บทที่ 19 ตาแก่นี่ก็ไม่ใช่คนดีอะไร!

บทที่ 19 ตาแก่นี่ก็ไม่ใช่คนดีอะไร!

“พรึ่บ!”

“จ่านายสิบจอห์น มาร์สโลว์ หัวหน้าหน่วยเคลื่อนที่เร็วทหารเวทหมายเลข 14 กองพันที่หก กองทัพที่เจ็ดแห่งจักรวรรดิ ขอคารวะท่านผู้บังคับบัญชาทุกท่าน ขอความรุ่งโรจน์แห่งจักรวรรดิจงสถิตอยู่กับท่านผู้บังคับบัญชาทุกท่าน”

“ไม่ต้องมากพิธี”

ภายในกองบัญชาการ บนที่นั่งประธาน ดอร์มามมูมองจอห์นที่แต่งกายเรียบร้อยและทำความเคารพตนเองอย่างจริงจัง ก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา

แม้ว่าในจักรวรรดิเขาจะมีชื่อเสียงว่าเป็นคนหัวโบราณและเข้มงวด แต่จริงๆ แล้วดอร์มามมูกลับรู้สึกว่าเขาควรจะเป็นคนที่ค่อนข้างจะยืดหยุ่นได้ดี

สำหรับเขาแล้ว ขอเพียงสามารถบรรลุเป้าหมายได้ กระบวนการก็ไม่สำคัญ

ข้อนี้ สามารถเห็นได้จากการที่เขาเผชิญหน้ากับการที่จอห์นเปลี่ยนแปลงภารกิจโดยพลการ ไม่เพียงแต่จะไม่ลงโทษ แต่กลับให้รางวัลเสียอีก

ดังนั้นตัวเขาเองจึงไม่ได้ใส่ใจพิธีรีตองที่ยุ่งยากเช่นนี้เท่าไหร่นัก

แน่นอนว่า ก็อาจจะเกี่ยวข้องกับคนที่ทำเรื่องนี้ด้วย

เพราะสำหรับจอห์น มาร์สโลว์ คนหนุ่มที่สร้างความประหลาดใจให้เขาถึงสองครั้ง เขาก็มักจะเผลอลำเอียงและคาดหวังมากกว่าปกติอยู่เสมอ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็พลันเข้มข้นขึ้น ทั้งร่างยังลุกขึ้นกวักมือเรียกจอห์นท่ามกลางสายตาที่ประหลาดใจของเหล่าผู้บังคับบัญชาระดับสูงของกองทัพที่เจ็ด:

“มาเถอะ จอห์น มานั่งข้างข้า ไม่ต้องเกร็ง เดี๋ยวพอประชุมเริ่มแล้ว หากเจ้ามีความเห็นอะไร ก็สามารถพูดกับข้าได้โดยตรง”

“...ครับ ท่านนายพล”

เมื่อสบกับสายตาที่บ้างก็อิจฉาบ้างก็ริษยาของทุกคน จอห์นก็รู้สึกหนังหัวชาวาบ

แต่เมื่อเผชิญกับคำเชิญที่อบอุ่นของหัวหน้าใหญ่ของตน เขาก็ไม่กล้าปฏิเสธ ทำได้เพียงยิ้มค้างๆ แล้วไปนั่งลงข้างๆ อีกฝ่ายตามที่เขาส่งสัญญาณ

และหลังจากที่จอห์นนั่งลงแล้ว ไม่รู้ทำไม เขาพลันรู้สึกว่าบรรยากาศในกองบัญชาการเงียบสงัดไปชั่วขณะ

ตัวเขาเองยังมองเห็นสีหน้าที่เหมือนจะบอกว่า ‘ไอ้หนูเอ๊ย แกนี่มันโชคดีเหมือนเหยียบขี้หมาจริงๆ ถึงได้เป็นที่โปรดปรานของท่านนายพลขนาดนี้’ จากใบหน้าของผู้พันโอลาฟที่นั่งอยู่ท้ายสุด

พูดจริงๆ นะ เกียรติยศแบบนี้ข้าไม่อยากได้เลยสักนิด

การพัฒนาแบบนี้ มันต่างอะไรกับการสลักคำว่า ‘ข้าคือสุนัขรับใช้อันดับหนึ่งของจักรวรรดิ’ ไว้บนหน้าผากข้า?

