บทที่ 106 หน้าตามีค่าอันใด

"เจ็บ!"

"เจ็บปวดเหลือเกิน!"

เหล่ามือกระบี่ที่ถูกกวาดจนปลิวละลิ่วออกไปทีละคนต่างร้องตะโกนว่า "เจ็บ" ทว่าร่างกายกลับหยัดยืนขึ้นมาได้กันหมด

ภาพที่ขัดแย้งกันเช่นนี้ ทำให้ผู้คนพากันงุนงงสงสัยเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าวินาทีต่อมา มือกระบี่เฒ่าเฉินก็เอ่ยปากอธิบายว่า "การที่เซียนกระบี่ทิ้งบททดสอบเอาไว้ ก็มิใช่เพื่อหลอกล่อให้มือกระบี่ทั่วหล้ามาติดกับแล้วสังหารทิ้งหรอกนะ"

"ด้วยเหตุนี้ ผู้ที่ล้มเหลวในการทดสอบล้วนจะถูกกระบี่สิงเสียขับไล่ออกมา และทิ้งปราณกระบี่สายหนึ่งเอาไว้ในร่างกายของพวกเขา"

"ปราณกระบี่นี้จะทำให้ผู้คนรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง ทว่าเมื่อมีความรู้สึกเจ็บปวดนี้ ก็จะช่วยกระตุ้นให้ผู้ที่เหนื่อยล้าจนหมดเรี่ยวแรงยอมเดินลงเขาไป..."

"อย่างไรเสีย ขอเพียงขึ้นมาถึงยอดเขาและเข้ารับการทดสอบ ก็ย่อมสามารถรอดชีวิตลงเขาไปได้อย่างแน่นอน เพียงแต่กระบวนการนั้นแสนจะเจ็บปวดรวดร้าว..."

เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ จอมยุทธ์มือกระบี่ผิวคล้ำก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขื่น "หากมองเช่นนี้ เซียนกระบี่ก็นับว่ามีความเมตตาอยู่มากทีเดียว"

"อย่างน้อยเขาก็ยังคำนึงถึงชีวิตของคนรุ่นหลัง..."

"นั่นย่อมเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว เมื่อขึ้นมาถึงยอดเขา อย่างมากก็แค่ได้รับบาดเจ็บ ไม่ถึงขั้นทิ้งชีวิต"

"เส้นทางเดียวที่การขึ้นเขากราบไหว้เซียนกระบี่อาจทำให้ถึงแก่ความตายได้ ก็คือระหว่างทางที่ปีนเขาขึ้นมา"

"ทว่าปัญหาคือ การเลือกว่าจะลงเขาก่อนหมดเรี่ยวแรงหรือไม่ ล้วนเป็นการตัดสินใจของแต่ละบุคคลเอง"

"ต่อให้เป็นเซียนกระบี่ก็ไม่อาจก้าวก่ายได้..."

ในระหว่างที่พูด มือกระบี่เฒ่าเฉินก็กราบไหว้ไปยังกระบี่สิงเสียด้วยความศรัทธาอย่างหาที่สุดไม่ได้อีกครั้ง

"ท่านผู้เฒ่าเฉิน ข้าเห็นผู้อื่นก็มีการจุดธูปด้วย"

"การจุดธูปนี้มีธรรมเนียมอันใดหรือเปล่า?"

จอมยุทธ์มือกระบี่ผิวคล้ำอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

มือกระบี่เฒ่าเฉินหัวเราะร่วน "ไม่มีธรรมเนียมอันใดหรอก กราบไหว้แล้วก็ยังเป็นเช่นเดิม..."

"ผู้ที่เคยขึ้นเขามาแล้วและกลับขึ้นมาอีกครั้ง แล้วยังยินดีที่จะจุดธูปกราบไหว้เซียนกระบี่นั้นมีอยู่ไม่น้อย อย่างไรเสียเซียนกระบี่ก็เป็นตัวตนที่มือกระบี่ทั่วหล้าต่างเคารพเลื่อมใสอย่างแท้จริง"

"นับตั้งแต่ข้ารู้ตัวว่าตนเองไร้วาสนาต่อการสืบทอดเซียนกระบี่ ทุกปีที่ขึ้นมา ข้าก็จะจุดธูปและกราบไหว้กระบี่คู่กายของเซียนกระบี่ ถือเสียว่าเป็นการถวายเครื่องหอมให้แก่ผู้อาวุโส..."

