บทที่ 27 / รายงานหอผู้อาวุโส

บทที่ 27 / รายงานหอผู้อาวุโส

"เฮ้อ!"

ณ เคาน์เตอร์ต้อนรับของหอการค้าต้าเหยียน ซ่งหย่าเฟยเท้าคางนั่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าบ่งบอกถึงความหงุดหงิดใจอย่างปิดไม่มิด

กระทะก้นแบนใบนั้นแขวนอยู่บนกำแพงมาตั้งชั่วยามกว่าแล้ว ยังไม่มีใครเฉียดเข้าไปถามราคาเลยสักคน ดูท่าเงินสามตำลึงนี่ เธอคงต้องควักเนื้อจ่ายเองซะแล้วล่ะ

เพิ่งจะทำงานมาได้เดือนเดียว ก็เจอเรื่องซวยๆ แบบนี้เข้าให้ ใครเจอก็ต้องรู้สึกอัดอั้นตันใจเป็นธรรมดา

"จำไว้เลยนะ คราวหน้าคราวหลังอย่าไปสงสารใครสุ่มสี่สุ่มห้าอีก..."

เธอสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน เตรียมจะกลับไปทำงานต่อ แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นคนกลุ่มใหญ่วิ่งหน้าตั้งตรงดิ่งเข้ามาหา

เมื่อเห็นหน้าชายวัยกลางคนที่วิ่งนำหน้ามา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที

ผู้ดูแลใหญ่ เหอจินเฉวียน!

"กระทะใบนั้น... เจ้าเป็นคนเอามันขึ้นไปแขวนใช่ไหม?" ยังไม่ทันถึงตัว เสียงของอีกฝ่ายก็ดังนำมาก่อนแล้ว

"ข... เจ้าค่ะ..." เมื่อรู้ตัวว่าทำผิด ซ่งหย่าเฟยก็หน้าแดงก่ำ รีบแก้ตัวเสียงสั่น "ข้าน้อย... ข้าน้อยแค่อยากจะลองดูเผื่อจะขายได้ ถ้ามันผิดกฎ ข้าน้อยจะรีบไปเอามันลงมาเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ..."

"ไม่ต้อง!" เหอจินเฉวียนพูดสวนขึ้นมาทันที "เจ้าพอจะรู้ไหมว่า... ท่านผู้อาวุโสที่เอากระทะมาขาย ตอนนี้อยู่ที่ไหน?"

"ท่านผู้อาวุโส?" ซ่งหย่าเฟยกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง

"ใช่แล้ว! กระทะใบนั้นถูกสร้างขึ้นมาด้วยฝีมือที่ลึกล้ำสุดหยั่งคาด นับว่าเป็นอาวุธวิญญาณที่หาได้ยากยิ่ง การที่ท่านผู้อาวุโสยอมนำของล้ำค่าแบบนี้มาขายที่นี่ ย่อมแสดงให้เห็นถึงความไว้วางใจที่มีต่อหอการค้าต้าเหยียนของเรา แขกวีไอพีระดับนี้ เราสมควรจะไปเชิญท่านด้วยตัวเอง..." เหอจินเฉวียนรีบอธิบาย

"อ... เอ๊ะ..." ซ่งหย่าเฟยอึ้งไปเลย "กระทะใบนั้น... ไม่ใช่ขยะหรอกหรือเจ้าคะ?"

"ขยะที่ไหนกันเล่า!"

เหอจินเฉวียนหัวเราะร่วน "การที่เจ้ามีตาแหลมคม สามารถรับของวิเศษแบบนี้มาได้ แถมยังเอามันไปแขวนโชว์บนกำแพงซื้อขายได้ถูกที่ถูกเวลา แสดงให้เห็นถึงไหวพริบและฝีมือที่ยอดเยี่ยมมาก! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าพนักงานต้อนรับ คอยดูแลรับผิดชอบทุกเรื่องที่เคาน์เตอร์นี้!"

"ข... ข้าน้อย..."

ซ่งหย่าเฟยหน้าแดงซ่าน รู้สึกเหมือนถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งหล่นทับ ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

เมื่อกี้พนักงานหน้ากลมเพิ่งจะบอกอยู่หยกๆ ว่าเธอต้องซวยแน่ๆ นอกจากจะต้องเสียเงินแล้ว ยังอาจจะโดนเจ้านายด่าเปิงอีก นึกไม่ถึงเลยว่า... นอกจากจะไม่โดนลงโทษแล้ว ยังได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าซะงั้น...

