บทที่ 53 ฆ่าฮ่องเต้

"ท่านลั่ว! ไอ้เด็กหัวขโมยนี่ขอเป็นเซียนไม่สำเร็จ ยังปีนกำแพงเข้ามาอีก!"

"มันไม่เพียงบุกรุกเคหสถานส่วนบุคคล แต่ยังพูดจาสามหาวด้วย!"

นายอำเภอซุนหอบหายใจฮัก เบิกตาโพลงจ้องมองเกิ่งเอ้อร์หนิว

"ท่านผายลมแล้ว!"

"เห็นอยู่ชัดๆ ว่าท่านรับสินบนไม่สำเร็จ ก็เลยปิดประตูใส่หน้าข้า!"

"บิดาจะฟ้องท่านลั่ว!"

เกิ่งเอ้อร์หนิวสวนกลับอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย!

"รับสินบนมารดาเจ้าสิ!"

"บุกรุกบ้านมารดาเจ้าสิ!"

"มารดาเจ้าสิ!" *2

"มารดาเจ้าสิ!" *2

สงครามน้ำลายปะทุขึ้นอีกครั้ง ลั่วเฉินมองดูด้วยสีหน้าจนใจ "อะแฮ่ม! ข้าขอพูดสักสองประโยคได้หรือไม่?"

ทันใดนั้น ภายในลานเรือนก็เงียบสงบลง สองคนที่กำลังด่าทอบุพการีกันอยู่หันไปมองลั่วเฉิน "ท่านลั่วเชิญกล่าว!"

"ขอแนะนำตัวก่อน"

ระหว่างที่พูด ลั่วเฉินก็เดินไปตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง ชี้ไปยังนายอำเภอซุน "ท่านนี้คือนายอำเภอแห่งอำเภอผิงเซียง ซุนโส่วเต๋อ"

"ส่วนท่านนี้ คือเทพารักษ์แม่น้ำแห่งแม่น้ำถู่ป้า เกิ่งเอ้อร์หนิว"

"เขาเป็นนายอำเภอได้หรือ?"

"เขาเป็นเทพารักษ์แม่น้ำได้หรือ?"

นายอำเภอซุนและเกิ่งเอ้อร์หนิวเอ่ยขึ้นพร้อมกัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ไอ้หนู! ตอนที่ข้าเป็นนายอำเภอ เจ้ายังไม่เกิดเลย!"

"ตาเฒ่ากะโหลกกะลา! นายอำเภอมีอันใดให้น่าโอหังนัก? ข้าคือเทพารักษ์แม่น้ำ เข้าใจหรือไม่?"

"เทพโง่เง่า!" *10086

"ขุนนางทึ่มทื่อ!" *10086

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนเริ่มทะเลาะกันอีก ลั่วเฉินก็โบกมือปัดเป่าละอองน้ำลายที่สาดกระเซ็น พลางเอ่ยเรียบๆ "หากพวกท่านยังทะเลาะกันอีก ลั่วผู้นี้คงต้องเชิญพวกท่านทั้งสองออกไปพร้อมกันแล้ว"

ฟุ่บ!

ลานเรือนพลันเงียบสงัดลงทันที

"นั่งเถิด"

ลั่วเฉินผายมือเชิญ ทั้งสองคนจึงนั่งลงตาม

จากนั้น ลั่วเฉินก็สอบถามสถานการณ์คร่าวๆ แล้วจึงอธิบายสถานะของทั้งสองคนให้ฟังอย่างละเอียด

เมื่อรู้ว่าเป็นความเข้าใจผิด นายอำเภอซุนก็รู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง ทว่ายามมองดูเกิ่งเอ้อร์หนิว เขาก็ยังคงรู้สึกขัดหูขัดตาอยู่อย่างบอกไม่ถูก

เกิ่งเอ้อร์หนิวเองก็เช่นกัน

เพียงแต่ว่า เมื่อเขาได้สติกลับมาจึงเพิ่งคิดตก ว่าลั่วเฉินถึงกับบอกสถานะเทพารักษ์แม่น้ำของตนแก่นายอำเภอซุนโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย

นี่ย่อมหมายความว่า แม้ตาเฒ่านายอำเภอซุนผู้นี้จะปากเสียไปบ้าง แต่ก็ยังได้รับความไว้วางใจจากลั่วเฉินเป็นอย่างมาก

ดังนั้น ทั้งสองจึงระงับความขัดแย้งไว้ชั่วคราว ฝืนยิ้มจอมปลอมออกมาแล้วทำทีเป็น "จับมือสงบศึก"

หลังจากพูดคุยกันได้สองสามประโยค เกิ่งเอ้อร์หนิวก็มอบ "ของขวัญ" ที่ตนนำมา

ในบรรดาของที่เขานำมา นอกเหนือจากปลาอวบอ้วนสองตัวที่เขาจับมาจากแม่น้ำถู่ป้าแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นของที่มารดาของเขาทำด้วยมือตัวเองทั้งสิ้น