เมื่อได้ยินคำกล่าวนั้น จอมยุทธ์มือกระบี่ผิวคล้ำก็ยิ้มเจื่อน "ท่านผู้เฒ่าเฉิน ข้าไม่ได้พกธูปมาด้วย ขอร่วมกราบไหว้ด้วยได้หรือไม่?"

"ย่อมได้สิ!" มือกระบี่เฒ่าเฉินยิ้มพลางหลีกทางให้แก่ทุกคน

เพียงไม่นาน จอมยุทธ์มือกระบี่ในยุทธภพทั้งสาม รวมถึงเฟิงอวี้ ก็พากันเข้าไปยืนเรียงแถวหน้าธูปแดงที่มีควันลอยกรุ่น แล้วกราบไหว้ไปยังทิศทางของกระบี่สิงเสียตามลำดับ

เมื่อทั้งหลายกราบไหว้เสร็จสิ้น มือกระบี่เฒ่าเฉินก็มองไปยังลั่วเฉินแวบหนึ่ง

ฝ่ายหลังเพียงยิ้มพลางส่ายหน้า มือกระบี่เฒ่าเฉินพยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วกล่าวต่อ "พวกเจ้าลองดูกันไปก่อนเถิด สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น รอดูว่าผู้อื่นฝ่าด่านกันอย่างไร แล้วค่อยให้พวกเจ้าขึ้นไป"

"เชื่อข้าเถอะ สิ่งที่เรียกว่าคว้าชัยเป็นคนแรก บนภูเขาว่านหานแห่งนี้ไม่มีอยู่จริงหรอก..."

หลังจากบรรดามือกระบี่ที่หมายมั่นจะ 'คว้าชัยเป็นคนแรก' ต่างคร่ำครวญเดินลงเขาไป จำนวนคนบนยอดเขาก็ลดฮวบลง

ทว่าเมื่อมองดูเผินๆ ก็ยังมีอยู่ไม่น้อยทีเดียว ราวๆ หกร้อยถึงเจ็ดร้อยคนเห็นจะได้

สายลมหนาวบนยอดเขาพัดหวีดหวิว บรรยากาศบีบคั้นอึดอัดเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อมีบทเรียนจากคนก่อนหน้าชี้ให้เห็น ทุกคนจึงไม่กล้าเข้าใกล้กระบี่สิงเสียไปชั่วขณะ

ด้วยเหตุว่าท่ามกลางสายลมหนาวยังคงเจือไปด้วยเสียงโอดครวญของบรรดามือกระบี่อย่างแผ่วเบา...

"ทุกท่าน! ปีที่แล้วข้าเคยขึ้นเขามาแล้ว!"

"ข้ารู้ดีถึงด่านทดสอบที่เซียนกระบี่ทิ้งเอาไว้!"

มือกระบี่รูปร่างเตี้ยม่อต้อผู้หนึ่งเดินออกมาเบื้องหน้าฝูงชน แล้วกล่าวเสียงดังว่า "บัดนี้ข้าจะบอกเนื้อหาการทดสอบให้แก่ทุกคนได้รู้ เพียงแต่หวังว่าหากผู้ใดได้รับการสืบทอด จะสามารถชี้แนะและส่งเสริมข้าน้อยสักเล็กน้อย!"

เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ ในกลุ่มคนก็มีมือกระบี่จำนวนไม่น้อยร้องขานรับด้วยความยินดี

เมื่อมองตามเสียงไป ก็ไม่ยากที่จะพบว่าบรรดามือกระบี่ที่ร้องดีใจเหล่านั้น โดยมากแล้วล้วนเป็นคนหนุ่มสาว หรือไม่ก็เป็นผู้ที่มาเพียงลำพัง

เพียงไม่นาน มือกระบี่รูปร่างเตี้ยม่อต้อผู้นั้นก็บอกเล่ารายละเอียดของการทดสอบคร่าวๆ ออกมาจนหมด

แม้จะไม่ได้ละเอียดลออเท่าที่มือกระบี่เฒ่าเฉินกล่าว ทว่าโดยพื้นฐานแล้วก็ไม่ต่างกันมากนัก

หลังจากที่เขาพูดจบ ก็มีมือกระบี่ก้าวออกไปลองทดสอบ

ทว่ามือกระบี่ที่ก้าวออกไปทดสอบเหล่านั้น ส่วนใหญ่แล้วล้วนมีสภาพไม่ต่างจาก 'มือกระบี่คว้าชัยเป็นคนแรก' เดินไปได้ไม่ทันไรก็ล้มตึงลงกับพื้น แล้วถูกแสงกระบี่กวาดจนปลิวละลิ่วออกไป...