เรื่องมันพลิกผันเร็วเกินไปจนเธอตั้งตัวไม่ติดเลย

"หรือว่า... กระทะใบนั้นมันจะแพงมาก?" ความคิดหนึ่งแล่นแวบเข้ามาในหัว

"อย่าเรียกว่าแพงเลย ต้องบอกว่ามูลค่าของมันสูงกว่าของประมูลทุกชิ้นในคืนนี้รวมกันเสียอีก! ถ้านำมันขึ้นประมูลล่ะก็ รับรองว่าจะต้องทำลายสถิติราคาสูงสุดของหอการค้าเราอย่างแน่นอน!" เหอจินเฉวียนพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นจนปิดไม่มิด "พูดง่ายๆ ก็คือ... มันคือของล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้เลยล่ะ!"

"..."

ซ่งหย่าเฟยยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่า

ของล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้ แต่เด็กหนุ่มคนนั้นกลับเอามันมาทิ้งไว้กับเธออย่างไม่แยแสเลยสักนิด ช่างเป็นความใจกว้างและกล้าหาญอะไรเช่นนี้...

เดี๋ยวนะ! เขาแค่เอามาจำนำนี่นา!

หน้าของเธอซีดเผือดลงทันที รีบละล่ำละลักบอก "ท่านผู้ดูแลใหญ่เจ้าคะ ท่านผู้อาวุโสท่านนั้นแค่เอากระทะมาฝากขายเท่านั้น ไม่ได้ขายขาดให้หอการค้าเรานะเจ้าคะ..."

"ข้ารู้แล้ว การที่เขายอมเอามันมาแขวนไว้ที่นี่ ก็แปลว่าเขาตั้งใจจะขายมันนั่นแหละ ข้าคุยกับท่านประมุขหอการค้าแล้วว่าเราจะจัดงานประมูลกระทะใบนี้ในอีกสามวันข้างหน้า เพื่อดึงราคาให้พุ่งสูงปรี๊ด! และเราจะหักค่าธรรมเนียมแค่หนึ่งในสิบเท่านั้น"

เหอจินเฉวียนกล่าว

โดยปกติแล้ว หอการค้าจะหักค่าธรรมเนียมประมาณสามส่วนของราคาประมูล แต่สำหรับยอดฝีมือที่สามารถสร้างของวิเศษระดับนี้ได้ ย่อมต้องมีพลังฝีมือที่เก่งกาจและทรงอิทธิพลมากแน่ๆ การยอมลดค่าธรรมเนียมเพื่อผูกมิตรกับคนระดับนี้ ย่อมส่งผลดีต่อหอการค้าในระยะยาวมากกว่า!

การหักค่าธรรมเนียมแค่ส่วนเดียว ก็เหมือนเป็นการส่งสัญญาณขอผูกมิตรนั่นเอง

"เจ้าค่ะ..."

เมื่อแน่ใจว่าไม่ได้หูฝาด ซ่งหย่าเฟยก็พยายามข่มความตื่นเต้นไว้ แล้วอธิบายว่า "ท่านผู้อาวุโสท่านนั้น พอยื่นกระทะให้เสร็จก็เดินจากไปเลย ข้าน้อยเลยไม่ทราบว่าท่านชื่ออะไร หรือพักอยู่ที่ไหนเจ้าค่ะ!"

"อืม!" เหอจินเฉวียนไม่ได้แปลกใจอะไรกับคำตอบนี้ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามต่อ "แล้ว... ตอนที่เจ้าคุยกับเขา เจ้าสังเกตเห็นไหมว่าเขามีความชอบ หรือมีพฤติกรรมอะไรแปลกๆ ที่เราควรจะต้องระวังเป็นพิเศษบ้างไหม?"

