หงหวง ทุกคนอยากให้ข้าเป็นจักรพรรดิมาร แต่ข้าไม่มีวันยอม

หงหวง ทุกคนอยากให้ข้าเป็นจักรพรรดิมาร แต่ข้าไม่มีวันยอม เมื่อได้ข้ามภพมาสู่ยุคบรรพกาล เขาก็ได้กลายเป็นตี้จวิน ว่าที่จักรพรรดิแห่งเผ่าปีศาจในอนาคต ทว่าในขณะที่สติสัมปชัญญะยังคงพร่าเลือน เขากลับกลืนกินไท่อี้ซึ่งเป็นอีกาเล็บทองสามขาอีกตนหนึ่งเข้าไป จนทำให้จุดกำเนิดของอีกาทองทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ด้วยความที่เขารู้ซึ้งถึงวิถีแห่งตำนานเทพปกรณัมบรรพกาลและชะตากรรมอันน่าสลดของเผ่าปีศาจเป็นอย่างดี ตี้จวินจึงไม่มีความปรารถนาที่จะก้าวเดินตามรอยทางเดิมของสองพี่น้องไท่อี้ 'จักรพรรดิปีศาจงั้นหรือ? ต่อให้มาอ้อนวอนขอร้อง ข้าก็ไม่เป็นเด็ดขาด!' เมื่อไร้ซึ่งจักรพรรดิปีศาจที่เป็นปึกแผ่น เผ่าปีศาจก็ตกอยู่ในสภาวะขาดผู้นำ กลายเป็นการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นที่ไม่มีวันจบสิ้น และเผชิญกับหายนะที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง เมื่อไม่มีเผ่าปีศาจคอยคานอำนาจ เผ่ามนุษย์จำแลงหรือเผ่าอู๋ก็ก้าวขึ้นมาเรืองอำนาจเหนือดินแดนบรรพกาล ในขณะที่เหล่าสถาบันเทพและนักบุญซึ่งเคยเฝ้ารอคอยจะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากมหาสงครามระหว่างเผ่าอู๋และเผ่าปีศาจต่างก็เริ่มตกใจและลนลาน 'มหาสงครามที่ควรจะเกิดขึ้นหายไปไหนเสียแล้ว?' 'เหตุใดเรื่องราวกลับกลายเป็นการสู้รบภายในที่ไม่มีที่สิ้นสุดของเผ่าปีศาจไปได้เช่นนี้?'

ยอดวิว

295

จำนวนตอน

140

สถานะ

ยังไม่จบ

อ่านตอนแรก

เรื่องย่อ

หงหวง ทุกคนอยากให้ข้าเป็นจักรพรรดิมาร แต่ข้าไม่มีวันยอม
เมื่อได้ข้ามภพมาสู่ยุคบรรพกาล เขาก็ได้กลายเป็นตี้จวิน ว่าที่จักรพรรดิแห่งเผ่าปีศาจในอนาคต ทว่าในขณะที่สติสัมปชัญญะยังคงพร่าเลือน เขากลับกลืนกินไท่อี้ซึ่งเป็นอีกาเล็บทองสามขาอีกตนหนึ่งเข้าไป จนทำให้จุดกำเนิดของอีกาทองทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

ด้วยความที่เขารู้ซึ้งถึงวิถีแห่งตำนานเทพปกรณัมบรรพกาลและชะตากรรมอันน่าสลดของเผ่าปีศาจเป็นอย่างดี ตี้จวินจึงไม่มีความปรารถนาที่จะก้าวเดินตามรอยทางเดิมของสองพี่น้องไท่อี้

'จักรพรรดิปีศาจงั้นหรือ? ต่อให้มาอ้อนวอนขอร้อง ข้าก็ไม่เป็นเด็ดขาด!'

เมื่อไร้ซึ่งจักรพรรดิปีศาจที่เป็นปึกแผ่น เผ่าปีศาจก็ตกอยู่ในสภาวะขาดผู้นำ กลายเป็นการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นที่ไม่มีวันจบสิ้น และเผชิญกับหายนะที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เมื่อไม่มีเผ่าปีศาจคอยคานอำนาจ เผ่ามนุษย์จำแลงหรือเผ่าอู๋ก็ก้าวขึ้นมาเรืองอำนาจเหนือดินแดนบรรพกาล ในขณะที่เหล่าสถาบันเทพและนักบุญซึ่งเคยเฝ้ารอคอยจะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากมหาสงครามระหว่างเผ่าอู๋และเผ่าปีศาจต่างก็เริ่มตกใจและลนลาน

'มหาสงครามที่ควรจะเกิดขึ้นหายไปไหนเสียแล้ว?'

'เหตุใดเรื่องราวกลับกลายเป็นการสู้รบภายในที่ไม่มีที่สิ้นสุดของเผ่าปีศาจไปได้เช่นนี้?'