มีมันเทศตากแห้ง กุนเชียง และของทำนองนั้น

หลังจากที่เขาตื่นขึ้นมา ก็แอบกลับไปที่บ้านก่อนเป็นอันดับแรก และเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้มารดาชราฟัง

มารดาชราฟังแล้วก็ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร การที่นางได้ยินเสียงและได้พบหน้าบุตรชายอีกครั้ง นางก็พึงพอใจแล้ว

เดิมที เกิ่งเอ้อร์หนิวอยากจะอยู่กับมารดาชราให้นานอีกสักหน่อย

ใครจะไปคิดว่า เขายังไม่ทันร้อนใจ มารดากลับร้อนใจอยากจะ "ไล่เขาออกจากบ้าน" ให้นำของจากที่บ้านไปขอบคุณลั่วเฉินให้ดี

ด้วยเหตุนี้ ตอนที่เกิ่งเอ้อร์หนิวมาถึง ในมือจึงหอบหิ้วข้าวของมาพะรุงพะรัง

ตอนที่เกิ่งเอ้อร์หนิวกล่าวถึงมารดา นายอำเภอซุนก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเงาร่างที่เลือนรางในความทรงจำไปนานแล้ว

เมื่อดูออกว่าเกิ่งเอ้อร์หนิวเป็นบุตรกตัญญู เขาก็ละทิ้งความไม่สบอารมณ์ที่มีต่ออีกฝ่ายไว้ชั่วคราว แล้วอาสาไปชงชามาให้

เพียงการกระทำเช่นนี้ ก็ทำให้เกิ่งเอ้อร์หนิวสัมผัสได้ถึงเจตนาดีของนายอำเภอซุน

คนสองคนที่เดิมทีเข้ากันไม่ได้ดั่งน้ำกับไฟ กลับสามารถพูดคุยกันได้สองสามประโยค

ทว่าทั้งสองก็ยังคงไม่คุ้นเคยกันอยู่ดี เมื่อคุยไปได้สองสามประโยคก็ไม่มีเรื่องให้คุยต่อ ท้ายที่สุดหัวข้อสนทนาก็วกลงมาที่ลั่วเฉิน...

"ท่านลั่ว เมื่อครู่ก่อนที่ท่านจะกล่าวอย่างรีบร้อนว่าจะกักตน ข้าเหมือนจะได้ยินคำว่าฮ่องเต้แว่วๆ หรือ?"

พอนายอำเภอซุนพูดจบ ก็เห็นลั่วเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย จึงรีบเสริมว่า "ท่านลั่ว ข้าแค่ถามไปอย่างนั้น หากไม่สะดวกก็ไม่ต้องเอ่ยหรอก"

"แน่นอน หากท่านต้องการด่าฮุยเหวินตี้ ข้าก็จะร่วมด่าไปกับท่านด้วย"

ตาเฒ่าผู้นี้ เป็นถึงนายอำเภอ กลับกล้าร่วมด่าฮ่องเต้ด้วยหรือ?

น่าสนใจทีเดียว!

เกิ่งเอ้อร์หนิวคิดในใจ พลางรินชาให้ทั้งสองคนอย่างเงียบๆ

"จริงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด" ลั่วเฉินยิ้มบางๆ แล้วเล่าเรื่อง "ฮ่องเต้ตามตื๊อเขา" ออกมา

ที่แท้ หลังจากที่เขาตัดขาดเหตุและผลกับฮุยเหวินตี้แล้ว เดิมทีเขาคิดว่าเหตุและผลที่ขาดสะบั้นเช่นนี้จะไม่หวนกลับมาเชื่อมต่อกันอีก

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ ภายใต้ความบังเอิญ ฮุยเหวินตี้กลับอยากจะมาค้นหาเซียนที่อำเภอผิงเซียงครั้งแล้วครั้งเล่า!

ถ้านับรวมครั้งเมื่อครู่ด้วย ลั่วเฉินก็ตัดขาดเหตุและผลกับฮุยเหวินตี้เป็นครั้งที่สี่แล้ว

อีกทั้งเขามั่นใจได้เลยว่า ตราบใดที่ฮ่องเต้พระองค์นี้ยังไม่สวรรคต พระองค์ก็คงจะนึกอยากมาที่อำเภอผิงเซียงด้วยเรื่องอื่นๆ อีก...

