บทที่ 21 ไหนว่าจะถูกระเบิดเป็นชิ้นๆ

บทที่ 21 ไหนว่าจะถูกระเบิดเป็นชิ้นๆ

"จางรั่วหนาน ข้าทำร้ายพ่อเจ้าแท้ๆ เหตุใดเจ้าถึงยังแอบมาบอกเรื่องนี้กับข้าอีก?"

หลินฮ่าวรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างจริงๆ

ก่อนหน้านี้จางรั่วหนานยังคิดจะแก้แค้นให้บิดาของนางอยู่เลย

ท่าทีของนางในยามนี้กลับเปลี่ยนไปราวหน้ามือเป็นหลังมือได้อย่างไร?

ส่วนเย่ปู้ฝานที่นางเอ่ยถึงนั้น อันที่จริงหลินฮ่าวก็พอจะรู้จักอยู่บ้าง

ก่อนที่จะตัดสินใจมาตั้งรกรากที่เมืองลู่ หลินฮ่าวได้สืบข้อมูลของเมืองต่างๆ มาไม่น้อย

จนพบว่าเมืองหลายแห่งต่างก็มีผู้ฝึกตนอาศัยอยู่

ทว่าเมืองลู่นั้นห่างไกลความเจริญ จึงไม่มีผู้ฝึกตนคนใดปรารถนาจะรั้งอยู่

บรรดาผู้ฝึกตนที่หมดหวังในเส้นทางการบำเพ็ญเพียร ล้วนต้องการเพียงเสพสุขกับชีวิต แน่นอนว่าพวกเขาย่อมมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เจริญรุ่งเรือง

"ข้าแยกแยะผิดชอบชั่วดีออก ตระกูลจางทำเรื่องเลวทราม และข้าก็ไม่อยากถลำลึกลงไปทำผิดด้วย"

จางรั่วหนานกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"แค่นี้หรือ?"

หลินฮ่าวถึงกับพูดไม่ออก "นี่ไม่เหมือนคำพูดที่คนจากตระกูลใหญ่โตเขาพูดกันเลยนะ"

"โธ่เอ๊ย เหตุใดท่านถึงยังมัวมาซักไซ้เรื่องนี้อยู่อีก? ท่านรีบหนีไปเถิด มิฉะนั้นจะสายเกินกาลแล้ว"

จางรั่วหนานไม่รู้ว่าเย่ปู้ฝานจะลงมือเมื่อใด

แต่ยิ่งชักช้า สถานการณ์ก็ยิ่งตกเป็นรองอย่างแน่นอน

ภายนอกห้องโถง

เนื่องจากการมาเยือนอย่างกะทันหันของจางรั่วหนาน

ทำให้หวังอวี่เยียนและหญิงสาวอีกสองคนพากันมาแอบฟังอยู่ด้านนอก

พวกนางระแวดระวังจางรั่วหนานเป็นทุนเดิม

แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะได้ยินข่าวการมาเยือนของผู้ฝึกตน

ผู้ฝึกตน... นั่นคือตัวตนระดับเซียน บุคคลในตำนานเชียวนะ!

"ท่านพี่!"

หวังอวี่เยียนและสตรีอีกสองคนไม่หลบซ่อนอีกต่อไป พวกนางก้าวเข้ามาในห้องโถงพลางทอดมองหลินฮ่าวด้วยความร้อนรน

โดยเฉพาะหลี่มู่หว่านที่มาจากตระกูลผู้ฝึกยุทธ์ นางย่อมรู้ซึ้งถึงตำนานของผู้ฝึกตนเป็นอย่างดี

"ท่านพี่ รีบหนีออกจากเมืองลู่เถิดเจ้าค่ะ!" ใบหน้าของหลี่มู่หว่านฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด

"สายไปเสียแล้ว เย่ปู้ฝานผู้นั้นมาถึงแล้วล่ะ" หลินฮ่าวกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เมื่อครู่นี้ หลินฮ่าวจับสัมผัสเทวะที่กวาดผ่านบริเวณนี้ได้

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงเป็นเย่ปู้ฝาน

"อะไรนะ!"