เมื่อเห็นดังนั้น มือกระบี่รูปร่างเตี้ยม่อต้อดูราวกับคาดการณ์เอาไว้อยู่ก่อนแล้ว เขาเพียงแค่เดินกลับเข้าไปในฝูงชนอย่างเงียบๆ เฝ้ารอให้ผู้ที่จะสามารถดึงเขาขึ้นไปได้สักครั้งปรากฏตัว...

ในช่วงสองชั่วยามต่อจากนั้น

พวกของลั่วเฉินได้เป็นประจักษ์พยานแก่สายตาตนเอง ถึงวิธีการสารพัดรูปแบบที่คนเหล่านั้นมุ่งหวังจะได้รับการสืบทอดจากเซียนกระบี่

ในจำนวนนั้น สิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุดก็คือ 'วิธีกราบไหว้บรรพบุรุษ!'

มือกระบี่แซ่ 'หลี่' จำนวนไม่น้อย เริ่มจากการคุกเข่าโขกศีรษะและจุดธูปห่างออกไปหนึ่งพันก้าว

พวกที่พอจะมียางอายอยู่บ้าง ก็มักจะพูดราวๆ ว่า "เมื่อห้าร้อยปีก่อนล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน" "ทุกคนต่างก็แซ่หลี่" "บรรพบุรุษล้วนเป็นคนเดียวกัน" ทำนองนั้น

แต่หากเป็นพวกไร้ยางอาย ถึงขั้นสามารถเอ่ยปากบอกว่า ทวดของทวดของทวดของตนเคยมี 'วาสนา' ผูกพันกับหลี่จื่อโจวมาช่วงเวลาหนึ่ง อะไรเทือกนั้นเลยทีเดียว

แม้จะบอกว่าเป็นเพียงคนส่วนน้อย ทว่าพอได้ฟังแล้วก็ชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียนอยู่ดี

เพียงแต่ ผู้ที่กล่าวคำพูดเหล่านี้กลับนึกไม่ถึงว่า ระยะห่างหนึ่งพันก้าวนั้น ไม่ได้หมายความว่ากระบี่สิงเสียจะลงมือไม่ได้

หลังจากพวกไร้ยางอายเหล่านี้กล่าวจบ ก็ปรากฏแสงกระบี่สว่างวาบขึ้น กวาดเอามือกระบี่ที่ไร้ซึ่งเส้นแบ่งศีลธรรมเหล่านี้ให้ปลิวละลิ่วออกไปดุจสายฟ้าฟาด...

นอกจากนี้ก็ยังมี 'กลุ่มกราบอาจารย์!'

แนวคิดหลักของมือกระบี่กลุ่มนี้ ก็คือการโขกศีรษะ...

อย่างไรเสียแต่ละคนก็เน้นเล่นกับ 'อารมณ์ความรู้สึก' สิ่งที่เอื้อนเอ่ยออกมาล้วนเป็นเรื่อง 'เคารพอาจารย์เทิดทูนมรรคา!'

ทว่าพวกเขากลับนึกไม่ถึงว่า กระบี่สิงเสียไม่หลงกลตื้นๆ เช่นนี้เลยแม้แต่น้อย และ 'กวาด' พวกเขาออกไปโดยตรง...

เมื่อได้เห็นมือกระบี่ทั้งสอง 'กลุ่ม' นี้ถูกกวาดล้างลงเขาไป

เฟิงอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมาว่า "ในฐานะมือกระบี่ ไฉนถึงได้หน้าหนาไร้ยางอายถึงเพียงนี้กัน?"

เมื่อได้ยินดังนั้น มือกระบี่เฒ่าเฉินก็หัวเราะร่วน "ที่ไร้ยางอายยิ่งกว่านี้ก็มีให้เห็นมาแล้ว ก่อนหน้านี้ข้ายังเคยเจอคนที่ดึงดันจะบอกว่าตนเองเป็นเหลนทวดรุ่นที่เท่านั้นเท่านี้ของเซียนกระบี่หลี่จื่อโจวให้ได้..."

"ที่เหลือเชื่อไปกว่านั้นคือ บางคนถึงกับนับเลขไม่เป็นด้วยซ้ำ บอกว่าตนเองเป็นรุ่นที่หลายสิบ... ดันพูดไปถึงยุคสมัยที่เซียนกระบี่ยังไม่ทันจะถือกำเนิดขึ้นมาด้วยซ้ำไป..."

