บทที่ 39 สุราหนึ่งหยด

แปะ!

นายอำเภอซุนวางหมากลงไปหนึ่งเม็ด รอยย่นบนใบหน้าคลายออก "ท่านลั่ว โชคดีที่ได้รับความรักใคร่จากราษฎร ข้าจึงได้รับการต่ออายุราชการอีกห้าปี"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลั่วเฉินก็ไม่ได้ประหลาดใจแต่อย่างใด มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "นายอำเภอซุน นับถึงปีนี้ ท่านเป็นนายอำเภออยู่ที่อำเภอผิงเซียงแห่งนี้มาสี่สิบห้าปีแล้วกระมัง"

"หากต่ออีกห้าปี ก็จะเป็นห้าสิบปี... ตำแหน่งนายอำเภอนี้ท่านเป็นไม่เบื่อเลยจริงๆ"

"ฮ่าๆ พูดตามตรง เบื่อมาตั้งนานแล้ว!"

นายอำเภอซุนหัวเราะเสียงดัง "น่าเสียดาย ขุนนางที่มาใหม่แต่ละคนล้วนไม่เอาไหน จะมอบอำเภอผิงเซียงให้พวกเขา ข้าก็วางใจไม่ลงจริงๆ"

ลั่วเฉินวางหมากอย่างรวดเร็ว "ท่านน่ะ เป็นคนมีดวงต้องคอยพะวงจริงๆ"

"แต่ก็ต้องขอแสดงความยินดีกับนายอำเภอซุนด้วย"

"เฮ้อ" นายอำเภอซุนมองกระดานหมากพลางขมวดคิ้ว ตอบกลับว่า "ท่านลั่วเกรงใจไปแล้ว... หมากตานี้ของท่านค่อนข้างพิลึก ข้าต้องขอคิดดูก่อน"

"ตกลง ไม่รีบ ท่านค่อยๆ คิดเถิด" ลั่วเฉินตอบกลับยิ้มๆ แล้วรอคอยอย่างอดทน

ส่วนนายอำเภอซุนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ก็ถกแขนเสื้อขึ้นพลางเกาหัวเกาหู

เขาในยามนี้ ไม่มีเค้าโครงของปัญญาชนผู้คงแก่เรียนเหมือนในปีนั้นเลยแม้แต่น้อย

กลายเป็นชายชราหยาบกระด้างโดยสมบูรณ์ ไม่มีบุคลิกของขุนนางบุ๋นเลยแม้แต่น้อย ดูไปแล้วคล้ายกับขุนพลที่ปลดเกราะแล้วเสียมากกว่า

ผ่านไปพักใหญ่ นายอำเภอซุนก็วางหมากลงไป "เดินเช่นนี้แหละ"

ลั่วเฉินมองกระดานหมากแวบหนึ่ง ก่อนจะวางหมากอย่างรวดเร็วอีกครั้ง "นายอำเภอซุน ได้ยินว่าเมื่อไม่นานมานี้ ผู้สืบทอดที่ถูกย้ายมาให้ท่านทดสอบถูกท่านด่าจนหนีไปอีกแล้วหรือ?"

"อย่าพูดถึงเลย นั่นมันบัณฑิตคร่ำครึชัดๆ!" นายอำเภอซุนจ้องมองกระดานหมากด้วยสีหน้ารังเกียจ "ข้าพาเขาไปด่าผู้ว่าการ เขากลับไม่ไป ทั้งยังบอกว่าเสื่อมเสียเกียรติของปัญญาชน"

"เกียรติของปัญญาชนมีประโยชน์อันใดเล่า?"

"สามารถเอาไปให้ชาวบ้านกินแทนข้าวได้หรือ?"

"ฮ่าๆๆ" ลั่วเฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นนายอำเภอฝีปากกล้าเช่นท่านหรอกนะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น นายอำเภอซุนก็มีท่าทีแน่วแน่ "เช่นนั้นไม่ได้ เมื่อเกิดเรื่องแล้วตัดสินใจไม่ได้ก็ต้องส่งเสียง ผู้บังคับบัญชาทำไม่ถูกต้อง ก็ต้องด่าทอ!"

"คนที่เอาแต่คิดว่าจะไม่ขัดแย้งกับผู้บังคับบัญชาอยู่เสมอ เพราะกลัวว่าจะกระทบต่อเส้นทางขุนนาง สู้รีบกลับบ้านไปทำนาเสียยังดีกว่า"

พูดถึงตรงนี้ นายอำเภอซุนก็คล้ายจะนึกเรื่องสำคัญบางอย่างขึ้นมาได้ จึงวางหมากในมือลง "อ๊ะ! เกือบลืมไปเลย วันนี้เป็นวันครบรอบสามสิบปีการจากไปของนายอำเภอเฒ่าจ้าวนี่นา"

"พวกเราควรไปเยี่ยมท่านนายอำเภอเฒ่าสักหน่อยหรือไม่?"