หญิงสาวทั้งสามตื่นตระหนกสุดขีด พวกนางหันขวับไปมองนอกห้องโถงราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

ดวงตาของจางรั่วหนานเบิกโพลง นางรีบพุ่งตัวออกไปนอกห้องโถงในทันที ทว่าลานกว้างด้านนอกกลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งวี่แววของผู้คน

นางหันไปมองหลินฮ่าวด้วยความแคลงใจ

หลินฮ่าวลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปด้านนอกเช่นกัน

ชั่วอึดใจต่อมา ร่างของคนผู้หนึ่งก็ร่อนลงมาจากฟากฟ้า

"ข้าให้เวลาเจ้าสามลมหายใจ ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ"

เย่ปู้ฝานปรายตามองจางรั่วหนาน นัยน์ตาของเขาทอประกายเย็นเยียบ

ก่อนหน้านี้ ยามที่เขาแผ่สัมผัสเทวะตรวจสอบบริเวณลานบ้าน เขากลับพบจางรั่วหนานเข้าพอดี โทสะในใจจึงลุกโชนขึ้นมาในฉับพลัน

สตรีที่กำลังจะตกเป็นของเขา กลับวิ่งแจ้นมาอยู่ที่จวนของศัตรูเสียได้

หรือว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอันใดซ่อนอยู่?

ไม่ใช่เพียงเย่ปู้ฝานที่คิดเตลิดไปไกล

ในขณะเดียวกัน จางเซิงหมิงและจางซื่อจวินที่หลบซ่อนตัวอยู่บนหลังคาไม่ไกลนักต่างก็มีสีหน้าฉงนใจเช่นกัน

สองพ่อลูกเดินทางมาที่นี่ เพียงเพื่อต้องการชมดูให้เห็นกับตาว่า ปรมาจารย์ระดับก่อเกิดกับผู้ฝึกตนนั้นมีช่องว่างของพลังห่างชั้นกันเพียงใด

ทว่าพวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าจะได้เห็นจางรั่วหนานพุ่งพรวดออกมาจากห้องโถงด้วยสีหน้าร้อนรน

"ท่านพ่อ เหตุใดรั่วหนานถึงมาอยู่ที่นี่ได้?" จางซื่อจวินเต็มไปด้วยความสงสัย

"เจ้ามาถามข้า แล้วข้าจะไปถามใครเล่า?"

ใบหน้าของจางเซิงหมิงเคร่งเครียดอย่างประหลาด การที่หลานสาวของเขาวิ่งร่อมาถึงจวนของหลินฮ่าวเช่นนี้ เขาเกรงว่าเย่ปู้ฝานอาจจะเข้าใจผิดไปกันใหญ่

เมื่อถึงตอนนี้ เขาก็หวนนึกไปถึงท่าทีอันผิดปกติของจางรั่วหนานเมื่อช่วงกลางวัน

นางไม่เพียงแต่ไม่เต็มใจแต่งงานกับเย่ปู้ฝาน แต่เมื่อได้ยินว่าพวกเขากำลังจะไปสังหารหลินฮ่าวเพื่อล้างแค้น นางกลับเอ่ยปากขอร้องแทนหลินฮ่าวเสียอย่างนั้น

ยิ่งจางเซิงหมิงคิดก็ยิ่งรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล เขาหันหน้าไปถามจางซื่อจวินว่า "ช่วงหนึ่งเดือนที่ข้าไม่อยู่ รั่วหนานทำอะไรบ้าง?"