เฟิงอวี้ไม่เข้าใจ "นี่เป็นเพราะเหตุใดกัน? พวกเขาคิดว่ากระบี่คู่กายของเซียนกระบี่นั้นโง่เขลาเบาปัญญามากเพียงใดกันหรือ?"

มือกระบี่เฒ่าเฉินส่ายหน้า "เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่อาจทราบได้ อย่างไรเสียคนเราก็มีร้อยแปดพันเก้า..."

"นายท่าน?" เฟิงอวี้หันไปมองลั่วเฉินพลางเอ่ยเรียกประโยคหนึ่ง ในสายตาของนาง ดูเหมือนว่านายท่านผู้นี้จะสามารถไขข้อข้องใจทุกอย่างให้แก่นางได้

ลั่วเฉินยิ้มน้อยๆ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เพื่อการสืบทอดของเซียนกระบี่แล้ว สิ่งที่เรียกว่าหน้าตานี้ จะนับเป็นอันใดได้กัน?"

สิ้นคำกล่าวนั้น ทุกคนก็พากันกระจ่างแจ้งแก่ใจในทันที!

ใช่แล้วสิ!

หากสามารถได้รับสืบทอดจากเซียนกระบี่ หน้าตาจะนับเป็นอันใดได้เล่า?

สิ่งที่สามารถแลกมาได้ด้วยหน้าตา มีผู้ใดบ้างที่จะไม่ยอมสละมันทิ้งไป?

หากจะพูดให้ระคายหูสักหน่อย หน้าตาน่ะ... มันมีค่าสักกี่อีแปะกันเชียว?

เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของลั่วเฉิน ก็ทำให้ทุกคนต่างตกอยู่ในห้วงความคิด

ทำให้ความรู้สึกเหยียดหยามที่ทุกคนมีต่อบรรดามือกระบี่ผู้ 'หน้าหนาไร้ยางอาย' เหล่านั้นเจือจางลงไปได้หลายส่วน!

"มาๆๆ!"

"เหล่าวีรบุรุษผู้กล้าทุกท่าน โปรดมองมาทางนี้!"

น้ำเสียงดังกังวานสายหนึ่งดังขึ้น ดังกึกก้องวนเวียนอยู่เหนือยอดเขาว่านหาน

ทุกคนมองตามเสียงไป ก็พบว่าเป็นชายฉกรรจ์หนุ่มผู้หนึ่งที่สวมเสื้อคลุมตัวใหญ่สีดำ

เมื่อชายฉกรรจ์เห็นทุกคนหันมามอง ก็ประสานมือคารวะพลางแย้มยิ้ม "ทุกท่าน! คุณชายอี้หรูเทียนของบ้านข้า คือนายน้อยแห่งหอการค้าจินอวิ๋น!"

"คุณชายอี้บ้านข้าโปรดปรานกระบี่มาตั้งแต่เด็ก บัดนี้อายุสิบแปดปี เมื่อได้ยินเรื่องราวของเซียนกระบี่ ก็เกิดความเลื่อมใสศรัทธายิ่งนัก!"

"ด้วยเหตุนี้ คุณชายบ้านข้าจึงดั้นด้นเดินทางมาไกลนับพันลี้ ก็เพื่อการสืบทอดของเซียนกระบี่แห่งนี้!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ก็มีใครบางคนที่ซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนตะโกนขึ้นมา "ผายลมเถอะ! มารดามันสิ ใครที่มาภูเขาว่านหานแห่งนี้แล้วไม่ได้มาเพื่อการสืบทอดเซียนกระบี่บ้างล่ะวะ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ชายฉกรรจ์หนุ่มก็ยกมือกดลงเป็นเชิงห้ามพลางหัวเราะร่วน "พี่ชายอย่าเพิ่งรีบร้อนสิ ข้ายังพูดไม่ทันจะจบเลย!"

"คุณชายบ้านข้ากล่าวเอาไว้ว่า เขาจะรออยู่ที่นี่จนถึงวันที่สิบหกเดือนเจ็ด ซึ่งเป็นเวลาที่จำต้องลงเขา"

"ในระหว่างนี้ หากผู้ใดสามารถช่วงชิงการสืบทอดของเซียนกระบี่มาได้ ล้วนสามารถนำมาขายให้แก่คุณชายบ้านข้าได้ทั้งสิ้น!"

"คุณชายบ้านข้ากล่าวเอาไว้!"

"ไม่ว่าผู้ขายจะเสนอราคามาเท่าใด ก็จะไม่ต่อรองลดราคาลงเลยแม้แต่อีแปะเดียว!"