"ซี๊ด~ ฮ่องเต้แก่ผู้นี้ช่างดื้อรั้นปานนี้เชียว?" นายอำเภอซุนขมวดคิ้วมุ่น เขาเข้าใจถึงความยึดติดในความเป็นอมตะของฮุยเหวินตี้ดี แต่ไม่คิดเลยว่าขนาดลั่วเฉินใช้วิชาอาคมดับมันลงไปแล้วก็ยังไม่ได้ผล

อีกด้านหนึ่ง แม้เกิ่งเอ้อร์หนิวจะไม่เคยพบหน้าฮ่องเต้ ทว่าในฐานะเทพารักษ์แม่น้ำ เขาย่อมมีความรู้เรื่องวิชาอาคมมากกว่านายอำเภอซุน

เมื่อเห็นลั่วเฉินพูดจบ เขาก็เอ่ยปากโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ท่านลั่ว ข้ามีวิธีหนึ่ง!"

ลั่วเฉินประหลาดใจเล็กน้อย "ว่ามาสิ"

"อย่างนี้ไง!"

"พวกเราก็ปล่อยให้ฮ่องเต้แก่ผู้นั้นมา!"

"ถึงเวลาเราก็หาวิธีให้เขาเดินทางผ่านแม่น้ำถู่ป้า!"

"ข้าจะจับเขากดน้ำให้ตายไปเลย!"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ แววตาของเกิ่งเอ้อร์หนิวก็เป็นประกาย "แผนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"

"ความคิดบัดซบ" ลั่วเฉินส่ายหน้า "ต่อให้เจ้าทำสำเร็จ เจ้าก็ต้องแบกรับการสะท้อนกลับของเหตุและผลอยู่ดี"

"การสะท้อนกลับของเหตุและผลจากฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ที่รุ่งเรือง เจ้าทนรับไม่ไหวหรอก"

"ท่านลั่ว! ข้าไม่สนหรอกขอรับ!"

เกิ่งเอ้อร์หนิวรีบเอ่ย "หากสามารถช่วยท่านลั่วได้ เอ้อร์หนิวต่อให้ต้องร่างแหลกเหลวเป็นผุยผงก็ไม่หวั่น!"

"เอ้อร์หนิวเอ๋ย เจ้าพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูกนะ" นายอำเภอซุนพูดแทรกขึ้นมา "หากฮ่องเต้ยังคงตามตื๊อไม่เลิกจริงๆ ล่ะก็ หากเขามาที่อำเภอผิงเซียงแห่งนี้ ข้ามีวิธีฆ่าเขาตั้งร้อยวิธี แล้วจะถึงตาเจ้าได้อย่างไร?"

เกิ่งเอ้อร์หนิวขมวดคิ้วแน่น "แย่งงานกันหรือ?"

"ท่านดูสิ!" นายอำเภอซุนชี้ไปที่เกิ่งเอ้อร์หนิว แล้วหันไปมองลั่วเฉิน พลางหัวเราะร่วน "ร้อนใจอีกแล้ว!"

ร้อนใจท่านลุงรองเจ้าสิ!

แม้ในใจจะด่าทอ แต่เกิ่งเอ้อร์หนิวก็เอ่ยออกไป "เรื่องนี้ ให้ข้าจัดการเองเถิด ปลอดภัยกว่า..."

"นายอำเภอซุน ท่านไม่เข้าใจความแตกต่างระหว่างมนุษย์ธรรมดากับเทพเซียนหรอก"

"ถุย!" นายอำเภอซุนถ่มน้ำลาย "การเดินทางมาจากเมืองหลวง ไม่มีทางผ่านแม่น้ำถู่ป้าหรอก ดังนั้นเจ้าไม่มีโอกาสได้ลงมือแน่!"

"กบในกะลา!" เกิ่งเอ้อร์หนิวแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "ข้าออกจากแม่น้ำถู่ป้า ความสามารถแค่ลดทอนลงบ้าง แต่ไม่ได้หมายความว่าข้าจะไร้ความสามารถนะ!"

"ชิ~" นายอำเภอซุนกลอกตาบน "เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้างกายฮ่องเต้มีนักรบกล้าตายอยู่กี่คน?"

"ด้วยพลังเวทที่ลดทอนลงไป เจ้าจะรับประกันได้หรือว่าจะฆ่าเขาตายในดาบเดียว?"

"เหอะ~" เกิ่งเอ้อร์หนิวหัวเราะเย้ยหยัน "ท่านเป็นแค่นายอำเภอตัวเล็กๆ จะไปรู้ได้อย่างไรว่าข้างกายฮ่องเต้มีนักรบกล้าตายอยู่กี่คน?"

นายอำเภอซุนตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ "ข้าไม่รู้นี่"

เกิ่งเอ้อร์หนิวเอ่ย "เช่นนั้นท่านจะไปฆ่าผีอันใดได้!"

นายอำเภอซุนตอกกลับ "กบก้นแม่น้ำ!"

"พอได้แล้ว"

หลังจากร้องห้ามการทะเลาะเบาะแว้งของคนทั้งสอง ลั่วเฉินก็มองซ้ายมองขวา อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามว่า "พวกท่านเป็นอันใดกัน?"

"ผู้ใดบอกว่าข้าจะฆ่าฮ่องเต้?"