้วก้าวเท้ายาวๆ เดินเข้าไปในบททดสอบ

ในวินาทีนี้ มือกระบี่ที่เปิดวงพนันมองดูเหล่ามือกระบี่ที่เดินเข้าไปในบททดสอบทีละคนๆ

จากนั้นก็มองดูถุงเงินที่หล่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้น

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็เตะถุงเงินบนพื้นทั้งหมดตกลงเขาไป!

เพียะ! เพียะ! เพียะ! เพียะ! เพียะ!

เสียงตบหน้าดังกังวานขึ้นห้าครั้งซ้อน!

แก้มของมือกระบี่ที่เปิดวงพนันบวมเป่งขึ้นมาเป็นก้อนใหญ่ มุมปากยิ่งมีเลือดซึม

เขาถ่มเศษฟันที่หักออกมาซี่หนึ่ง ชักกระบี่คู่กายออก แล้วแค่นหัวเราะ "มารดามันเถอะ! มีแค่พวกเจ้าหรือไงที่เป็นจอมยุทธ์มือกระบี่?"

"ตบแค่ฉาดเดียวจะนับเป็นความเก่งกาจอันใด?"

"บิดาตบไปตั้งห้าฉาด!"

"มารดามันเถอะ!"

ถ่มน้ำลายปนเลือดออกมาคำหนึ่ง มือกระบี่ที่เปิดวงพนันเดินมุ่งหน้าเข้าสู่บททดสอบพลางตะโกนก้อง "บิดาผิดไปแล้ว! บิดาละอายใจนัก!"

เพียงประโยคนี้ประโยคเดียว ถูกกล่าวซ้ำถึงห้าครั้ง

เขาก็เดินเข้าไปในบททดสอบเช่นกัน...

ค่อยๆ มีมือกระบี่จำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ละทิ้งการยืนดูอยู่รอบนอก พวกเขาต่างยืดอกเชิดหน้า ก้าวเดินเข้าสู่บททดสอบด้วยท่าทีองอาจหาญกล้า

ชั่วขณะหนึ่ง ภายในรัศมีของบททดสอบที่เดิมทีว่างเปล่า กลับกลายเป็น "คึกคัก" ขึ้นมา

ในช่วงเวลาต่อจากนั้น ประกายกระบี่สว่างวาบขึ้นมาเป็นระยะๆ

มีบางคนที่หลังจากถูกกวาดกระเด็นออกมา ทนความเจ็บปวดไม่ไหวจนต้องยอมลงเขาไปด้วยความเจ็บใจ

และก็ยังมีบางคนที่เหมือนกับพวกของมือกระบี่เฒ่าเฉิน ที่กัดฟันเดินเข้าสู่บททดสอบอีกครั้ง...

"น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ"

อี้หรูเทียนวางถ้วยชาลง มุมปากประดับด้วยรอยยิ้ม "ข้าเดาว่าภาพการบุกตะลุยเดินหน้าอย่างไม่ขาดสายเช่นนี้ นับตั้งแต่การสืบทอดของเซียนกระบี่ปรากฏขึ้นบนเขาว่านหาน ก็คงไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเป็นแน่"

"บัณฑิตชุดเขียวผู้นั้นช่างผิดแผกแตกต่างจากผู้คนโดยแท้"

ด้านนอกกระโจม ชายฉกรรจ์หนุ่มที่คอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของลั่วเฉินอยู่ตลอดเวลาได้ยินคำกล่าวนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไปชั่วครู่

บัณฑิตผู้นั้นทำสิ่งใดไปหรือ?

เขาเหมือนจะแค่ยืนดูอยู่ตรงนั้นมิใช่หรือ?

สองสิ่งนี้มันเกี่ยวข้องกันได้อย่างไร?

"อาต้า บัณฑิตชุดเขียวผู้นั้นมีความผิดปกติอันใดหรือไม่?"

ในขณะที่กำลังสงสัย ชายฉกรรจ์หนุ่มก็พลันได้ยินนายน้อยของตนเอ่ยถาม จึงรีบตอบกลับไปว่า "เรียนนายน้อย บัณฑิตผู้นั้นก็แค่ยืนดูอยู่ตรงนั้นขอรับ"

"ไม่น่าจะมีความผิดปกติอันใด..."

ครู่ใหญ่ ภายในกระโจมก็มีเสียงของอี้หรูเทียนดังขึ้นอีกครั้ง "ไป ลองไปถามบัณฑิตผู้นั้นดูหน่อย ว่าอยากจะเข้ามาดื่มชาในกระโจมของข้าสักถ้วยหรือไม่"

"จำไว้ว่าต้องแสดงความเคารพให้มากหน่อย"

"ขอรับ!"

ไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดนายน้อยของตนถึงได้สนใจคนธรรมดาสามัญผู้นั้นนัก

ชายฉกรรจ์หนุ่มไม่คิดอะไรให้มากความอีก หลังจากขานรับ เขาก็ทำท่าจะเดินไปหาลั่วเฉิน

ทว่าเขายังเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินนายน้อยของตนร้องเรียกอีกครั้งว่า "ช่างเถอะ! ยังไม่ต้องไป ขอดูสถานการณ์อีกหน่อย!"

"ขอรับ!"

ชายฉกรรจ์หนุ่มมีสีหน้างุนงง ก่อนจะกลับไปยืนประจำการที่หน้าประตูกระโจมตามเดิม

......

ตะวันคล้อยต่ำยามเย็น ปลายขอบฟ้าสาดแสงสีสันสดใส

ภายในบททดสอบ หรือแม้แต่บนยอดเขา เหลือผู้คนอยู่น้อยเต็มที

ยอดเขาว่านหาน ในยามค่ำคืนไม่สามารถมีคนอยู่ได้ เพราะอุณหภูมิในตอนกลางคืนจะลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ประกอบกับลมหนาวที่พัดกระหน่ำมาจากทุกทิศทุกทาง ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถก่อกองไฟได้ หากไม่ระวังตัว คนก็อาจถูกแช่แข็งจนแข็งทื่อ และลุกลามไปจนถึงขั้นสูญเสียชีวิตได้

ดังนั้น ในช่วงเวลาหนึ่งเดือนนี้ จะมีมือกระบี่ขึ้นเขามากราบไหว้เซียนกระบี่อยู่ทุกวัน

แต่พอตกกลางคืน ผู้ที่ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าร่วมบททดสอบก็จะลงเขาไปโดยตรง

ส่วนผู้ที่ตั้งใจจะเข้าร่วมบททดสอบ โดยพื้นฐานแล้วก็มักจะทนอยู่ได้ไม่นานนักจนต้อง 'ถูกบีบ' ให้ลงเขาไป

แน่นอนว่า พอถึงช่วงเที่ยงของวันถัดมา ก็จะมีมือกระบี่กลุ่มใหม่ขึ้นเขามาอีกครั้ง จนกว่าฤดูร้อนจะผ่านพ้นไป และช่วงเวลาที่หิมะตกหนักจนปิดตายยอดเขามาเยือน...

ฟึ่บ!

ประกายกระบี่สว่างวาบ!

ร่างของคนหนุ่มสามคนถูกกวาดกระเด็นออกมา

ในเวลานี้ พวกเขาที่เรี่ยวแรงเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น ต่างทนรับความเจ็บปวดรวดร้าว พลางดิ้นรนพยายามจะลุกขึ้นยืน

ทว่าแม้ออกแรงไปตั้งมากมาย แต่ทั้งสามคนก็ยังไม่อาจลุกขึ้นยืนได้อีก

ในเวลานี้ ลั่วเฉินเดินเข้าไปข้างหน้า แล้วประคองทั้งสามคนที่แม้แต่คำพูดก็เอ่ยไม่ออกให้ลุกขึ้นมา

เมื่อเห็นว่าทั้งสามคนทำท่าจะเดินเข้าไปในบททดสอบอีกครั้งราวกับเครื่องจักร ลั่วเฉินก็รั้งพวกเขาไว้แล้วเอ่ยว่า "ถูกกวาดกระเด็นออกมาสี่รอบแล้ว หากยังอาศัยปราณกระบี่ในร่างฝืนทนต่อไปอีก รังแต่จะทำให้รากฐานของตนเองต้องบอบช้ำเอาได้"

"ลงเขาไปเถอะ หากยังอยากมา ปีหน้าค่อยมาใหม่ก็ยังไม่สาย"

จอมยุทธ์มือกระบี่หนุ่มทั้งสามได้ยินดังนั้น ล้วนพยักหน้าเล็กน้อย

พวกเขาอยากจะอ้าปากเอ่ยอะไรสักประโยคกับลั่วเฉิน

ทว่าในวินาทีนี้ พวกเขากลับไม่รู้สึกด้วยซ้ำว่าปากของตนยังอยู่บนใบหน้า...

"เอาล่ะ หากมีวาสนาย่อมได้พบกันอีก"

"ไปเถอะ"

"ลงเขาไปนอนหลับพักผ่อนให้สบายเถิด"

ขณะที่เอ่ย ลั่วเฉินก็ยกมือขึ้นจับให้ทั้งสามคนหันหน้าไปทางเชิงเขา แล้วตบไหล่ของพวกเขาเบาๆ ทีละคน

