บทที่ 004 - งานเลี้ยงแม่มด

บทที่ 004 - งานเลี้ยงแม่มด

☆☆☆☆☆

ฟอสต์ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะรู้ตัวทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขากลั้นหายใจแล้วถามอย่างระมัดระวัง

"ท่านคือ..."

คงไม่ใช่ภาพหลอนอีกนะ? ชักจะกลัวแล้วสิ

[บุตรแห่งมนุษย์ จงสงบใจลง ข้าไม่ใช่สิ่งที่ไม่มีตัวตน ข้าคือภูตสวรรค์ผู้ทำพันธสัญญากับเจ้า]

เหมือนเพื่อยืนยันคำพูด ฟอสต์รู้สึกว่าผิวหนังตรงรอยสักร้อนขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับกระแสความอบอุ่นที่ไหลผ่านร่างกาย ทำให้เขาสงบลงได้

เจ้าชายถอนหายใจยาว "ท่านภูต... ขายขี้หน้าท่านแล้ว"

แม้จะได้รับรอยสักนี้มาจากเสด็จพ่อผู้แสนแพง แต่ฟอสต์ก็ไม่ได้คาดหวังอะไรกับมันมากนัก มองว่าเป็นแค่สัญลักษณ์แห่งอำนาจกษัตริย์เสียมากกว่า

ก็กษัตริย์เฒ่าครองมันมาหลายสิบปี ได้รับคำชี้แนะแค่ไม่กี่ครั้ง ความถี่ระดับนี้เรียกว่ามีก็เหมือนไม่มี

ต่อให้ตัวเองจะมี "พรสวรรค์ที่ถูกใจภูตสวรรค์" แต่ลึกๆ แล้วฟอสต์ก็ไม่กล้าคาดหวังกับภูตสวรรค์มากนัก พลังที่ตัวเองควบคุมไม่ได้ อย่าไปหวังพึ่งจะดีกว่า

แต่ไม่นึกเลยว่าจะติดต่อกับภูตสวรรค์ได้เร็วขนาดนี้ ดูเหมือน "พรสวรรค์" ที่ว่าคงจะไม่ใช่ของปลอม

ฟอสต์ตั้งสติได้ ก็ถามถึงเรื่องเมื่อกี้ "ที่ท่านพูดถึงมนตร์สะกดเมื่อกี้ หมายความว่ายังไงครับ? ผมโดนเธอสะกดจิตเหรอ?"

อาการของเขาเมื่อกี้มันผิดปกติชัดๆ ถ้าบอกว่าอีกฝ่ายมีแอปสะกดจิตอยู่ในมือ ทุกอย่างก็สมเหตุสมผล

หนอย กล้ามาสะกดจิตใส่ฉันเหรอ!

เจ้าชายโกรธจนควันออกหู ถึงเขาจะทำอะไรไม่ได้ แต่ตอนนี้เขามีภูตสวรรค์แบ็คอัพอยู่นะ เวทมนตร์ลึกลับแค่ไหน ภูตสวรรค์ก็น่าจะแก้ได้ไม่ใช่เหรอ?

ฟอสต์รีบขอความช่วยเหลือทันที

"ท่านภูต! โปรดช่วยข้าด้วย การถูกเวทมนตร์ชั่วร้ายเล่นงานแบบนี้ มันทำให้ข้ากินไม่ได้นอนไม่หลับ!"

แต่คำตอบที่ภูตสวรรค์ให้มา กลับทำให้ฟอสต์ตะลึง

[เวทมนตร์? บุตรแห่งมนุษย์ เจ้าพึงรู้ไว้ นั่นไม่ใช่เวทมนตร์ใดๆ แต่เป็นชะตากรรมที่ไม่อาจเลี่ยง]

"ชะตากรรม?"

ฟอสต์งง "หมายความว่ายังไงครับ?"

เขาก็เดาไว้อยู่แล้วว่าภูตสวรรค์คงไม่ยอมช่วยง่ายๆ แต่ไม่คิดว่าจะได้ยินคำศัพท์นามธรรมแบบนี้หลุดออกมา

[ตามหลักการแล้ว ข้าไม่ควรบอกเรื่องนี้กับบุตรแห่งมนุษย์ แต่ในเมื่อเจ้าตื่นรู้แล้ว งั้นก็...]

ภูตสวรรค์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูฟอสต์เบาๆ

[เจ้าเชื่อในโชคชะตาไหม?]

