บทที่ 008 - ยอดอัจฉริยะ

บทที่ 008 - ยอดอัจฉริยะ

☆☆☆☆☆

ฟอสต์ "ไม่เคยจริงจังขนาดนี้มาก่อน!"

ชะตากรรมของแม่มดไม่ใช่เรื่องที่จะรับมือแบบส่งๆ ได้ จากคำบอกเล่าของเมฟิสโต แม้ [งานเลี้ยงแม่มด] จะถูกลิขิตให้เป็นจริง แต่กระบวนการระหว่างนั้นควบคุมไม่ได้เลย ไม่ใช่บทละครที่จะนอนตีพุงสบายใจได้

ถ้าปล่อยให้มันลุกลามบานปลาย อย่าว่าแต่จะเกิดความวุ่นวายระดับโลกเลย แค่อาณาจักรเล็กๆ อย่างชิงซีคงปลิวหายไปได้ง่ายๆ

"งั้นเหรอคะ..."

ขนตายาวงอนของวิเวียนนากระพริบปริบๆ

"งั้นก็ขอให้ฝ่าบาทสมหวังดั่งปรารถนานะคะ"

เจ้าชายชิงซียักไหล่ "ถึงจะพูดแบบนั้น เบาะแสเดียวที่ฉันมีตอนนี้ก็คือรองเท้าเต้นรำข้างนั้นข้างเดียว จะหาตัวให้เจอคงยากน่าดู"

วิเวียนนามองไปที่หน้าพระราชวัง แม้จะมีทหารองครักษ์คอยควบคุมสถานการณ์อย่างเข้มงวด แต่หญิงสาวทุกคนที่มาลองรองเท้า แทบจะเกิดอาการคลุ้มคลั่งกันหมด

รองเท้าข้างนั้นเหมือนมีอาถรรพ์ ทุกคนต่างบ้าคลั่งอยากจะสวมมันให้ได้ ยอมแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง

การที่ฟอสต์ปลีกตัวออกมาไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น กลับยิ่งรุนแรงกว่าเดิม

ภาพที่เห็นทำให้ฟอสต์อดขมวดคิ้วไม่ได้ ผลกระทบของ [งานเลี้ยงแม่มด] มันเกินกว่าที่เขาคาดไว้ ฟอสต์เริ่มเสียใจที่ใช้วิธีคัดกรองแบบนี้

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ทั้งอาณาจักรจะไม่โดนบิดเบือนจิตใจกันหมดเหรอ?

ขณะที่ฟอสต์กำลังกลุ้มใจ วิเวียนนาก็มายืนข้างๆ แล้วถอดฮู้ดออกเงียบๆ

ฟอสต์มองอัศวินสาวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

ไม่รู้ทำไม ตั้งแต่ถอนหมั้นกันไป เวลาอยู่ต่อหน้าเขา วิเวียนนามักจะปิดบังใบหน้าเสมอ

อย่างน้อยในความทรงจำของฟอสต์ เพื่อนสมัยเด็กคนนี้ไม่ได้เปิดเผยใบหน้าให้เห็นชัดๆ มานานแล้ว

พอได้เห็นหน้ากันจังๆ แบบไม่ทันตั้งตัว ฟอสต์ถึงกับตะลึงในความงามของวิเวียนนา

เครื่องหน้าที่ประณีตจนน่าคลั่งไคล้ ผสมผสานกันอย่างลงตัวบนใบหน้าสวยหวานไร้ที่ติ ราวกับว่าการเปลี่ยนแปลงแม้เพียงจุดเดียวจะเป็นการดูหมิ่นความสมบูรณ์แบบนี้

ผมสีบลอนด์อ่อนปล่อยสยายลงมาเคลียไหล่และแก้ม สะท้อนแสงแดดเป็นประกายชวนฝัน ขับให้ผิวของสาวน้อยดูขาวผ่องบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น

ภาพที่งดงามราวกับบทกวีนี้ ทำให้ฟอสต์เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

วิเวียนนาใช้ดวงตาสีม่วงคู่สวยที่แฝงแววโศกเศร้าจ้องมองเจ้าชาย แล้วถามว่า

"เป็นอะไรไปคะ ฝ่าบาท? ทำหน้าเหมือนไม่เคยเห็นฉันอย่างนั้นแหละ"

ฟอสต์ได้สติ สูดปากด้วยความทึ่ง

"ซี้ด... อาจจะเพราะไม่ได้เห็นนาน วิเวียนนา ทำไมฉันรู้สึกว่าเธอ... สวยขึ้นเป็นกองเลย ใช้ยาวิเศษเสริมความงามอะไรหรือเปล่าเนี่ย?"