"นางก็ไม่ได้ทำสิ่งใดเป็นพิเศษนี่ขอรับ"

จางซื่อจวินครุ่นคิดก่อนจะตอบ "เมื่อหนึ่งเดือนก่อน หลินฮ่าวสั่งให้พวกเราช่วยตามหาของสองสิ่ง ตอนนั้นข้าก็แค่รับปากส่งๆ ไป แต่นางกลับจริงจังกับเรื่องนี้มาก ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา นางคอยสืบเสาะหาเบาะแสของสองสิ่งนั้นมาตลอด"

จางรั่วหนานไม่รู้ว่าท่านปู่ของนางเดินทางไปเชิญผู้ฝึกตนมา

และแน่นอนว่านางย่อมไม่รู้เรื่องที่ท่านลุงใหญ่ของนางรับปากหลินฮ่าวก็เป็นเพียงแค่แผนถ่วงเวลาเช่นกัน

"นางไม่ได้ลอบติดต่อกับหลินฮ่าวเป็นการส่วนตัวใช่หรือไม่?" จางเซิงหมิงครุ่นคิด

"ไม่น่าจะมีนะขอรับ" จางซื่อจวินส่ายหน้าปฏิเสธ

"เช่นนั้นก็ประหลาดนัก"

จางเซิงหมิงขบคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดหลานสาวของตนจึงต้องบากหน้ามายังจวนของหลินฮ่าวด้วย

หรือนางตั้งใจจะมาส่งข่าวให้หลินฮ่าวหลบหนีไป?

สมองของนางทำด้วยอะไรกันแน่!

จางเซิงหมิงขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะหันกลับไปมองยังลานบ้านอีกครั้ง

ทางด้านจางรั่วหนานก็ถูกเย่ปู้ฝานตวาดใส่

นางไม่ได้จากไปในทันที ทว่ากลับก้าวออกไปด้านหน้าพร้อมกับค้อมกายคารวะเย่ปู้ฝาน "ท่านเซียนเย่ โปรดละเว้นหลินฮ่าวด้วยเถิดเจ้าค่ะ"

"ละเว้นหลินฮ่าวหรือ?"

เย่ปู้ฝานแค่นเสียงหยัน "ตระกูลจางของพวกเจ้าเป็นคนขอร้องให้ข้ามาสังหารหลินฮ่าว แต่ตอนนี้เจ้ากลับมาขอร้องให้ข้าละเว้นเขา นี่พวกเจ้าเห็นข้าเป็นตัวตลกหรืออย่างไร?"

ยามนี้เขามั่นใจเต็มสิบส่วนแล้วว่าสตรีของเขาจะต้องมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหลินฮ่าวอย่างแน่นอน

โทสะในอกพลุ่งพล่านขึ้นมาในฉับพลัน

ราวกับถูกสวมหมวกเขียวเข้าให้อย่างจัง

เขาจ้องมองหลินฮ่าวราวกับมองคนตาย พลางโคจรพลังวิญญาณภายในร่าง "จำเอาไว้ นามของข้าคือ เย่ปู้ฝาน เมื่อลงไปถึงปรโลกแล้ว ก็อย่าได้โอดครวญว่าไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนส่งเจ้าลงนรก"

สิ้นคำกล่าว ลูกไฟดวงหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขาอย่างฉับพลัน

ลูกไฟดวงนั้นแผ่ซ่านความร้อนระอุ

ท่ามกลางค่ำคืนอันหนาวเหน็บ มันช่างดูเจิดจ้าบาดตายิ่งนัก

"ลูกไฟดวงนั้นแหละ!"

บนหลังคา นัยน์ตาของจางเซิงหมิงทอประกายคลุ้มคลั่ง

ชั่วชีวิตนี้เขาจะไม่มีวันลืมเลือนลูกไฟเช่นนี้เป็นอันขาด

เขาเคยเห็นกับตามาแล้วว่าลูกไฟดวงนี้ระเบิดทำลายต้นไม้ใหญ่ขนาดเท่าตัวผู้ใหญ่คนหนึ่งจนแหลกละเอียดได้อย่างไร

ซ้ำยังรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ

หากมันพุ่งเป้ามาที่เขา เขาคงไม่อาจหนีรอดความตายไปได้

เมื่อได้เห็นเย่ปู้ฝานสำแดงวิชาลูกไฟนี้ขึ้นมาอีกครั้ง หัวใจอันชราภาพของเขาก็อดไม่ได้ที่จะเต้นระรัว

"ท่านพ่อ เพียงแค่ลูกไฟดวงนี้ก็สามารถทำลายต้นไม้ใหญ่ได้แล้วหรือขอรับ?"