ผ่านไปครู่ใหญ่ ทั้งสามก็กลายสภาพคล้ายกับ 'ศพเดินได้' เดินโซเซก้าวตามกันลงเขาไป

มองส่งทั้งสามจากไป ลั่วเฉินก็หันกลับมามองในลานอีกครั้ง

ท่ามกลางประกายกระบี่ที่สว่างวาบขึ้นมาประปราย

ในลานเหลือเพียงผู้เฒ่าเฉินและเฟิงอวี้ที่ยังคงอยู่ในบททดสอบ

สิ่งที่ควรค่าแก่การกล่าวถึงก็คือ หลังจากผ่านไปอีกหลายชั่วยาม เฟิงอวี้ก็ยังคงไม่ถูกกวาดออกจากบททดสอบ

ทว่าหลังจากนางเดินไปถึงระยะเก้าร้อยห้าสิบก้าว นางก็ไม่ได้ก้าวไปข้างหน้าอีกเลย

นางเพียงแค่กวัดแกว่งกระบี่หักด้วยจิตใจที่แน่วแน่ไม่วอกแวก ราวกับกำลังยืมแรงกดดันที่มาจากกระบี่สิงเสียเพื่อหล่อหลอมวิชากระบี่ของตนเองก็มิปาน...

ส่วนผู้เฒ่าเฉินนั้น หลังจากเข้าสู่รัศมีบททดสอบเป็นครั้งที่สอง ก็กัดฟันเดินหน้ามาตลอดทาง จนมาถึงตำแหน่งแปดร้อยห้าสิบก้าว

ตำแหน่งนี้ เขาเคยเดินมาถึงเพียงแค่ครั้งเดียว ซึ่งก็คือตอนที่เขาอายุยี่สิบต้นๆ เป็นช่วงที่ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ที่สุด

มาบัดนี้ เขาอดทนต่อความเจ็บปวดรวดร้าว บวกกับแรงกดดันอันมหาศาล ยืนอยู่ในตำแหน่งที่เคยยืนเมื่อกว่าสี่สิบปีก่อน ยืนอยู่เช่นนั้นนานนับหลายชั่วยาม...

ลั่วเฉินมองออกว่าเขายังอยากจะก้าวไปอีกขั้น ดังนั้นจึงยืนนิ่งอยู่กับที่มาโดยตลอด เกรงว่าคงเป็นเพราะต้องการปรับตัวให้เข้ากับความเจ็บปวดและแรงกดดันบนร่าง...

ดวงตะวันคล้อยต่ำลงเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าท้องฟ้ากำลังจะมืดมิดลงแล้ว

มือกระบี่เฒ่าเฉินดูเหมือนจะตระหนักได้ว่าหากฟ้ามืดลง การที่เขาจะก้าวออกไปอีกก้าวคงจะยากยิ่งขึ้น

ด้วยเหตุนี้ หลังจากที่เขาตะโกนเสียงดังว่า "ไม่ทิ้งความเสียใจ" เขาก็ก้าวออกไปอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่!

ก้าวที่แปดร้อยสี่สิบเก้า!

เป็นก้าวเล็กๆ ที่ดูไม่สะดุดตาเอาเสียเลย

ทว่านี่คือจุดที่เขาไม่เคยเดินมาถึงมาก่อน!

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเขาจะยังคงเดินต่อไป เขากลับเลือกที่จะหันหลังกลับ

แม้ว่าการเดินย้อนกลับจะทำให้แรงกดดันจากบททดสอบลดน้อยลง แต่ความเจ็บปวดบนร่างกายกลับไม่ได้ลดลงเลย

ทว่าผู้เฒ่าเฉินกลับเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งตอนหลัง ความบิดเบี้ยวบนใบหน้าอันเกิดจากความเจ็บปวดก็มลายหายไปจนสิ้น

สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือรอยยิ้มที่อธิบายไม่ถูกและยากจะบรรยาย

ตอนที่เขาเดินผ่านข้างกายของเฟิงอวี้ เขาหยุดยืนเล็กน้อย จ้องมองเฟิงอวี้ที่กำลังร่ายรำกระบี่อย่างลืมเลือนตนเองอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด แล้วเดินออกไปด้านนอกต่อ

จนกระทั่งเขาเดินออกจากรัศมีบททดสอบ มาอยู่เบื้องหน้าลั่วเฉิน เขาก็พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะอ้าปากซึ่งถูกเลือดแข็งตัวจับกรัง ค่อยๆ เค้นคำพูดออกมาจากลำคออย่างตะกุกตะกักทีละคำ "นาย... ท่านลั่ว... ข้า.. ไม่มี... ความเสีย... ใจแล้ว......"

ลั่วเฉินประสานมือพร้อมรอยยิ้ม "เช่นนั้นก็ดีที่สุดแล้ว"

มือกระบี่เฒ่าเฉินฉีกยิ้มกว้างหัวเราะลั่น มุมปากที่ฉีกขาดมีหยดเลือดร้อนผ่าวไหลริน

เขาประสานมือคารวะลั่วเฉิน ก่อนจะหัวเราะร่าไปตลอดทาง มุ่งหน้าลงเขาไป...