รอจนฝ่ายสัมพันธมิตรเอาชนะจักรวรรดิได้แล้ว ถึงตอนนั้น ข้าต้องถูกมองว่าเป็นพรรคพวกจักรวรรดิที่ภักดีแล้วลากออกไปยิงเป้าแน่ๆ ใช่ไหม?

แถมยังเป็นแบบที่ยิงด้วยปืนกลจนหมดแม็กกาซีนด้วย

ให้ตายสิ ดอร์มามมูตาแก่นี่ก็ไม่ใช่คนดีอะไรนี่หว่า เสียแรงที่ข้าเคยเชื่อใจท่านขนาดนั้น!

ในตอนนี้หัวใจของจอห์นเต็มไปด้วยความรู้สึกอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่ให้กำลังใจจากพันเอกเจ็ตต์ทางด้านซ้าย และสายตาที่ชื่นชมจากดอร์มามมูทางด้านขวา

แม้ว่าตอนนี้จะเหมือนนั่งอยู่บนกองเข็ม จอห์นก็ทำได้เพียงแสร้งทำเป็นเยือกเย็นบนใบหน้า

ราวกับว่า เขาคือวีรบุรุษหนุ่มของจักรวรรดิผู้เปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจคนนั้นจริงๆ

“เอาล่ะ ในเมื่อคนมาครบแล้ว ก็ถึงเวลาเริ่มการประชุมของวันนี้แล้ว”

เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่ได้คัดค้านการตัดสินใจของตน ดอร์มามมูก็ไม่เสียเวลาอีกต่อไป นิ้วมือทั้งสองข้างประสานกันวางบนโต๊ะประชุม จากนั้นก็หันไปมองรองผู้บังคับบัญชาด้านหลัง แล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ:

“พันตรีคอร์ด เริ่มรายงานสถานการณ์ปัจจุบันในพื้นที่วอลเดนได้แล้ว”

“ครับ ท่านนายพล”

รองผู้บังคับบัญชานามว่าคอร์ดตอบกลับเสียงเข้ม จากนั้นก็ก้าวมายืนต่อหน้าทุกคน อกผายไหล่ผึ่งแล้วรายงาน:

“ต้องขอบคุณปฏิบัติการจู่โจมของจ่านายสิบจอห์นเมื่อวานนี้ หลังจากที่ปราศจากการขัดขวางของอุปกรณ์ต่อต้านเวทมนตร์แล้ว ภายใต้การโจมตีของทหารเวทฝ่ายเรา ปัจจุบันกองทัพของเราได้ขับไล่สามกองทัพของฝ่ายสัมพันธมิตรให้ถอยกลับไปได้อย่างสมบูรณ์ และยึดครองเมืองสามแห่งและหมู่บ้าน 17 แห่งในพื้นที่วอลเดนได้สำเร็จ”

“แม้ว่าในพื้นที่จะยังมีกองกำลังที่เหลืออยู่ของฝ่ายสัมพันธมิตรบางส่วนเคลื่อนไหวอยู่ แต่ภายใต้ปฏิบัติการกวาดล้างของกองทัพเรา ด้วยประสิทธิภาพในปัจจุบัน คาดว่าภายในสามวันจะสามารถกวาดล้างกองกำลังศัตรูที่เหลืออยู่ทั้งหมดได้”

“และในการรบครั้งนี้ของกองทัพเราในพื้นที่วอลเดน จากสถิติข้อมูลที่มีอยู่ปัจจุบัน กองทัพเราได้ยึดอุปกรณ์เวทมนตร์ที่ยังอยู่ในสภาพดี 16 เครื่อง จับกุมทหารสัมพันธมิตรได้ประมาณ 2,000 นาย ในจำนวนนี้นายทหาร 14 นาย ยศสูงสุดคือพลจัตวา ส่วนจำนวนศัตรูที่ถูกสังหารยังอยู่ในระหว่างการนับ”

“การสูญเสียของทหารเวทฝ่ายเราจนถึงปัจจุบัน รวมทั้งสิ้น 1,342 นาย ในจำนวนนี้เสียชีวิต 876 นาย บาดเจ็บเล็กน้อยและบาดเจ็บสาหัส 466 นาย ในจำนวนผู้เสียชีวิตเป็นผู้บัญชาการระดับล่าง 13 นาย ผู้บัญชาการระดับกลาง 1 นาย”

