บทที่ 6 พวกคุณชมกันขนาดนี้ ฉันไม่อายหรือไง? ชมต่อสิ อย่าหยุด!
บทที่ 6 พวกคุณชมกันขนาดนี้ ฉันไม่อายหรือไง? ชมต่อสิ อย่าหยุด!
บทที่ 6 พวกคุณชมกันขนาดนี้ ฉันไม่อายหรือไง? ชมต่อสิ อย่าหยุด!
“แล้วทำไมมิฮอว์กถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”
คิซารุขยับแว่นกันแดดขึ้นเล็กน้อย แววสงสัยวาบผ่านดวงตา
“หนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัด แอบโผล่มาอยู่ในฐานทัพเรือเล็ก ๆ แถบอีสต์บลูแบบนี้… คิดจะบุกถล่มฐานหรือไงกัน?”
“…”
เหล่าทหารที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้แต่แอบบ่นในใจ
ท่านเองเป็นถึงกำลังรบสูงสุดของกองบัญชาการใหญ่ ไม่ใช่ว่าก็โผล่มาอยู่ในฐานเล็ก ๆ ห่างไกลแบบนี้เหมือนกันหรือไงครับ?
“รายงานครับ! คุณมิฮอว์กเป็นเพื่อนของพันตรีอี้เฉินครับ เขามักจะแวะมาหาพันตรีเพื่อประลองฝีมืออยู่บ่อย ๆ”
“แต่ก่อนหน้านี้ไม่เคยลงมือสู้กันจริงจังเลยครับ สุดท้ายก็มักจะจบลงด้วยการนั่งดื่มกันอย่างสนุกสนาน แต่ครั้งนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงได้สู้กันจน…”
“จนฐานพังไปเลยครับ”
“…”
“เพื่อน?”
แววตาของคิซารุพลันคมกริบลง รูม่านตาหดเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มคล้ายขำคล้ายไม่ขำ
“นั่งดื่มกันอย่างสนุกสนานงั้นเหรอ?”
เขาหัวเราะเบา ๆ เหมือนไม่ค่อยอยากเชื่อ
“เจ็ดเทพโจรสลัดเป็นเพื่อนกับพันตรีประจำฐานสาขาเนี่ยนะ?”
คนระดับมิฮอว์ก จะไปเป็นเพื่อนกับทหารเรือยศพันตรีธรรมดา ๆ ได้อย่างไรกัน?
“มุกนี้ไม่ค่อยตลกเลยนะ~”
“รายงานพลเรือเอกคิซารุครับ ตอนแรกพวกเราก็ตกใจมากเหมือนกัน”
ทหารนายหนึ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ารายงานต่อ
“แต่ความจริงเป็นแบบนั้นจริง ๆ ครับ ทุก ๆ ไม่กี่เดือน คุณมิฮอว์กจะหิ้วเหล้าชั้นดีมาสองสามขวด แล้วมาที่ฐานเพื่อพบพันตรีอี้เฉิน เรื่องนี้ทหารทุกคนในฐานรู้กันหมดครับ”
เหล่าทหารด้านหลังพากันพยักหน้ารัว ๆ เหมือนไก่จิกข้าว
“ใช่ครับ ท่านพลเรือเอก พวกเรายังเคยเอาใบประกาศจับเก่า ๆ มาเทียบด้วยซ้ำ เพื่อยืนยันตัวตนของคุณมิฮอว์ก”
“โฮ่~”
คิซารุลูบคางเบา ๆ คิ้วเลิกขึ้นนิดหนึ่ง ความสนใจในเรื่องประหลาดตรงหน้าเริ่มเพิ่มมากขึ้น
“ถ้าทุกอย่างเป็นความจริงล่ะก็… พันตรีอี้เฉิน นายทำให้ตาแก่อย่างฉันประหลาดใจได้ไม่หยุดจริง ๆ นะ”
เขาค่อย ๆ หันกายกลับไป สายตาจับจ้องไปยังซากปรักหักพังที่อยู่ไกลออกไป สีหน้าเกียจคร้านเมื่อครู่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นจริงจัง
คนอื่นอาจไม่เข้าใจ แต่ในฐานะพลเรือเอกแห่งกองบัญชาการใหญ่ เขาย่อมรู้ดีที่สุด
เจ็ดเทพโจรสลัด คือโจรสลัดเจ็ดคนที่ได้รับสิทธิพิเศษจากรัฐบาลโลก ทุกคนล้วนเคยเป็นโจรสลัดชื่อกระฉ่อนบนท้องทะเลมาก่อน
