บทที่ 16 เด็กสาวผู้รักของหวาน

บทที่ 16 เด็กสาวผู้รักของหวาน

ห้าวันต่อมา กลางดึกสงัด

หลินฮ่าวเพิ่งเสร็จสิ้นการผลักดันครั้งสุดท้าย และตอนนี้ค่าประสบการณ์ของเขาพุ่งทะลุถึงสี่ร้อยแต้มแล้ว

หลังจากหวังอวี่เยียนที่นอนอยู่เคียงข้างหลับสนิท เขาก็ลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ

เขาเดินตรงไปยังลานหลังเรือนแล้วกดปุ่มทะลวงระดับในทันที

พริบตาเดียว พลังวิญญาณมหาศาลก็พลุ่งพล่านขึ้นจากภายในร่างกาย

นัยน์ตาของหลินฮ่าวทอประกายเจิดจ้า "เลื่อนขึ้นถึงสองระดับในเวลาไม่ถึงเดือน"

เวลานี้ หลินฮ่าวแทบอยากจะคำรามออกมาดังๆ สักสองรอบ

แน่นอนว่านี่เป็นยามดึกวิกาล หากเขาแผดเสียงคำรามออกไปจริงๆ วันรุ่งขึ้นคงมีข่าวลือแพร่สะพัดว่าผู้นำตระกูลหลินเสียสติไปแล้วเป็นแน่

เมื่อสงบจิตใจลง หลินฮ่าวก็เริ่มโคจรพลังวิญญาณ ชั่วอึดใจต่อมา เคล็ดวิชาลูกไฟก็ควบแน่นขึ้นเหนือฝ่ามือของเขา

มันมีขนาดใหญ่กว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

หลินฮ่าวไม่ได้ซัดมันออกไป ทว่าดับลูกไฟนั้นลง ก่อนจะโคจรพลังวิญญาณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลังจากทำเช่นนั้นนับสิบครั้ง พลังวิญญาณในร่างของหลินฮ่าวก็เหลือเพียงน้อยนิด

เขาเดินออกจากลานหลังเรือน แล้วแอบเข้าไปในห้องของจ้าวลู่อีกครั้งอย่างเงียบงัน

จ้าวลู่ที่กำลังหลับสนิท จู่ๆ ก็รู้สึกว่าผ้าห่มถูกเลิกขึ้น ความหนาวเหน็บพัดวูบเข้ามาจนนางสะดุ้งตื่นในทันที

ขณะที่กำลังจะกรีดร้อง นางก็เห็นว่าเป็นหลินฮ่าว จึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ท่านพี่ ท่านทำเอาข้าตกใจแทบแย่" จ้าวลู่ยกมือทาบอก ใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อย นางนึกว่าตระกูลจางลอบโจมตียามวิกาลอีกแล้ว

"ลู่เอ๋อร์ ขยับไปหน่อยสิ อากาศหนาวจะแย่แล้ว"

ใบหน้าของหลินฮ่าวฉายแววขอโทษเจือจาง

ปกติแล้วเขามีตารางเวลาที่ชัดเจนในการอยู่เป็นเพื่อนพวกนางคนละคืน และคืนนี้ก็เป็นคิวของหวังอวี่เยียน

ดังนั้น จ้าวลู่จึงไม่คาดคิดเลยว่าหลินฮ่าวจะมาหานาง

"พี่อวี่เยียนหลับไปแล้วหรือเจ้าคะ?" จ้าวลู่ขยับเข้าไปด้านในเตียงทันที

ช่วงนี้เป็นฤดูหนาวจัด และเมื่อคืนหิมะก็ตกหนัก ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เป็นเวลาย่ำรุ่ง อุณหภูมิภายนอกติดลบไปแล้ว

หลินฮ่าวถอดเสื้อผ้าออกแล้วมุดเข้าไปในผ้าห่มทันที แน่นอนว่าตอนนี้เขาอยู่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับที่สี่แล้ว ย่อมไม่เกรงกลัวความหนาวเย็นเพียงเท่านี้ เขาแค่แสร้งทำไปอย่างนั้นเอง

"อุ่นจัง" หลินฮ่าวพลิกตัวตะแคงข้าง "หวังอวี่เยียนหลับไปตั้งนานแล้ว ข้าเลยแอบมาหาเจ้า"

หลินฮ่าวเอ่ยเสียงนุ่ม

จ้าวลู่สัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาทันที "จะเป็นไปได้อย่างไรเจ้าคะ นี่เพิ่งจะย่ำรุ่งเองนะ?"

