บทที่ 110 "ประลองอาคม" ในกระโจม

พายุหิมะพัดกระหน่ำราวกับคมมีด กรีดกรายพุ่งชนไปทั่วทุกสารทิศบนยอดเขา

แม้แต่กระโจมที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างแน่นหนาทนทานไร้ที่ติ ก็ยังถูกลมพัดจนสั่นไหวเล็กน้อย

ภายในกระโจม กลุ่มผู้คุ้มกันต่างยืนยันหลังค้ำยันอยู่ตามมุมต่างๆ ของกระโจมรูปครึ่งวงกลม ใช้พละกำลังของตนเองเพื่อช่วยรักษากระโจมให้ตั้งมั่นคงอยู่ได้

อี้หรูเทียนที่สวมเสื้อคลุมตัวหนามองดูม่านประตูที่ถูกปิดตายลงหลังจากเข้าสู่ยามค่ำคืน ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "อาต้า เจ้าลองดูซิว่าพายุหิมะข้างนอกเบาลงบ้างหรือยัง"

ได้ยินดังนั้น อาต้าก็รีบเดินไปที่ม่านประตูทันที ที่มุมขวาล่างของม่านประตูได้เว้นช่องว่างเล็กๆ เผื่อไว้ล่วงหน้าเพื่อใช้สำหรับระบายอากาศ

เช่นเดียวกัน เมื่อคนที่อยู่ด้านในต้องการสังเกตการณ์ด้านนอก ก็สามารถคลายปมเชือกด้านบนออกเล็กน้อย แล้วชะโงกหน้าออกไปดูได้

ฟิ้ว~~~

ทันทีที่ม่านประตูถูกแง้มออกมุมหนึ่ง ลมหนาวก็พัดทะลักเข้ามาในกระโจมทันที

มันพัดตะเกียงน้ำมันในกระโจมจนดับวูบลง พร้อมกับหอบเอาไออุ่นที่มีอยู่น้อยนิดภายในกระโจมม้วนตัวลอยหายไป

อาต้ารีบชะโงกหน้าออกไป ใช้ศีรษะอุด 'ช่องลมเข้า' เอาไว้ ในขณะเดียวกันก็พยายามลืมตาเบิกกว้างมองออกไปด้านนอกอย่างสุดความสามารถ

สายลมหนาวเหน็บที่พัดบาดลึกถึงกระดูก กรีดกรายลงบนใบหน้าจนเจ็บแสบไปหมด

ผ่านไปไม่นานนัก อาต้าก็หดหัวกลับเข้ามา แล้วผูกปมเชือกให้แน่นดังเดิม

ขณะเดียวกัน ตะเกียงน้ำมันภายในกระโจมก็ถูกผู้ติดตามจุดให้สว่างขึ้นใหม่อีกครั้ง

"เป็นอย่างไรบ้าง? ข้างนอกยังมีคนอยู่อีกหรือไม่?"

อี้หรูเทียนเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

อาต้าปาดคราบหิมะที่เกาะอยู่เต็มหน้าออก ยิ้มขื่นพลางเอ่ยตอบว่า "นายน้อย พายุหิมะข้างนอกรุนแรงเกินไปขอรับ มองเห็นไม่ค่อยชัด แต่โดยรวมแล้วก็ไม่น่าจะมีคนอยู่แล้วล่ะขอรับ"

"ข้างนอกนั่นมิใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้เลย"

"อืม" อี้หรูเทียนพยักหน้าเล็กน้อย หลับตาลงพิงเอนกายลงบนเก้าอี้

เวลานี้เอง ชายหนุ่มรูปร่างผอมสูงคนหนึ่งก็ก้าวออกไปข้างหน้าแล้วเอ่ยขึ้นว่า "นายน้อย สายตาของข้าค่อนข้างดี ให้ข้าลองดูเถิดขอรับ"

อี้หรูเทียนคร้านจะตอบคำ จึงเพียงแค่ยกมือขึ้นส่งๆ

เมื่อเห็นดังนั้น ชายผอมสูงก็เดินไปที่ช่องว่างนั้น คลายปมเชือกออกแล้วชะโงกหน้าออกไป

เหอะ!

เจ้าเด็กอาเต๋อคนนี้ช่างประจบประแจงเก่งเสียจริง

คิดแต่จะหาโอกาสทำผลงานต่อหน้านายน้อยอยู่ตลอดเวลา

พายุหิมะข้างนอกรุนแรงถึงเพียงนั้น เจ้าจะมองเห็นอะไรได้?