แต่ถึงจะเป็นเจ็ดเทพโจรสลัดเหมือนกัน ระดับฝีมือก็ยังต่างกันอยู่ดี
และ “ตาเหยี่ยว” มิฮอว์ก ก็คือชายที่ยืนอยู่บนยอดสูงสุดของกลุ่มนั้น
การที่มิฮอว์กยอมมองว่าใครสักคนเป็นเพื่อน อย่างน้อยก็หมายความว่า คนคนนั้นมีค่าพอให้เขาจริงจังกับการชักดาบ
ไม่อย่างนั้น ด้วยนิสัยของเขา ต่อให้มองสักแวบก็ยังไม่แน่ว่าจะมอง
เจ้าเด็กนี่… เป็นขุมทรัพย์ชัด ๆ
ฉันไม่มีทางปล่อยให้นายหลุดจากเงื้อมมือไปได้แน่ ตำแหน่งผู้ช่วยของพลเรือเอกคนนี้ ยังไงก็ต้องเป็นของนายเท่านั้น
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังมาจากซากอาคาร
“ตึก—”
รองเท้าบูตสีดำเหยียบลงบนพื้นแตกร้าว ทุกย่างก้าวมั่นคงและทรงพลัง
แม้ทั้งฐานจะถูกทำลายจนราบคาบ รอบด้านเต็มไปด้วยเศษซาก ทว่าร่างของมิฮอว์กกลับไม่มีฝุ่นเปื้อนแม้แต่น้อย
เขายืนตัวตรง มองภาพวินาศเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ราวกับยังคงดื่มด่ำกับการปะทะอันรวดเร็วรุนแรงเมื่อครู่
“ไม่เลวเลย ความเร็วของท่านั้นยอดเยี่ยมมาก”
“มาเถอะ เจ้าหนู นายต้องยังมีอะไรซ่อนอยู่อีกแน่!”
สายตาคมกริบประดุจเหยี่ยวของเขาจับจ้องไปยังซากอาคารที่อยู่ไกลออกไป
“วันนี้ขอฉันดูหน่อยเถอะ ว่าวิถีดาบของนายยังมีอะไรให้ขุดค้นอีกมากแค่ไหน!”
มิฮอว์กกำด้ามดาบดำ “โยรุ” แน่น ออร่าอันแข็งแกร่งแผ่กระจายออกมารอบกาย
เขาสะบัดแขนอย่างแรง พลังถาโถมเข้าสู่คมดาบ ก่อนจะฟันเข้าใส่ซากอาคารตรงหน้าอย่างไม่ปรานี
เสียงระเบิดกึกก้องดังสนั่น คมดาบฉีกอากาศพุ่งออกไปราวสายฟ้า หมายจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้สิ้นซาก
“ตูม—!”
คมดาบกรีดผ่านอากาศจนเกิดแรงสั่นสะเทือน คลื่นพลังซัดกระจายไปทั่วทิศ เศษซากปลิวว่อน ฝุ่นควันตลบอบอวล ราวกับพื้นที่ทั้งบริเวณกำลังสั่นไหวเพราะการโจมตีครั้งนี้
คิซารุที่ยืนอยู่ไกลออกไปมองภาพตรงหน้า มุมปากเผยรอยยิ้มเฉื่อยชา
“โฮ่~”
“เป็นมิฮอว์กจริง ๆ ด้วยสินะ การฟันแบบนี้… โหดไม่เบาเลยแฮะ”
พูดจบ เขาชะงักไปเล็กน้อย ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้
“งั้นให้ตาแก่อย่างฉันเก็บแต้มความประทับใจสักหน่อยแล้วกัน”
คิซารุหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่ร่างของเขาจะแตกกระจายเป็นละอองแสงนับไม่ถ้วน ส่องวาบกลางอากาศดุจกระแสไฟฟ้า เคลื่อนตัวเข้าใกล้คลื่นดาบมรณะของมิฮอว์กในพริบตา
เขากางมือออกอย่างสบาย ๆ กระแสพลังหมุนวน ก่อนที่ดาบแสงเล่มหนึ่งจะค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นกลางอากาศ เปล่งประกายเจิดจ้าจนยากจะลืมตา
คมดาบสว่างไสวดุจลำแสงที่กรีดผ่านความมืด ส่องประกายเรืองรองจนความมืดรอบด้านถูกขับไล่ออกไปในชั่วพริบตา
“เคร้ง—!”
เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานไปทั่วบริเวณ ดาบอามาโนะมุราคุโมะปะทะเข้ากับดาบดำโยรุของมิฮอว์ก พลังมหาศาลปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดแรงสั่นสะเทือนแผ่กระจายออกไป
คลื่นดาบอันทรงพลังของมิฮอว์กถูกผ่าออก ก่อนจะสลายหายไปในพริบตา
“โฮ่ น่ากลัวจริง ๆ เลยนะ~”
น้ำเสียงของคิซารุยังคงเบาสบายและเฉื่อยชา แฝงความหยอกล้ออย่างไม่ทุกข์ร้อน
เขาหยุดอยู่กลางอากาศ ราวกับทุกอย่างยังอยู่ภายใต้การควบคุมของตน ดวงตาเผยประกายเย้าแหย่อยู่หลายส่วน
“เจ็ดเทพโจรสลัด มิฮอว์ก นายคิดจะทำอะไรกับพันตรีอี้เฉิน ว่าที่ผู้ช่วยของตาแก่อย่างฉันกันล่ะ?”
“กำลังรบสูงสุดแห่งกองบัญชาการใหญ่ พลเรือเอกคิซารุ… บอร์ซาลิโน?”
มิฮอว์กเลิกคิ้วเล็กน้อย มองคิซารุที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้า น้ำเสียงมีความประหลาดใจเจืออยู่หลายส่วน
“ทำไมคนอย่างคุณถึงมาอยู่ในฐานทัพอีสต์บลูที่ห่างไกลแบบนี้?”
“ช่วยไม่ได้หรอก ฉันก็แค่คนทำงานกินเงินเดือน เบื้องบนสั่งอะไรมาก็ต้องทำอย่างนั้นแหละ”
คิซารุยักไหล่ ยิ้มอย่างเกียจคร้าน
“หืม? เบื้องบนของคุณ?”
“เซนโงคุน่ะหรือ? เขาส่งคุณมาที่นี่…”
“ในที่สุดกองบัญชาการใหญ่ก็รู้แล้วสินะ ว่าเจ้าเด็กอี้เฉินมีอนาคตไกลแค่ไหน”
มิฮอว์กเก็บดาบดำกลับขึ้นพาดหลัง
แม้เขาจะยังอยากประลองต่อ แต่ในเมื่อคิซารุมาแล้ว ก็คงสู้ต่อไม่ได้อีก
จะให้รื้อฐานทัพเรือต่อหน้าพลเรือเอกของกองทัพเรือ มันก็ออกจะเกินไปหน่อย
“งั้นเหรอ? นายเองก็คิดว่าว่าที่ผู้ช่วยของฉันยอดเยี่ยมเหมือนกันสินะ?”
คิซารุเลิกคิ้วขึ้น
เห็นไหมล่ะ สายตาของฉันไม่เคยพลาดจริง ๆ
ในตอนนั้นเอง เสียงเศษหินขยับก็ดังมาจากซากอาคาร
อี้เฉินค่อย ๆ เดินออกมาจากกองอิฐกองหิน เขาปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า ก่อนจะเงยหน้ามองมิฮอว์กกับคิซารุ
พอได้ยินทั้งสองคนชมเขากันแบบไม่สนฟ้าสนดิน เขาก็อดกลอกตาไม่ได้
“เดี๋ยวก่อนนะ พวกคุณชมกันต่อหน้าคนถูกชมแบบนี้ ไม่คิดว่าผมจะเขินบ้างหรือไง?”
“ผมก็ต้องรักษาหน้าบ้างไหม?”
“ห้ามชมแล้ว!”
【ติ๊ง!】
【โฮสต์ได้รับคำชมจากบุคคลระดับใหญ่สองคนแห่งโลกโจรสลัด แอบฟินจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ อารมณ์เบิกบานถึงขีดสุด ได้รับค่าความสุข +10086】
“…”
“ชมต่อสิ อย่าหยุด!”