ด้วยระดับการบำเพ็ญเพียรของเขา ร่างกายของหลินฮ่าวจึงไร้ซึ่งกลิ่นอับ กลับมีเพียงกลิ่นหอมจางๆ ตามธรรมชาติ

จ้าวลู่ชอบซบหน้าลงบนแผงอกของหลินฮ่าวเป็นที่สุด มันทำให้นางรู้สึกสดชื่นและผ่อนคลาย

เวลานี้ นางซุกตัวเข้าสู่อ้อมกอดของหลินฮ่าวอย่างลืมตัว

หลินฮ่าวลูบแผ่นหลังของจ้าวลู่อย่างแผ่วเบา

เนื่องจากจ้าวลู่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ ร่างกายของนางจึงไร้ไขมันส่วนเกิน ส่วนที่ควรนูนก็นูน ส่วนที่ควรโค้งเว้าก็โค้งเว้า ยิ่งไปกว่านั้น การที่นางเคยกินโอสถชำระไขกระดูก ยังส่งผลให้ผิวพรรณทั่วร่างเนียนนุ่มและเปล่งปลั่ง

"สงสัยนางคงจะเหนื่อยจากการฝึกเพลงดาบเมื่อตอนกลางวันกระมัง"

หลินฮ่าวพลิกตัวทาบทับและประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของจ้าวลู่

"ท่านพี่ หากพวกเราทำเรื่องเช่นนี้กันทุกวัน มันจะส่งผลเสียต่อสุขภาพของท่านหรือไม่เจ้าคะ?"

จ้าวลู่อดเป็นกังวลไม่ได้จริงๆ

นางเคยได้ยินมาว่า ปรมาจารย์ระดับก่อเกิดผู้หนึ่งที่มีความต้องการในเรื่องพรรค์นี้สูงลิ่ว เดิมทีควรจะมีอายุยืนยาวถึงร้อยปี ทว่าสุดท้ายกลับล้มป่วยหนักก่อนวัยหกสิบ แม้แต่ยาวิเศษก็ไม่อาจรักษาได้

"สามีของเจ้าเป็นถึงปรมาจารย์ระดับก่อเกิด ร่างกายย่อมแข็งแรงดีอยู่แล้ว"

หลินฮ่าวกล่าว

อย่างไรก็ตาม ช่วงที่ผ่านมาหลินฮ่าวทำบ่อยครั้งเกินไปจริงๆ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายกำลังประท้วง

เขานึกในใจว่าต่อไปคงต้องเพลาๆ ลงบ้าง หรือไม่ก็อาจจะต้องไปเยือนตลาดผู้บำเพ็ญเพียรอีกสักรอบ

โอสถบำรุงแก่นแท้และหล่อเลี้ยงวิญญาณสามารถแก้ปัญหาที่เขาเผชิญอยู่ได้อย่างหมดจด

เพียงแต่ราคามันคงจะไม่ถูกนัก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงของระบบก็ดังขึ้น

ติ๊ง!

ค่าประสบการณ์ +1

หืม?

เหตุใดค่าประสบการณ์ถึงเพิ่มขึ้นแค่ 1 แต้มกัน?

หลินฮ่าวเต็มไปด้วยความสงสัย ก่อนจะฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ "หรือว่ายิ่งระดับการบำเพ็ญเพียรสูงขึ้น ค่าประสบการณ์ที่ได้รับก็จะยิ่งน้อยลง เหมือนกับในเกมที่ยิ่งเลเวลสูง แต่เลเวลของมอนสเตอร์ตามไม่ทัน ค่าประสบการณ์ที่ได้ก็จะลดน้อยถอยลงตามไปด้วย?"