ระวังจะถูกแช่แข็งจนตายเอาเถอะ!

ก่นด่าในใจอยู่พักหนึ่ง อาต้าก็กอดอกรอคอยที่จะได้เห็นชายผอมสูงหดหัวกลับมาในสภาพหนาวสั่นจนดูไม่ได้

"เห็นแล้วขอรับ!"

"ข้าเห็นบัณฑิตชุดเขียวท่านหนึ่งกำลังร่ายรำกระบี่อยู่ขอรับ!"

"แล้วก็ในบททดสอบ แม่นางที่ถือกระบี่หักผู้นั้นก็ยังอยู่ข้างในขอรับ!"

ทันทีที่เอ่ยคำนี้ออกมา อี้หรูเทียนก็สะบัดผ้าห่มออกอย่างแรง แล้วพรวดพราดเข้าไปยืนอยู่ด้านหลังชายผอมสูง เอ่ยถามอย่างร้อนรนว่า "ร่ายรำกระบี่! บัณฑิตชุดเขียวผู้นั้นกำลังร่ายรำกระบี่อย่างนั้นหรือ?"

"ถูกต้องขอรับ!"

"แถมยังร่ายรำได้งดงามยิ่งนัก!"

กล่าวจบ อาเต๋อก็รีบหดหัวกลับเข้ามา แล้วปิดช่องว่างนั้นทันที

"ข้าว่าแล้วเชียว! ข้าว่าแล้วว่าเขาต้องไม่ธรรมดา!"

อี้หรูเทียนพึมพำกับตัวเอง สายตาก็มองเห็นคราบหิมะบนใบหน้าของอาเต๋อ จึงเอ่ยขึ้นว่า "ไป ไปดื่มชาร้อนๆ ผิงไฟเสียหน่อยเถอะ!"

"เจ้าทำได้ดีมาก อาเต๋อ!"

"นายน้อย นี่ล้วนเป็นสิ่งที่อาเต๋อสมควรทำอยู่แล้วขอรับ!" ชายผอมสูงแสดงสีหน้าถ่อมตนพลางประกาศความจงรักภักดี

อาเต๋อช่างต่ำทรามยิ่งนัก!

ลูกชายของพ่อบ้านรอง!

เจ้ากล้าดีอย่างไรมาหลอกลวงนายน้อย!

มองดูอาเต๋อไปนั่งอยู่ข้างเตาผิงพร้อมกับนายน้อย อาต้าก็แผดเสียงคำรามลั่นอยู่ในใจ

เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ก่อนจะเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า "สายตาของอาเต๋อดีไม่เบาเลยนะเนี่ย ให้ข้าลองดูบ้างดีกว่า เมื่อครู่อาจเป็นเพราะพายุหิมะแรงเกินไป ข้าถึงมองไม่เห็น"

ไม่นานนัก อาต้าก็ไปยืนอยู่หน้าม่านประตูแล้วชะโงกหน้าออกไปดูอีกครั้ง

ด้านนอก พายุหิมะพัดโหมกระหน่ำรุนแรงมหาศาล มองไม่เห็นสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย!

"อาเต๋อลูกสุนัข!"

"มารดามันเถอะ ที่แท้เจ้าก็โกหกจริงๆ ด้วย!"

พึมพำสบถเบาๆ ประโยคหนึ่ง อาต้าก็คิดจะแฉอีกฝ่าย

แต่ก็พลันได้ยินนายน้อยของตนเอ่ยขึ้นมาว่า "อาต้า มองเห็นสิ่งใดหรือไม่? หากยังมองไม่เห็นก็รีบปิดม่านซะ ลมหนาวพัดเข้ามาหมดแล้ว"

"เดี๋ยวค่อยให้อาเต๋อดูเอาก็แล้วกัน"

เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ สัญญาณเตือนภัยในใจอาต้าก็ดังลั่นสนั่นหวั่นไหว!

เขาที่เพิ่งจะคิดหดหัวกลับมาก็ตัดสินใจเด็ดขาด ตะโกนลั่นออกไปว่า "ข้าเห็นแล้วขอรับ!"

"บัณฑิตชุดเขียว ถือกระบี่บุกเข้าไปในบททดสอบแล้วขอรับ!"