โชคชะตา คำนี้ไม่ใช่คำศัพท์ยาก ใครๆ ก็พูดติดปากกัน สำหรับฟอสต์ มันก็แค่ข้ออ้างของพวกขี้แพ้ แต่พอออกจากปากภูตสวรรค์ เขาก็เริ่มสังหรณ์ใจแปลกๆ คิ้วขมวดเข้าหากัน

ไม่รอให้เจ้าชายตอบ ภูตสวรรค์ก็พูดต่อ

[กงล้อแห่งโชคชะตามีอยู่จริง มันคือสัจธรรมสูงสุดที่ควบคุมสรรพสิ่ง เป็นตรรกะพื้นฐานในการขับเคลื่อนโลกใบนี้]

"กงล้อแห่งโชคชะตา?"

[ถ้าจะอธิบายด้วยคอนเซปต์ที่บุตรแห่งมนุษย์เข้าใจได้ กงล้อแห่งโชคชะตาก็คือ "บทละคร" การผ่านพ้นความทุกข์ยาก การฝึกฝน การผจญภัย และจุดหักมุมตามบทละครนั้น ถึงจะได้รับรางวัลตอบแทน]

ฟอสต์สวนทันควัน "อันนี้ข้ารู้ ในตำนานเล่าว่า ภูตสวรรค์จะประทานบททดสอบแห่งโชคชะตาให้มนุษย์ เตรียมความท้าทายและปัญหาต่างๆ ไว้ให้"

นี่เป็นความรู้พื้นฐานที่ใครๆ ก็รู้ เรื่องราวของผู้ที่ผ่านการทดสอบจนกลายเป็นตำนาน ก็คือ [ตำนานวีรบุรุษ] ซึ่งเป็นสิ่งที่ต้องมีในทุกอาณาจักร

แม้แต่เสด็จพ่อผู้แสนแพงของฟอสต์ ปฐมกษัตริย์แห่งชิงซี ก็เป็นพระเอกใน [ตำนานวีรบุรุษ] เช่นกัน

เพราะท่าทีของภูตสวรรค์ที่เหมือนผู้พิพากษาทุกสรรพสิ่ง มนุษย์ถึงได้ยำเกรงตัวตนโบราณเหล่านี้

แต่จากปากของภูตสวรรค์ สถานการณ์กลับตรงกันข้าม

[...บุตรแห่งมนุษย์ พวกเจ้ามักมองว่าพวกเราภูตสวรรค์เป็นตัวตนที่อยู่สูงส่ง คิดว่าพวกเราคือเทพเจ้าที่บงการโชคชะตา แต่ความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่ เรากับพวกเจ้าไม่ได้มีสถานะสูงต่ำกว่ากัน เพียงแต่สวมบทบาทที่ต่างกันบนเวทีแห่งโชคชะตา หน้าที่ของเราคือให้คำชี้แนะและประทานพรแก่ผู้ที่เดินตามเส้นทางแห่งชะตา]

[ไม่ว่าจะเป็นบุตรแห่งมนุษย์ หรือพวกเราภูตสวรรค์ ภายใต้คลื่นลมแห่งโชคชะตาที่โหมกระหน่ำ เราต่างก็เป็นเพียงคนรับใช้ผู้ต่ำต้อยเท่านั้น]

ฟอสต์ฟังแล้วก็นิ่งเงียบ ลูบคางครุ่นคิด ผ่านไปสักพักถึงได้เข้าใจ

"ข้าเข้าใจแล้ว เพราะแบบนี้ ข้าถึงถูกสาวน้อยคนนั้นดึงดูด และเกิดความรักที่คลั่งไคล้สินะ?"

[เจ้ายอมรับได้เร็วนะ บุตรแห่งมนุษย์ที่ตื่นรู้ส่วนใหญ่ ในตอนแรกมักจะไม่ยอมเชื่อเรื่องกงล้อแห่งโชคชะตา พวกเขายอมเชื่อว่าความผิดปกติของตัวเองเกิดจากเวทมนตร์มากกว่า]

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฟอสต์ก็คงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ไม่อยากยอมรับเรื่อง "โชคชะตา" ที่จับต้องไม่ได้

แต่ว่า... แม่งเอ๊ย ซินเดอเรลล่าก็โผล่มาแล้ว จะไม่ให้เชื่อได้ไง โลกเทพนิยายแม่งโครตจะล็อคสเปก!

เจ้าชายต้องตกหลุมรักซินเดอเรลล่าตั้งแต่แรกพบ ถ้าไม่เป็นแบบนั้น "เรื่องราว" ก็ดำเนินต่อไปไม่ได้!

ฟอสต์สูดหายใจลึก "งั้น ที่ท่านเลือกข้า เพราะข้าคือพระเอกในเวทีโชคชะตาฉากต่อไปเหรอครับ?"