ฟ้าดินเป็นพยาน ประโยคนี้ไม่ได้แกล้งชมเพื่อนสมัยเด็ก แต่ฟอสต์รู้สึกแบบนั้นจริงๆ

วิเวียนนาส่ายหน้า ตอบว่า

"ท่านคิดมากไปแล้ว ฉันก็เหมือนเดิมทุกอย่าง ไม่เคยเปลี่ยน"

ตอนพูดคำสุดท้าย หญิงสาวจงใจเน้นเสียงหนักแน่น

ฟอสต์พยายามนึกย้อนดู ในความทรงจำของเขา วิเวียนนาก็หน้าตาแบบนี้มาตลอด ใบหน้าไม่ได้เปลี่ยนไป แต่ความรู้สึกมันต่างกันลิบลับ

จะพูดยังไงดี ก่อนหน้านี้ต่อให้รู้ว่าวิเวียนนาสวยระดับล่มเมือง เจ้าชายจอมเจ้าชู้ก็แทบไม่เคยมองเธอในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งเลย แต่ตอนนี้ กลับรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาจริงๆ

พูดตรงๆ ก็คือ ของมันขึ้นเลยล่ะ

ขณะที่ฟอสต์กำลังขมวดคิ้วครุ่นคิด วิเวียนนาก็เอ่ยขึ้น

"ท่านคิดว่าทำแบบนี้จะหาเธอเจอจริงๆ เหรอคะ?"

"ฉันเห็นแต่พวกคนบ้าที่มีความรักแบบดาดๆ กำลังคลุ้มคลั่ง ถ้าเธอคนนั้นไม่อยากมาพบท่าน สิ่งที่ท่านทำก็เสียเปล่า"

ฟอสต์ยิ้มแห้ง "ช่วยไม่ได้ ฉันได้แต่สมมติว่าเธออยากเจอฉัน แต่ติดขัดอะไรบางอย่างเลยมาไม่ได้"

"แต่ถ้าจะให้พูดจริงๆ... ฉันพอจะมีเบาะแสอื่นอยู่บ้าง"

ภายใต้สายตาที่นิ่งสงบของเพื่อนสมัยเด็ก ฟอสต์กล่าวว่า

"แม้จะได้อยู่ด้วยกันแค่ช่วงสั้นๆ แต่ฉันพอจะเดาสถานการณ์ของเธอได้ เด็กคนนั้น น่าจะถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม"

คิ้วเรียวของวิเวียนนาเลิกขึ้น "ท่านดูออกด้วยเหรอคะ?"

"ถึงจะเป็นการเสี่ยงดวง แต่ลองส่งคนไปหาดูหน่อย นอกจากลองรองเท้าแล้ว ลองมองหาเด็กสาวน่าสงสารที่ถูกรังแก ขยันขันแข็ง และอดทนในอาณาจักรดู"

ฟอสต์ลูบคาง มองไปที่เด็กสาว

"เรื่องนี้ฝากเธอจัดการได้ไหม วิเวียนนา?"

ลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ของเจ้าชายชิงซีมีเยอะแยะ แต่คนที่มีความสามารถฉายเดี่ยวได้จริงๆ กลับมีน้อยมาก และวิเวียนนาคือคนที่พึ่งพาได้มากที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

เพราะวิเวียนนาคืออัจฉริยะ และไม่ใช่อัจฉริยะธรรมดา แต่เป็นยอดอัจฉริยะ!