โครม!

เสียงโต๊ะเก้าอี้กระแทกกันดังมาจากด้านหลัง!

อาต้ารู้ตัวทันทีว่านี่คือเสียงที่นายน้อยลุกพรวดพราดพุ่งตรงมา!

"แล้วอย่างไรต่อ!"

"บัณฑิตชุดเขียวพุ่งทะยานไปแล้วขอรับ!"

"เร็วมาก!"

"รวดเร็วยิ่งนัก!"

"แรงกดดันจากบททดสอบ ดูเหมือนจะไม่มีผลอันใดต่อบัณฑิตผู้นั้นเลยแม้แต่น้อย!"

น้ำเสียงของอาต้าร้อนรน บ่งบอกถึงความตื่นเต้นและตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด!

"เร็วเข้า!" อี้หรูเทียนถูกเขาร้องตะโกนจนเลือดลมพลุ่งพล่าน ตบหลังอาต้าดังป้าบแล้วเอ่ยว่า "ให้ข้าดูหน่อย! ข้าขอดูด้วย!"

"นายน้อย!"

"พายุหิมะแรงเกินไปขอรับ!"

"สุขภาพร่างกายของท่านสำคัญที่สุด!"

"ข้าดูให้เองก็พอแล้วขอรับ!"

อาต้ารีบเอ่ยตอบรับ

อี้หรูเทียนออกแรงดึงตัวอาต้าไปคราหนึ่งแต่กลับดึงไม่ขยับ น้ำเสียงจึงเจือแววโกรธเคืองขึ้นมาเล็กน้อย "อาต้า!"

"อ๊าก!"

ได้ยินเพียงเสียงร้องโหยหวนดังขึ้น!

อาต้าหดหัวกลับเข้ามา แล้วรีบปิดม่านลงอย่างรวดเร็ว

ที่บริเวณใบหูข้างขวาของเขามีรอยแผลฉีกขาดเพิ่มขึ้นมารอยหนึ่ง เลือดสดๆ ไหลรินหยดลงมาตามพวงแก้ม

เมื่อเห็นว่าอาต้า 'ได้เลือด' แล้ว อี้หรูเทียนก็อดไม่ได้ที่จะชะงักงันไป "เกิดอะไรขึ้น!"

อาต้าใช้มือปิดหูเอาไว้ แล้วสูดปากครางด้วยความเจ็บปวดพลางเอ่ยว่า "นายน้อย ในสายลมข้างนอกมีเศษน้ำแข็งปะปนมาด้วย มันบาดหูข้าจนฉีกขาดเลยขอรับ!"

"ท่านจะออกไปดูไม่ได้เด็ดขาดเลยนะขอรับ หากท่านเป็นอะไรไป ข้าคงไม่อาจชี้แจงต่อนายท่านได้ และไม่อาจชี้แจงต่อท่านพ่อของข้าได้เช่นกัน!"

"นี่..." อี้หรูเทียนโบกมือเรียกผู้ติดตาม "เร็วเข้า รีบใส่ยาให้อาต้าเถอะ!"

อีกด้านหนึ่ง อาเต๋อมองดูผู้ติดตามและนายน้อยอี้เข้ามารุมล้อมดูแลอาต้าด้วยความเป็นห่วง เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมุ่น

พายุหิมะข้างนอกรุนแรงมหาศาล มองไม่เห็นสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย

เมื่อครู่นี้ที่เขาโกหกออกไป ก็เพราะเดิมพันว่านายน้อยคงไม่ออกไปดูด้วยตัวเองแน่

เดิมทีเขายังนึกกังวลว่าอาต้าจะแฉเขา

ใครจะไปคิดว่าเจ้าหมอนี่กลับโกหกได้หน้าด้านยิ่งกว่า!

ยังจะมีหน้ามาบอกว่าเร็ว เร็วมากอีกหรือ?

เร็วมารดามันเถอะ!

แถมไอ้หูฉีกๆ นั่นน่ะ โดนเศษน้ำแข็งบาดเอาหรือเจ้าฉวยโอกาสยื่นมือออกไปดึงให้มันฉีกเองกันแน่ เรื่องนี้ก็ยากจะพูดได้เต็มปากล่ะนะ...

เมื่อคิดได้ดังนี้ อาเต๋อก็เอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้ง "นายน้อย! ข้าจะออกไปดูอีกรอบขอรับ!"