นิยายแปลไทย นิยายแฟนตาซี

สารบัญ

หงหวง ทุกคนอยากให้ข้าเป็นจักรพรรดิมาร แต่ข้าไม่มีวันยอม

เรื่องย่อ

สารบัญ

บทที่ 1 เยาว์วัยไร้ราคา พี่น้องร่วมอุทรละลายในปาก

บทที่ 2 เผ่าปีศาจโกลาหล ไร้ผู้กุมบังเหียน

บทที่ 3 วาสนาพานพบฟู่ซี ณ วังจื่อเซียว

บทที่ 4 สหายเต๋า ท่านจำคนผิดแล้ว

บทที่ 5 ในอารามมหาเทพห้ามส่งเสียงดัง แต่ไม่ได้บอกว่าห้ามลงมือ!

บทที่ 6 ตี้เจียง: ข้าไม่เข้าใจ งั้นข้าขอนอนงีบสักหน่อยแล้วกัน

บทที่ 7 หงอวิ๋นขโมยบทของจุ่นถีไปงั้นหรือ?

บทที่ 8 บรรเลงเพลงต่อไป เต้นรำต่อไป!

บทที่ 9 สามวิสุทธิ์: ข้าให้เจ้าเลือกก่อน แต่ไม่ได้หมายความว่าให้เจ้าเหมาคนเดียวสองลูก!

บทที่ 10 ตี้จวิน: ข้าคลั่งไคล้รูปลักษณ์ ข้าก็แค่ชอบของสวยๆ งามๆ

บทที่ 11 ตงหวงกงลงมือหนัก เผ่าปีศาจต้องเผชิญคราวเคราะห์

บทที่ 12 เปลวเพลิงชนิดใหม่ อัคคีโกลาหล

บทที่ 13 ดาวสุริยันไม่ต้อนรับแขกผู้ชาย!

บทที่ 14 ตงหวงกงดุด่าจุ่นถีและเจียอิ่น หยวนสื่อซ้ำเติมให้เจ็บช้ำ

บทที่ 15 หงเมิ่งจื่อชี่กำลังตามหาเจ้านาย? มันคงหาคนผิดแล้วล่ะ!

บทที่ 16 ข้าไม่ใช่เคี้ยวง่าย ข้ามีทั้งกำลังและเขี้ยวเล็บ

บทที่ 17 ระฆังดังกึกก้อง สะกดสายตาทั่วโถงประจัน!

บทที่ 18 หนวี่วาถูกปฏิเสธ เจียอิ่นและจุ่นถีถูกรุมล้อม

บทที่ 19 ตี้จวินผู้น่าสงสาร ข้าก็แค่ชอบของสวยๆ งามๆ

บทที่ 20 หนวี่วา: นายท่านของเจ้ามีสิ่งที่ชอบเป็นพิเศษหรือไม่?

บทที่ 21 หงจุน: ช่างเป็นคนที่น่าปวดหัวนัก! เหตุใดถึงไม่มีใครขัดเกลาไอม่วงหงเมิ่งเลย?

บทที่ 22 คุนเผิง อย่าคิดจะหนี รีบมารับกรรมเสียดีๆ

บทที่ 23 ยังโกรธอยู่หรือไม่? คนที่จะสังหารเจ้ามาถึงแล้ว!

บทที่ 24 มีเพียงคนตายเท่านั้นที่ทำให้สบายใจได้

บทที่ 25 เจ้าแม่ซีหวังหมู่ร้องทุกข์กล่าวโทษคุนเผิง

บทที่ 26 หม้อปรุงฟ้าดิน: ป้อนถั่วให้ข้าที!!!

บทที่ 27 หมิงเหอ: ใครจะเข้าใจ? สมบัติอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่กลับเอามาไม่ได้!

บทที่ 28 แม้แต่ก้อนหินก็ยังไม่เว้นงั้นหรือ?

บทที่ 29 ลิขิตสวรรค์คือตัวอะไร? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า?

บทที่ 30 จุ่นถี: ข้ายอมตายเสียดีกว่าต้องส่งมอบไอม่วงหงเมิ่ง!

บทที่ 31 ไม่มีใครอยากตัดชุดวิวาห์ให้ผู้อื่น

บทที่ 32 หม้อปรุงฟ้าดิน: ดูข้าแสดงฝีมือให้ชม!

บทที่ 33 หนวี่วา: พวกเราต่างก็เป็นครึ่งปราชญ์ เหตุใดเขาจึงแข็งแกร่งเพียงนี้!

บทที่ 34 สหายเต๋า ดวงตาของเจ้ามีบางอย่างผิดปกติ

บทที่ 35 มีเพียงเด็กเท่านั้นที่เลือก ข้า ตี้จวิน จะเอาทั้งหมด!

บทที่ 36 หนวี่วา: โอ้พระเจ้า ผู้ชายคนนี้ทะลวงผ่านอีกครั้งแล้ว!