สีหน้าของหลินฮ่าวดูเคร่งเครียดลงเล็กน้อย ทว่าเขาไม่ได้แสดงออกให้จ้าวลู่จับสังเกตได้

จากนั้นเขาก็ปลดปล่อยออกมาอีกสามครั้งติดๆ กัน และค่าประสบการณ์ที่ได้ก็คือ +1 ทั้งหมด

"ระบบเฮงซวยเอ๊ย!"

หลินฮ่าวอดไม่ได้ที่จะอยากสบถออกมา

เมื่อค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นทีละ 1 ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของเขาก็ลดลงไปครึ่งหนึ่งในทันที

แน่นอนว่าเรื่องแค่นี้ย่อมไม่เท่าไหร่ อย่างมากก็แค่เลื่อนระดับช้าไปอีกเดือนเดียว

สิ่งที่ทำให้เขากังวลมากที่สุดคือ หากระดับการบำเพ็ญเพียรสูงขึ้นไปอีก เขาอาจจะไม่ได้รับค่าประสบการณ์จากหวังอวี่เยียนและจ้าวลู่อีกต่อไปเลยหรือไม่

เมื่อพิจารณาจากรูปแบบการทำงานของระบบแล้ว ยิ่งหลินฮ่าวคิดมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามันมีความเป็นไปได้สูงมาก

"ถ้าเป็นเช่นนี้ นี่ไม่ได้แปลว่าระบบกำลังบีบบังคับให้ข้าต้องไปตามหาผู้บำเพ็ญเพียรหญิงหรอกหรือ?"

หลินฮ่าวเคยจินตนาการเอาไว้ว่า เขาจะใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่ในโลกมนุษย์จนกว่าจะไร้เทียมทาน

แต่เห็นได้ชัดว่า ความคิดนี้กำลังจะพังทลายลงเสียแล้ว

รุ่งเช้า

หลังมื้ออาหารเช้า หลินฮ่าวยืนดูหวังอวี่เยียนและจ้าวลู่ฝึกฝนทักษะยุทธ์อยู่ครู่หนึ่ง

ขณะที่เขากำลังจะไปฝึกเคล็ดวิชาลูกไฟที่ลานหลังเรือนอีกครั้ง พ่อบ้านฝูก็เข้ามารายงานว่าคนของตระกูลหลี่มาขอเข้าพบ

"เชิญพวกเขาเข้ามา" หลินฮ่าวกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

ผู้มาเยือนคือผู้นำตระกูลหลี่อย่างที่คิดไว้ และเขายังพาหญิงสาวคนหนึ่งมาด้วย

จุดประสงค์ของเขานั้นชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยปาก

"เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ มีเพียงตระกูลหลี่ที่มาเยือน ดูเหมือนว่าตระกูลผู้ฝึกยุทธ์เหล่านั้นจะยังคงรอดูท่าทีกันอยู่"

หลินฮ่าวพึมพำ

ตระกูลจางหยั่งรากลึกในเมืองลู่มาเนิ่นนาน หากหลินฮ่าวไม่แสดงความสามารถที่แท้จริงให้เป็นที่ประจักษ์ ตระกูลเหล่านั้นก็คงไม่กล้าสุ่มสี่สุ่มห้าเลือกข้างเป็นแน่

ทว่าตระกูลหลี่นี้ช่างรู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหาง กล้าที่จะเป็นผู้ประเดิมก้าวแรก

"ผู้นำตระกูลหลิน เลื่อมใสมานาน ข้าน้อยหลี่ไจ้ชิง"

ทันทีที่หลี่ไจ้ชิงก้าวเข้ามาในห้องโถง เขาก็ประสานมือคารวะหลินฮ่าวพร้อมกับรอยยิ้มประดับบนใบหน้า

"ผู้นำตระกูลหลี่ เชิญนั่ง" โบราณว่าไว้ มือไม่ตีคนยิ้มรับ หลินฮ่าวจึงแย้มยิ้มตอบกลับไป ก่อนจะสั่งให้สาวใช้รินน้ำชา

"ผู้นำตระกูลหลี่ การที่ท่านมาเยือนอย่างกะทันหันในวันนี้ ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดหรือ?" หลังจากรินน้ำชาเสร็จ หลินฮ่าวก็ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบเบาๆ

"ข้าได้ยินมาว่าผู้นำตระกูลหลินกำลังรับอนุภรรยา นี่คือหลี่มู่หว่าน บุตรสาวที่ต่ำต้อยของข้า ไม่ทราบว่าผู้นำตระกูลหลินจะเห็นนางเข้าตาบ้างหรือไม่"

หลี่ไจ้ชิงไม่อ้อมค้อมและเข้าเรื่องทันที จากนั้นเขาก็ส่งสัญญาณให้บุตรสาวทำความเคารพหลินฮ่าว

"ผู้น้อยหลี่มู่หว่าน ขอคารวะผู้นำตระกูลหลินเจ้าค่ะ" น้ำเสียงของหลี่มู่หว่านอ่อนหวานนุ่มนวล รูปร่างหน้าตาของนางก็งดงามไม่แพ้หวังอวี่เยียนหรือจ้าวลู่เลย

อันที่จริง ในบางแง่มุมนางอาจจะดูโดดเด่นกว่าเสียด้วยซ้ำ

"หลี่ไจ้ชิงผู้นี้ช่างเป็นคนฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก" หลินฮ่าวปรายตามองหลี่มู่หว่าน นัยน์ตาเจือแววขบขันขณะเอ่ยถาม "ไม่ทราบว่าแม่นางหลี่อายุเท่าไหร่แล้ว?"

"เพิ่งจะสิบแปดปีเต็มในปีนี้เจ้าค่ะ" หลี่มู่หว่านตอบ

"อายุเพียงสิบแปดปี แต่กลับบำเพ็ญเพียรจนถึงระดับหลังกำเนิดขั้นปลายได้แล้ว ดูเหมือนว่าพรสวรรค์ของแม่นางหลี่จะยอดเยี่ยมไม่เบาเลย"

หลังจากเกิดเรื่องเมื่อคืนขึ้น ตอนนี้หลินฮ่าวก็ยิ่งให้ความสำคัญกับพรสวรรค์ในการฝึกตนมากขึ้นไปอีก

เขาคิดในใจว่า หากจ้าวลู่อยู่ในระดับก่อเกิด บางทีค่าประสบการณ์ของเขาอาจจะกลับมาพุ่งทะยานอีกครั้งก็เป็นได้

"ท่านสามารถมองทะลุระดับการบำเพ็ญเพียรของข้าได้ด้วยหรือ?"

หลี่มู่หว่านแสดงอาการตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด

โดยทั่วไปแล้ว แม้แต่ยอดฝีมือระดับก่อเกิดก็ยังต้องสัมผัสตัวอีกฝ่ายเสียก่อน จึงจะสามารถรับรู้ถึงระดับการบำเพ็ญเพียรได้

แต่นางไม่คาดคิดเลยว่าจะถูกหลินฮ่าวมองออกได้อย่างทะลุปรุโปร่งด้วยการกวาดตามองเพียงปราดเดียว

ไม่ใช่แค่หลี่มู่หว่าน ทว่าแม้แต่หลี่ไจ้ชิงก็ยังตกใจจนเผลอหรี่ตาลง

ที่ผ่านมาเขาปกป้องหลี่มู่หว่านเป็นอย่างดี และไม่เคยแพร่งพรายระดับการบำเพ็ญเพียรที่แท้จริงของนางให้ผู้ใดล่วงรู้

นั่นก็เพราะหลี่มู่หว่านมีโอกาสสูงมากที่จะทะลวงเข้าสู่ระดับก่อเกิด หากตระกูลจางรู้เข้า นางย่อมถูกลอบสังหารอย่างแน่นอน

"ข้าไม่เพียงแต่มองเห็นระดับการบำเพ็ญเพียรของเจ้า แต่ข้ายังรู้ด้วยว่าเจ้าแอบกินขนมกุ้ยฮวาก่อนจะมาที่นี่"

ใบหน้าของหลินฮ่าวปรากฏรอยยิ้มหยอกเย้า

นางก็ยังคงเป็นแค่เด็กสาวที่ชื่นชอบการกินของหวานสินะ

"เป็นไปไม่ได้ ท่านรู้ได้อย่างไร?" หลี่มู่หว่านเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