"หา?" อี้หรูเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง "อย่าไปเลย รอให้พายุหิมะเบาลงกว่านี้ค่อยว่ากันเถิด"

"ไม่ได้ขอรับ!"

"พายุหิมะแค่นี้ ไม่อาจขวางกั้นความตั้งใจที่ข้าจะทำงานรับใช้นายน้อยได้หรอกขอรับ!"

ขณะที่เอ่ย อาเต๋อก็เดินตรงไปยังม่านประตูด้วยท่าทีราวกับกำลังจะก้าวขึ้นลานประหาร เขาแง้มม่านออกแล้วชะโงกหน้าออกไปดูด้านนอก

มาถึงตรงนี้ ความสนใจของอี้หรูเทียนก็ย้ายกลับมาอยู่ที่ตัวอาเต๋ออีกครั้ง

อาต้ามองดูก้นของอาเต๋อที่โก่งขึ้นมา และมือซ้ายของมันที่แอบยื่นออกไปนอกม่านประตูอย่างเงียบๆ ก็อดไม่ได้ที่จะคิดในใจว่า : บัดซบ! เจ้าหมอนี่คงไม่ได้คิดจะ...

ยังไม่ทันที่เขาจะคิดจบ ก็ได้ยินเสียงอาเต๋อร้องโหยหวนขึ้นมาสองครา

ว่าแล้วเชียว!

เจ้าลูกชายพ่อบ้านรองผู้ต่ำทราม!

ก่นด่าในใจอย่างคลุ้มคลั่ง อาต้าก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า เดี๋ยวตอนที่เขาออกไปดูอีกรอบ แผล 'ได้เลือด' ของเขาจะต้องมีเยอะกว่าของเจ้าอาเต๋อนี่ให้ได้!

"อาเต๋อ! เป็นอันใดไป!"

"รีบกลับเข้ามา!"

อี้หรูเทียนร้องตะโกนขึ้นประโยคหนึ่ง

อาเต๋อยังคงไม่หดหัวกลับมา "ไม่เป็นไรขอรับ! ก็แค่พายุหิมะเพียงเล็กน้อยเท่านั้น!"

"ข้าเห็นบัณฑิตผู้นั้นแล้วขอรับ! เขาเดินเข้าไปถึงห้าร้อยก้าวแล้ว!"

"มันคือปราณกระบี่!"

"กระบี่สิงเสียปลดปล่อยปราณกระบี่ออกมาแล้ว!"

"อ๊าก!"

"ถูกป้องกันไว้ได้แล้วขอรับ!"

"บัณฑิตชุดเขียวต้านทานปราณกระบี่เอาไว้ได้แล้ว!"

เมื่อได้ยินคำกล่าวนั้น อี้หรูเทียนก็อยากจะละทิ้งทุกสิ่งอย่าง แล้วออกไปดูด้วยตาตนเองเสียเหลือเกิน

ทว่าก็ทนเสียงร้องโหยหวนของอาเต๋อที่ดังขึ้นเป็นระยะๆ ทุกครั้งที่มันเอ่ยปากพูดไม่ได้

สำหรับคนที่ให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์ภายนอกอย่างยิ่งยวดเช่นเขา ย่อมไม่อยากให้บนใบหน้าต้องมีรอยแผลเป็นที่ไม่อาจลบเลือนได้หลงเหลืออยู่ จึงทำได้เพียงรับฟังการบรรยายของอีกฝ่ายด้วยความตื่นเต้นเร้าใจเท่านั้น...

ท่านพ่อไม่หลอกข้าจริงๆ ด้วย!

พ่อบ้านรองและลูกชายของมัน ล้วนเป็นคนต่ำทรามกันทั้งนั้น!

ถึงกับกล้าแต่งเรื่องไหลตามน้ำไปจากคำพูดของข้า!

ช่างหน้าไม่อายเสียจริง!

ภายในกระโจม ลูกชายของพ่อบ้านใหญ่และลูกชายของพ่อบ้านรองต่างผลัดเปลี่ยนกัน "ประลองอาคม!"

และบริเวณด้านนอกกระโจม ลั่วเฉินกำลังยืนอยู่ข้างๆ ศีรษะของอาเต๋อที่ชะโงกออกมา พลางมองดูอีกฝ่ายตะโกนร้องด้วยความตื่นเต้นอย่างสงสัยใจอยู่บ้าง...