"หืม?"

ลั่วเฉินมองดูอีกฝ่ายกวาดหมากบนกระดานจนปะปนกันมั่วไปหมด จึงเอ่ยหยอกล้อ "ตกลงว่าท่านอยากจะโกง หรืออยากจะไปเซ่นไหว้นายอำเภอเฒ่าจ้าวกันแน่?"

"ทั้งสองอย่างนั่นแหละ" นายอำเภอซุนที่หน้าหนาปานกำแพงเมืองไปนานแล้วยอมรับอย่างผ่าเผย "ไปกันเถอะๆ หากไม่มีผู้อาวุโสจ้าว ข้ากับท่านลั่วคงไม่มีทางได้มานั่งเดินหมากอยู่ที่นี่หรอก"

ลั่วเฉินยิ้ม "เช่นนั้นก็ไปกันเถิด"

เมื่อมาถึงหน้าหลุมศพของนายอำเภอเฒ่าจ้าว นายอำเภอซุนก็นำของเซ่นไหว้ที่ซื้อระหว่างทางมาวาง ใช้แขนเสื้อเช็ดป้ายหลุมศพ แล้วเริ่มด่าทออยู่หน้าป้ายหลุมศพของผู้อาวุโสจ้าว

เริ่มตั้งแต่ผู้สืบทอด ไปจนถึงนายอำเภอของอำเภอข้างเคียง และลามไปถึงผู้ว่าการคนใหม่

เพื่อนร่วมงานระดับเดียวกัน ผู้บังคับบัญชาสายตรง ไม่มีตกหล่นไปแม้แต่คนเดียว 'ระบาย' ออกมาอย่างเต็มที่!

นับตั้งแต่เรื่อง 'การระบายน้ำท่วม' เขาก็ยิ่งเดินไกลออกไปบนเส้นทางการด่าทอนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

ขณะที่ฉายาฝีปากกล้าเลื่องลือออกไป ก็ทำให้เขากลายเป็นสัญลักษณ์ของคำว่า 'เทพหายนะ' ในใจของเพื่อนร่วมงานไปด้วย

ที่ทำการของอำเภออื่นๆ ต่างก็เรียกเขาเป็นการลับว่านายอำเภอเทพหายนะ

แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดต่อหน้า เพราะถึงอย่างไรคนผู้นี้ก็พร้อมจะสู้ตายกับพวกเขาจริงๆ...

และเป็นเพราะสไตล์การทำงานเช่นนี้ของเขา ทำให้เพื่อนร่วมงานไม่น้อยมีข้อกังขาต่อเรื่องที่เขาชะลอการเกษียณอายุราชการออกไป

หากมิใช่เพราะกฎหมายของราชวงศ์ต้าฮุยบัญญัติไว้ว่า ตราบใดที่นายอำเภอเต็มใจ และได้รับการสนับสนุนจากราษฎรที่มีภูมิลำเนาอยู่ในอำเภอเกินกว่าสองในสาม ก็สามารถดำรงตำแหน่งต่อได้อีกห้าปีล่ะก็ เกรงว่าเขาคงถูกผู้ว่าการเมืองอิ้งเทียนไล่ลงจากตำแหน่งไปตั้งนานแล้ว

แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า ผู้ว่าการชิวแห่งเมืองอิ้งเทียนลงจากตำแหน่งไปแล้ว เขาก็ยังคงอยู่ในตำแหน่ง...

หลังจากทั้งสองคนเซ่นไหว้ผู้อาวุโสจ้าวเสร็จสิ้น ขณะกำลังจะจากไป ก็บังเอิญพบกับคู่สามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่ง

ผู้เป็นภรรยาก็คือเหวินหลิงหลิง หลานสาวของผู้อาวุโสจ้าว

นางที่เดิมทีตั้งใจว่าจะหาเรื่องลงไม้ลงมือกับสามี ทว่าด้วยวาสนาพาไป กลับได้แต่งงานกับชายหนุ่มผู้เก็บตัวและซื่อตรงจริงๆ

ในงานมงคลสมรส ลั่วเฉินก็ไปร่วมงานด้วย

บัดนี้จากลากันไปกว่ายี่สิบปี หญิงสาวที่ปราดเปรียวและมีชีวิตชีวาในอดีต บัดนี้ได้กลายเป็นสตรีที่หนักแน่นมั่นคงแล้ว

ทั้งสองฝ่ายทักทายปราศรัยกันครู่หนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายกันไป

เมื่อกลับมาถึงหยวนเมี่ยวเก๋อ นายอำเภอซุนจึงได้เอ่ยถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของการมาหาลั่วเฉินเพื่อเดินหมากตั้งแต่เช้าตรู่ในวันนี้

"ท่านลั่ว ท่านช่วยข้าคำนวณทีเถิด คนที่จะมารับตำแหน่งต่อจากข้า เป็นขุนนางที่ดีหรือไม่?"