ยอดฝีมือหลายคนมักจะมีนิสัยแปลกประหลาด พวกเขาไม่เคยพบหน้าค่าตากันมาก่อน จึงต้องระวังอย่าให้เกิดความผิดพลาดจนทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน

"เขา... ดูเป็นคนถ่อมตัวมากๆ เลยเจ้าค่ะ!" ซ่งหย่าเฟยพยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อครู่

ไม่ยอมเผยให้เห็นกลิ่นอายพลังฝึกตนแม้แต่น้อย หยิบของล้ำค่าปานนั้นออกมาหน้าตาเฉย แถมยังไม่อธิบายอะไรเลย... ดูยังไงก็เป็นคนที่ถ่อมตัวแบบสุดๆ!

"ถ่อมตัวงั้นรึ?"

เหอจินเฉวียนขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น "นั่นแสดงว่าเขาไม่อยากให้ใครมาจุ้นจ้านเรื่องของเขา เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน... ครั้งหน้าที่เขามา เจ้าก็แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ แต่ให้ต้อนรับเขาด้วยมาตรฐานระดับลูกค้าระดับซูเปอร์วีไอพี!"

ในเมื่ออีกฝ่ายชอบทำตัวติดดิน พวกเขาก็ควรจะแอบดูแลเอาใจใส่อย่างดีอยู่เบื้องหลัง แต่ไม่ต้องไปตีแผ่เรื่องนี้ให้เอิกเกริก ไม่งั้นอาจจะทำให้ยอดฝีมือท่านนั้นรำคาญใจได้ ซึ่งมันจะได้ไม่คุ้มเสียเอา

"รับทราบเจ้าค่ะ!" ซ่งหย่าเฟยรีบรับคำ

แค่รับซื้อกระทะใบเดียว ก็ได้ทั้งเลื่อนขั้นได้ทั้งขึ้นเงินเดือน... นี่มันฝันไปชัดๆ!

...

ณ สำนักเจิ้นเซียน

โจวหยวนและหลิวชางวิ่งหน้าตั้งกลับมาถึงสำนักด้วยสีหน้าซีดเผือด

ในป่าลึกที่อยู่ห่างจากพวกเขาไปไม่ไกล กลับมียอดฝีมือพรรคมารซ่อนตัวอยู่ แถมมันยังหมายจะล้างบางสำนักเจิ้นเซียนอีก... แค่คิดก็ขนหัวลุกแล้ว!

โชคดีนะที่พวกเขาวิ่งหนีมาได้เร็ว ไม่งั้นป่านนี้คงกลายเป็นผีเฝ้าป่าไปแล้ว

พวกเขาไม่กล้าชักช้า รีบตรงดิ่งไปที่หอผู้อาวุโส แล้วลั่นระฆังเรียกประชุมฉุกเฉินทันที

เพียงไม่นาน บรรดาผู้อาวุโสก็ทยอยกันมาจนครบ ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ไม่มีใครกล้านิ่งนอนใจกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ หรอก

"มีเรื่องอะไรกัน?" เมื่อเห็นว่าเป็นแค่ศิษย์ธรรมดาสองคน อู๋หยวนก็ขมวดคิ้วถาม

"เรียนท่านผู้อาวุโส... พวกเราจับได้ว่าหลิ่วอี ศิษย์ธรรมดา แอบลักลอบฝึกวิชามารขอรับ ไม่เพียงเท่านั้น พวกเรายังเห็นยอดฝีมือพรรคมารคนที่ถ่ายทอดวิชาให้มันกับตาตัวเองด้วย!"

หลิวชางสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะรายงานด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ลักลอบฝึกวิชามาร? หรือว่า... มียอดฝีมือพรรคมารลอบเข้ามาในสำนักของเราแล้ว?"

"จริงหรือนี่?"

สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสเปลี่ยนไปทันที

ศิษย์ในสำนักริอ่านไปฝึกวิชามาร แค่ข้อหานี้ก็เพียงพอที่จะถูกทำลายวรยุทธ์และประหารชีวิตได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ถ้ามีคนของพรรคมารลอบเข้ามาในสำนักจริงๆ ล่ะก็...

เรื่องนี้มันอันตรายเกินไปแล้ว

"พวกเราสองคนเห็นมากับตาตัวเองขอรับ ยินดีเอาชีวิตเป็นประกันเลยว่าเรื่องนี้เป็นความจริงทุกประการ!" หลิวชางยืนยันหนักแน่น

"เล่าเรื่องทั้งหมดที่พวกเจ้าเจอมาให้ละเอียดซิ!" อู๋หยวนสั่ง

"ขอรับ!"