นับตั้งแต่จางเซิงหมิงกลับมา จางซื่อจวินก็มักจะได้ยินผู้เป็นบิดาพร่ำพรรณนาถึงความเก่งกาจของเย่ปู้ฝานอยู่บ่อยครั้ง

โดยเฉพาะยามที่เขาใช้เคล็ดวิชาลูกไฟ อานุภาพของมันช่างร้ายกาจเหนือจินตนาการ

ทว่าในยามนี้ เมื่อมองดูดวงไฟตรงหน้า มันมีขนาดใหญ่กว่าปากชามเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ไม่เห็นจะมีสิ่งใดน่าตื่นตาตื่นใจเลยสักนิด

"เจ้าจะไปรู้อะไร! ลูกไฟดวงนี้ถึงแม้จะดูไม่ใหญ่โตนัก แต่เมื่อถูกซัดออกไปมันจะเกิดการระเบิด ข้ามั่นใจเลยว่าหากหลินฮ่าวโดนลูกไฟนี้เข้าไป ร่างของเขาจะต้องแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ แน่นอน"

เมื่อกล่าวจบ จางเซิงหมิงก็ไม่ได้หันไปมองบุตรชายของตนอีก

เขาเอาแต่จับจ้องไปที่เย่ปู้ฝานตาไม่กระพริบ ด้วยกลัวว่าจะพลาดฉากที่น่าตื่นเต้นที่สุดไป

ทว่าเมื่อเห็นเย่ปู้ฝานร่ายวิชาลูกไฟ หลินฮ่าวกลับยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง สีหน้าเรียบเฉย

ก็แค่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับที่สี่

หากเป็นเมื่อหนึ่งเดือนก่อน หลินฮ่าวอาจจะยังรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง

แต่ในยามนี้...

"รีบหลบเร็วเข้า!"

หลินฮ่าวเอาแต่ยืนนิ่ง หวังอวี่เยียนและสตรีอีกสองนางจึงคิดว่าเขาคงตกใจกลัวจนตัวแข็งทื่อ

ทั้งสามคนจึงตะโกนขึ้นพร้อมกัน

ทางด้านจางรั่วหนานที่ยืนอยู่ด้านข้างถือเป็นคนที่อยู่ใกล้ตัวหลินฮ่าวมากที่สุด เมื่อเห็นลูกไฟพุ่งเข้ามา สัญชาตญาณก็สั่งให้นางกระโจนเข้าไปผลักร่างของหลินฮ่าวให้ออกห่าง

ทว่าในจังหวะนั้นเอง หลินฮ่าวกลับเบี่ยงตัวไปด้านข้าง ถอยร่นไปทางขวาสองก้าว

หลบลูกไฟที่พุ่งเข้ามาได้อย่างฉิวเฉียด

ตูม—!

ลูกไฟพุ่งเข้าชนกำแพงด้านหลังของเขาอย่างจัง

เปลวเพลิงลุกพรึบขึ้นในทันตา

หลินฮ่าวไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นด้านหลังแม้แต่น้อย

ร่างของเขาขยับวูบ พุ่งทะยานเข้าหาเย่ปู้ฝานด้วยความเร็วสูงลิ่ว

ความเร็วนั้นรวดเร็วจนเหลือทิ้งไว้เพียงภาพติดตา

เปรี้ยง—!

หมัดของหลินฮ่าวกระแทกเข้าที่หน้าอกของเย่ปู้ฝานอย่างจัง

ร่างของเย่ปู้ฝานกระเด็นลอยละลิ่วออกไปไกลหลายจั้ง

"เป็นไปไม่ได้!"

เย่ปู้ฝานรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก ซี่โครงหักไปอย่างน้อยสามซี่

นัยน์ตาของเขาเบิกโพลงด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

...

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

บนหลังคา จางซื่อจวินหันไปมองบิดาของตนด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความงุนงง

ไหนว่า 'ตายแน่' เล่า?

ไหนว่าจะถูก 'ระเบิดเป็นชิ้นๆ' อย่างไรล่ะ?