“หน่วยที่ได้รับความเสียหายรุนแรงที่สุดคือกองพันที่ 13 ของร้อยเอกบาโรนาฟ 7 กองร้อยถูกทำลายจนหมดสิ้น ปัจจุบันได้ยื่นขอต่อกองบัญชาการเพื่อจัดสรรกำลังพลใหม่มาทำการจัดตั้งหน่วยใหม่อีกครั้ง”

“นอกจากนี้ หน่วยทหารราบนอกโครงสร้างที่มาจากกองบัญชาการทหารบกของจักรวรรดิเพื่อมาสนับสนุน ปัจจุบันสถานการณ์การสูญเสียก็อยู่ในระหว่างการนับ คาดว่าจะนับเสร็จในเวลา 15:50 น. ถึงตอนนั้นข้าพเจ้าจะรีบรายงานสถานการณ์การสูญเสียโดยละเอียดให้ท่านทราบเป็นอันดับแรก”

“ปัจจุบันกองทัพเราหลังจากยึดได้...”

“…”

เมื่อฟังเสียงรายงานที่เน้นเสียงสูงต่ำของพันตรีคอร์ดที่ดังเข้ามาในหู ภายใต้สไตล์ที่เหมือนครูสอนในห้องเรียน และผลการกล่อมโดยธรรมชาติของเขา ไม่รู้ตัวเลยว่า จอห์นทั้งร่างก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกง่วงเหงาหาวนอน

แต่สติยังคงทำให้เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะข่มความอยากที่จะหาวไว้ แล้วหันไปมองโต๊ะประชุมเบื้องหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า

ในหัวเริ่มครุ่นคิดว่าเย็นนี้โรงครัวจะเตรียมอาหารเย็นอะไร

มันฝรั่งตุ๋นเนื้อวัว? หรือชุดเนื้อย่าง?

แน่นอนว่า ถ้าได้บะหมี่สักชามก็จะดีมาก

เพราะขนมปังของจักรวรรดิในระดับหนึ่งแล้ว ความแข็งของมันพอๆ กับกระสุนเลยทีเดียว

แค่สองวันนี้ อาหารก็ทำให้กล้ามเนื้อกรามของเขาเริ่มกลับมาพัฒนาอีกครั้งโดยควบคุมไม่ได้แล้ว

หากยังคงรักษาสไตล์อาหารหลักแบบนี้ต่อไป ไม่ต้องสงสัยเลยว่า พันเอกเจ็ตต์ผู้มีกรามที่สมบูรณ์แบบคือภาพสะท้อนอนาคตของเขา

ขณะที่จอห์นกำลังบ่นในใจอย่างเงียบๆ บนโต๊ะประชุม ราวกับไม่สังเกตเห็นจ่านายสิบจอห์นที่ใจลอยไปนอกโลก ดอร์มามมูในตอนนี้กำลังปรึกษาหารือกับเหล่าผู้บังคับบัญชาระดับสูงของจักรวรรดิเกี่ยวกับเรื่องการจัดการหลังสงครามในพื้นที่วอลเดน และดูเหมือนจะเจอปัญหาบางอย่าง

คิ้วของทุกคนในตอนนี้ขมวดเข้าหากัน แต่ละคนก้มหน้ามองถ้วยชาตรงหน้า ราวกับจะสามารถมองเห็นดอกไม้จากบนนั้นได้

บนที่นั่งประธาน สีหน้าของดอร์มามมูก็ดูไม่แน่นอนอยู่บ้าง

ขณะที่เขากำลังจะสุ่มเลือกผู้โชคร้ายสักคน เพื่อบังคับมอบหมายภารกิจนี้ออกไป ตอนนี้ เขากลับสังเกตเห็นจอห์นที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยใบหน้าสงบนิ่ง

เมื่อมองไปยังสีหน้าที่ดูเบื่อหน่ายของอีกฝ่าย ราวกับกำลังพูดว่า ‘แค่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้พวกท่านยังแก้ไม่ได้ ต่อไปจะรับผิดชอบภารกิจสำคัญเพื่อจักรวรรดิได้อย่างไร’ สายตาของดอร์มามมูก็พลันสว่างวาบขึ้น จากนั้นก็เอ่ยขึ้นกับจอห์นที่กำลังงงเป็นไก่ตาแตกด้วยรอยยิ้ม:

“จอห์น ดูท่าทางเจ้าแล้ว เจ้าดูเหมือนจะสนใจภารกิจนี้มาก?”

…

จบบทที่ 19