ลั่วเฉินยิ้มพลางกล่าว "วันนี้ที่อ้อมค้อมไปเสียตั้งไกล ที่แท้ก็เพื่อเรื่องนี้เองใช่หรือไม่?"

เมื่อเห็นว่าตนเองถูกมองทะลุปรุโปร่ง ใบหน้าชราของนายอำเภอซุนก็แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างหาได้ยาก "ท่านลั่วไม่รู้หรอก ข้าไม่แน่ใจจริงๆ ว่าสังขารแก่ๆ นี้จะทนไปได้อีกนานเท่าใด"

"อายุหกสิบก็เกษียณได้แล้ว ข้าต่อเวลามาแล้วสิบห้าปี ยามนี้ต่ออีกห้าปี ข้ามักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าตนเองคงทนอยู่ไม่พ้นห้าปีนี้แล้ว..."

"หากข้าตายก็จะมีนายอำเภอคนใหม่มารับตำแหน่ง หากคนที่มาไม่ใช่คนดี ข้าคงตายตาไม่หลับ ดังนั้นจึงอยากมาสอบถามท่านลั่ว"

เมื่อได้ยินดังนั้น ลั่วเฉินก็ยิ้มออกมา "หากเป็นการสอบถามเรื่องราว คำถามของท่านก็กว้างเกินไปแล้ว"

"คนพันคนย่อมมีพันหน้า ดีหรือเลวไม่อาจตัดสินได้ด้วยคำพูดของคนเพียงคนเดียว"

"จุดยืนต่างกัน การกระทำย่อมต่างกัน"

"ดังนั้นในสายตาของผู้อื่น ความหมายของคำว่าดีชั่วย่อมแตกต่างกันไป"

"เพราะฉะนั้น แทนที่จะมาถามข้า สู้ท่านไปทดสอบด้วยตนเองไม่ดีกว่าหรือ"

"เฮ้อ... ก็ข้ารู้สึกว่าตนเองมีเวลาเหลือไม่มากแล้วไม่ใช่หรือ..." นายอำเภอซุนทอดถอนใจยาว พลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของสุราที่ทั้งเข้มข้นและสดชื่นโชยปะทะใบหน้า

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นลั่วเฉินนำกาสุราใบหนึ่งออกมา พร้อมกับจอกสุราสองใบวางไว้บนโต๊ะ

จ๊อก~

สุรารินลงในจอก กลิ่นหอมยิ่งตลบอบอวล!

นายอำเภอซุนกลืนน้ำลายลงคออย่างลืมตัว รอให้ลั่วเฉินรินสุราให้ตนเองบ้าง

ทว่า เมื่อเขามองดูแทบตาถลน ยามลั่วเฉินรินสุราลงในจอกอีกใบเพียงหยดเดียว และยื่นมาตรงหน้าเขา เขาก็โพล่งออกมาโดยสัญชาตญาณ "แค่หยดเดียว! ขี้เหนียวเกินไปแล้ว!"

ลั่วเฉินไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงแค่ยิ้มพลางยกจอกสุราที่เต็มเปี่ยมขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

ฝั่งตรงข้าม แม้ปากของนายอำเภอซุนจะบ่นว่าน้อย แต่มือกลับไม่ชักช้าเลยแม้แต่น้อย เขายกจอกสุราขึ้นกระดกรวดเดียว กลืนสุราหยดนั้นลงคอไป

"หอม! หอมเหลือเกิน!"

"แค่รินน้อยไปหน่อย..."

"ติด... ติด... ติดซอกฟัน..."

ใบหน้าของนายอำเภอซุนแดงระเรื่อขึ้นมาในพริบตา แววตาเลื่อนลอย พูดไม่ทันจบประโยค ก็ฟุบหน้าลงบนโต๊ะหิน

เห็นได้ชัดว่าเมาเสียแล้ว!

เมื่อเห็นดังนั้น ลั่วเฉินจึงเอ่ยหยอกล้อ "เป็นอย่างไรเล่า? ไม่ใช่บ่นว่าข้าขี้เหนียวหรอกหรือ?"

"ไฉนสุราเพียงหยดเดียว กลับทำให้ท่านติดซอกฟันได้เล่า?"

"อืม... มึน... อืม..." นายอำเภอซุนยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาโบกไปมาอย่างยากลำบาก คำพูดเริ่มอ้อแอ้

ลั่วเฉินยิ้มพลางเอ่ยต่อ "สุราหยดนี้สามารถต่ออายุขัยของท่านได้ถึงห้าสิบปี นายอำเภอคนต่อไปจะดีหรือไม่ ท่านก็ไปทดสอบเอาเองเถิด..."

"อืม... ห้าสิบ... ทดสอบ..."

เขาเปล่งคำพูดออกมาอย่างกระท่อนกระแท่น มือของนายอำเภอซุนตกลงข้างตัว แล้วเริ่มกรนเสียงดัง...