บทที่ 37 ขยับเพียงนิดสะเทือนทั่วร่าง

บทที่ 38 จู้หรง: พวกเจ้าเผ่าปิศาจช่างขี้เหนียวนัก

บทที่ 39 ไม่เพียงแต่แข็งแกร่งจนน่าเหลือเชื่อ แต่ยังไร้เหตุผลอีกด้วย!

บทที่ 40 หากสู้ด้วยพลังไม่ได้ ก็จงสู้ด้วยจำนวน

บทที่ 41 เผ่ามหาปราชญ์: เรื่องเล็กน้อย จงหนักแน่นเข้าไว้

บทที่ 42 สวรรค์ยอมรับคำขอของข้าแล้วงั้นหรือ?

บทที่ 43 ข้าทำให้ผู้อื่นอับอายได้ แต่ข้าจะไม่มีวันทำให้ตนเองอับอาย

บทที่ 44 โอกาสพิสูจน์มรรคของท่านมาถึงแล้ว แล้วของข้าเล่า?

บทที่ 45 หนวื่อวา: ใครจะเข้าใจ? ข้ามานั่งกินแตงอยู่ดีๆ สุดท้ายไพล่เข้าตัวเองเสียอย่างนั้น!

บทที่ 46 ในที่สุดเขาก็เคลื่อนไหว

บทที่ 47 ข้าต้องการรวบรวมเผ่าปิศาจให้เป็นหนึ่ง ใครเห็นด้วย ใครคัดค้าน?

บทที่ 48 ไม่ยอมสยบก็จงตายเสีย!

บทที่ 49 ความขัดแย้งกำลังจะเริ่มต้นขึ้น!

บทที่ 50 โจมตีระฆังโกลาหล? ช่างรั้นเสียจริง!

บทที่ 51 เจรจาหรือข่มขวัญ?

บทที่ 52 มีดทุกเล่มปักลงที่กลางใจของบรรพชนมหาปราชญ์

บทที่ 53 จุ่นถีนั่งอยู่ในบ้าน คราวเคราะห์หล่นจากนภา

บทที่ 54 รางวัลมหาศาลนำมาซึ่งความบ้าคลั่ง

บทที่ 55 ฝูซี: ข้าบอกเจ้าแล้วว่าท่านแม่ทัพน่ะชอบสาวงามทุกรูปแบบ!

บทที่ 56 เมื่อการล่าสมบัติกลายเป็นสนามรบ?

บทที่ 57 สองเผ่าเปิดศึก ผู้บำเพ็ญสันโดษรับเคราะห์

บทที่ 58 โลหิตนองทั่วชั้นฟ้า หอกสังหารเทพตื่นจากการหลับใหล!

บทที่ 59 เจ้าแม่หวังมู่มาเยือน

บทที่ 60 ศึกนี้ เผ่ามหาปราชญ์ของพวกเรายอมรับความพ่ายแพ้!

บทที่ 61 เป็นเด็กนั้นดีนัก แค่หลับไปก็พอ

บทที่ 62 ผู้ที่คุกคามชีวิตบรรพชนมหาปราชญ์ได้ ย่อมได้รับรางวัลเป็นคนแรก!

บทที่ 63 บรรพชนมหาปราชญ์: ทั้งหมดเป็นเพราะหงจวินที่ช่วยเพิ่มพลังให้พวกมัน!

บทที่ 64 เจ้าแม่หวังมู่จำใจมอบเหม่ยเหลือง

บทที่ 65 เตรียมตัวให้พร้อมและตามข้าขึ้นสู่สรวงสวรรค์

บทที่ 66 ดินแดนแดนสุขาวดีแห่งเซียน นี่แหละคือสวรรค์!

บทที่ 67 ข้าคือชะตาลิขิต!

บทที่ 68 เมื่อได้พบเห็นองค์สวรรค์ไพศาล เหตุใดจึงมิคุกเข่า!

บทที่ 69 หมิงเหอถูกกระตุ้น เหล่ายอดมหาปิศาจเริ่มเคลื่อนไหว

บทที่ 70 โอกาสในการพิสูจน์ธรรมนั้นมีไว้สำหรับทุกคน

บทที่ 71 เพื่อนพรตม้วยมรณา มิใช่ข้าที่วายชีม

บทที่ 72 คุนเผิง: ก็แค่สู้ตายถวายหัว!

บทที่ 73 ค่ายกลใกล้แตกสลาย หงจวินผู้เฒ่าเริ่มกระวนกระวาย

บทที่ 74 พังไม่ได้ พังไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว!

บทที่ 75 บรรพชนเต๋าช่างอยุติธรรมและลำเอียงยิ่งนัก!

บทที่ 76 ท่องแดนบรรพกาล โอกาสพิสูจน์ธรรมมาถึงแล้ว!

บทที่ 77 วิถีแห่งการสร้างมนุษย์ของข้าผิดพลาดงั้นหรือ?