ไม่ว่าจะเป็นศาสตร์ลึกลับ วิชดาบ การบริหารราชการ การวางแผนกลยุทธ์ หรือแม้แต่ศิลปะวรรณกรรม วิเวียนนาเชี่ยวชาญไปหมดทุกด้าน

พรสวรรค์ระดับนี้ ทำให้กษัตริย์เฒ่าเคยคิดจะตั้งวิเวียนนาเป็นรัชทายาทด้วยซ้ำ

ใช่แล้ว พ่อบุญธรรมของฟอสต์เคยพูดเรื่องนี้กับเขาตรงๆ สำหรับกษัตริย์แล้ว ราชวงศ์ตระกูลไหนไม่สำคัญ เขาแค่ต้องการกษัตริย์ที่สามารถพาอาณาจักรชิงซีรอดพ้นจากหายนะและนำพาไปสู่ความยิ่งใหญ่ได้

ในเมื่อยกบัลลังก์ให้ลูกบุญธรรมได้ จะยกให้ลูกสาวเพื่อนรักก็คงไม่แปลก

ตอนนั้นฟอสต์เกือบคิดว่าตำแหน่งรัชทายาทจะหลุดลอยไปแล้ว แต่สุดท้ายไม่รู้ทำไม กษัตริย์ถึงล้มเลิกความคิดบ้าๆ นั่น แล้วส่ายหน้าบอกว่า

"เป็นยอดอัจฉริยะตั้งแต่อายุน้อยๆ ไม่ใช่เรื่องดีหรอก"

ตอนนี้ฟอสต์รู้แล้วว่าจุดแข็งของตัวเองคือการเป็นลูกรักของภูตสวรรค์ แต่ตอนนั้นเจ้าชายไม่รู้อะไรเลย เล่นเอาตกอกตกใจแทบแย่

ดังนั้นพอกษัตริย์ลดระดับความต้องการลง มาจับคู่ลูกบุญธรรมกับวิเวียนนาแทน ฟอสต์ถึงได้ต่อต้านหัวชนฝา

จะบ้าเหรอ ตระกูลโรเซลินก็คุมกองทัพอยู่แล้ว ถ้าวิเวียนนาได้เป็นราชินีอีก อาณาจักรนี้จะเรียกว่าชิงซีหรือโรเซลินกันแน่?!

ในสายตากษัตริย์เฒ่า จะนามสกุลอะไรก็ช่าง ขอให้อาณาจักรรอดก็พอ

แต่ฟอสต์ไม่คิดแบบนั้น อาณาจักรชิงซีต้องยิ่งใหญ่ด้วยมือเขา ไม่งั้นก็ไม่มีความหมาย

ถึงจะไม่ใช่ความผิดของวิเวียนนา แต่ต้องยอมรับว่าหลังจากนั้นฟอสต์ก็มีช่องว่างกับเพื่อนสมัยเด็กคนนี้

เฮ้อ ความกระหายอำนาจอันน่ารังเกียจของฉัน

ฟอสต์ถอนหายใจในใจ แล้วกระซิบกับวิเวียนนา

"ฉันรู้ว่างานนี้มันฝืนใจเธอ แต่เรื่องนี้สำคัญกับฉันจริงๆ"

เนื่องจากสถานะพิเศษของตระกูลโรเซลิน วิเวียนนาไม่ใช่ลูกน้องของฟอสต์แบบเต็มร้อย แต่เป็นเหมือนหุ้นส่วนที่ร่วมปกครองแผ่นดิน ต่อให้เป็นรัชทายาท ก็ยากที่จะใช้น้ำเสียงสั่งการเด็ดขาดกับเธอ

เลยต้องใช้ไม้อ่อน เล่นกับความรู้สึกแทน

วิเวียนนาจ้องมองเจ้าชายเงียบๆ ผ่านไปครู่ใหญ่ ดวงตาสีม่วงที่สวยลึกล้ำถึงได้ค่อยๆ ปิดลง เธอยกมือทาบอก โค้งคำนับ

"ฝ่าบาท หากนี่คือความปรารถนาที่แท้จริงของท่าน... ฉันจะทำให้มันเป็นจริงค่ะ"

"แต่ว่า..."

สาวน้อยก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ใบหน้าอันงดงามยื่นเข้ามาใกล้ฟอสต์ เส้นผมสีทองระต้นคอของชายหนุ่ม เธอพ่นลมหายใจหอมกรุ่น

"ฉันต้องการการสนับสนุนจากท่านอย่างที่สุด ไม่ว่าจะทำอะไร ท่านต้องอนุญาตทุกอย่าง"

[จบแล้ว]