จากนั้น หลิวชางและโจวหยวนก็ผลัดกันเล่าเรื่องราวที่หลิ่วอีมีพลังก้าวกระโดดอย่างผิดปกติ การที่พวกเขาแอบสะกดรอยตามไป จนกระทั่งไปพบเจอกับจอมมาร ให้เหล่าผู้อาวุโสฟังอย่างละเอียด

"พวกเจ้าบอกว่า... มารร้ายตนนั้นมีรูปร่างหน้าตาเหมือนเด็กงั้นรึ?" เมื่อได้ยินดังนั้น อู๋หยวนก็ตาเบิกกว้าง

"ใช่ขอรับ!" หลิวชางพยักหน้า

"ท่านผู้อาวุโสอู๋หยวน ท่านรู้อะไรมาหรือ?" หยวนปู้อี้หันมาถาม

"เมื่อวานนี้ มีข่าวส่งมาจากทะเลปี้ลั่วว่า จอมมารจี๋เล่อที่ถูกผนึกมานานถึงแปดพันปี ไม่รู้ว่าทำลายค่ายกลออกมาได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ และกำลังหลบหนีมาทางแคว้นของเรา ตอนแรกข้าคิดว่ามันคงแค่ผ่านมาเฉยๆ ไม่นึกเลยว่า... มันจะกล้าเข้ามาซ่อนตัวอยู่ในสำนักของเรา!"

อู๋หยวนกำหมัดแน่น

นี่มันเคราะห์ซ้ำกรรมซัดชัดๆ!

ยอดฝีมือของสำนักเพิ่งจะร่วงหล่นไปหมาดๆ เจ้านี่ก็ดันมาโผล่เอาตอนที่กำลังอ่อนแอที่สุด หรือว่า... สวรรค์ต้องการจะลงทัณฑ์สำนักเจิ้นเซียนให้ย่อยยับกันแน่?

ในอดีต ขนาดต้องรวบรวมยอดฝีมือนับไม่ถ้วนจากทั่วทั้งทวีป ก็ยังไม่สามารถสังหารมันได้ แล้วด้วยกำลังรบที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของพวกเราในตอนนี้... จะเอาอะไรไปต่อกรกับมันได้ล่ะ!

"ถ้าเป็นมันจริงๆ ล่ะก็ สำนักเจิ้นเซียนของเราคงถึงคราวหายนะแล้ว..." ใบหน้าของหยวนปู้อี้และผู้อาวุโสคนอื่นๆ ซีดเผือดไร้สีเลือด

ในสำนักเจิ้นเซียนตอนนี้ ไม่มียอดฝีมือระดับปรมาจารย์หลงเหลืออยู่เลยสักคน หากต้องปะทะกับจอมมารผู้เคยสร้างความหวาดหวั่นไปทั่วหล้า... ผลลัพธ์ก็มีแต่พังกับพังสถานเดียว

หลังจากความเงียบปกคลุมห้องประชุมไปพักใหญ่ อู๋หยวนก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "พวกเจ้าไปเจอมารตนนั้นที่ไหน? แล้วตอนนั้นมันกำลังทำอะไรอยู่?"

เมื่อเทียบกับการปรากฏตัวของจอมมารจี๋เล่อแล้ว เรื่องที่ศิษย์แอบฝึกวิชามารมันกลายเป็นเรื่องขี้ผงไปเลย

"พวกเราเห็นมัน... ที่หน้าเรือนพักลึกลับในป่าลึกหลังเขาขอรับ!"

หลิวชางตอบ "ตอนที่พวกเราเห็นมัน... สภาพมันดูไม่ได้เลยขอรับ เนื้อตัวมอมแมม เหม็นคลุ้งไปด้วยกลิ่นขี้... เหมือนเพิ่งจะคลานออกมาจากท่อระบายน้ำยังไงยังงั้นแหละขอรับ..."

"กลิ่นขี้?"

"ท่อระบายน้ำ?"

ทุกคนในห้องประชุมต่างก็อึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยสะท้านฟ้าสะเทือนดิน... รสนิยมมันจะพิลึกพิลั่นขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

[จบตอน]