[พระเอกงั้นรึ...]

น้ำเสียงของภูตสวรรค์ดูแปลกๆ ไปนิดหน่อย ก่อนจะตอบว่า

[น่าเสียดาย ในบทละครแห่งโชคชะตาที่กำลังแสดงอยู่นี้ ตัวเอกที่แท้จริงคือแม่มดต่างหาก]

"แม่มด?"

ฟอสต์อึ้ง เขาแวบแรกนึกถึง "นักเวทหญิง" แต่ก็รีบปัดตกไป คอนเซปต์ที่ภูตสวรรค์เน้นย้ำขนาดนี้ ไม่น่าจะตื้นเขินแค่นั้น

โชคดีที่ภูตสวรรค์ตนนี้ไม่ชอบพูดอ้อมค้อม ท่านฮัมเพลงเบาๆ ที่ข้างหูเจ้าชาย

[ผู้ซึ่งเป็นที่รักของแม่มดเอ๋ย ถ้อยคำเหล่านี้ข้าจะบอกแค่เจ้า]

[แม่มดถูกลิขิตให้ได้รับความสุข พวกนางบิดเบือนเส้นแบ่งระหว่างความจริงและความฝันด้วยใจปรารถนา เพื่อเติมเต็มความรักที่เร่าร้อน]

[พวกนางไม่ยอมให้ความไร้เดียงสาและความปรารถนาของตนสูญเปล่า เพื่อการนั้นพวกนางยอมทำลายล้างทุกสิ่ง]

[บทละครแห่งโชคชะตาก็มีลำดับศักดิ์ บทละครส่วนใหญ่จำเป็นต้องมีการชี้แนะและกำกับดูแลจากพวกเราภูตสวรรค์ แต่มีเพียงชะตากรรมที่เกี่ยวข้องกับแม่มดเท่านั้น ที่ภูตสวรรค์ตนใดก็ไม่อาจแทรกแซง ไม่อาจรับรู้ ได้แต่โอนอ่อนผ่อนตามและเฝ้ามอง]

[ขอยืมคำพูดของพวกมนุษย์ ชะตากรรมประเภทนี้สมควรเรียกว่า "งานเลี้ยงแม่มด" กระมัง]

ฟอสต์กระพริบตาปริบๆ "งั้นที่ท่านเลือกทำพันธสัญญากับข้า..."

[แม้จะเป็นเพียงตัวประกอบบนเวทีโชคชะตา แต่ข้าคิดว่าถ้าอยู่ข้างกายเจ้า อาจจะได้เห็นเรื่องน่าสนุก ก็แค่นั้นเอง]

คำตอบตรงไปตรงมาของภูตสวรรค์ทำเอาฟอสต์เจ็บจี๊ด เจ้าชายผู้เย่อหยิ่งไม่อยากจะยอมรับเลยว่าตัวเองเป็นแค่ตัวประกอบ แถมเหตุผลที่ภูตสวรรค์สนใจก็แค่เพราะเขาดูน่าจะสร้างความบันเทิงได้

แต่พอลองคิดดูดีๆ... ไอ้ตำแหน่งเจ้าชายเนี่ย ในนิทานมันก็คือเครื่องมือที่สมบูรณ์แบบที่สุดจริงๆ

ไม่ต้องมีชื่อ ไม่ต้องมีปูมหลัง การมีอยู่ของเจ้าชายก็เพื่อเป็นคู่ครองที่สมบูรณ์แบบให้นางเอก เป็นรางวัลสุดท้ายสำหรับพวกเธอ

โธ่เอ๊ย โดนดูถูกเข้าให้แล้วสิ!

ที่เจ็บใจกว่าคือเถียงไม่ออกด้วย!

ฟอสต์กุมขมับส่ายหน้าไปมา

[ไยต้องเศร้าโศกปานนั้นเล่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย การที่เจ้าสามารถตื่นรู้ในชะตากรรมของแม่มดได้ นี่คือกาฏิหาริย์ที่ไม่เคยมีมาก่อน เจ้าควรจะภูมิใจในเรื่องนี้]

ฟอสต์ยิ้มขื่น

"ข้าแค่รู้สึกว่างานเข้าแล้วสิ จู่ๆ ก็มารู้ความลับพวกนี้ การจะทำตามอุดมการณ์ของข้าให้สำเร็จ ระดับความยากมันพุ่งปรี๊ดขึ้นไปอีกไม่รู้กี่เท่า"

ภูตสวรรค์ถามด้วยความสงสัย

[เจ้ามีอุดมการณ์อันใดรึ?]

พอพูดถึงเรื่องนี้ เจ้าชายก็ตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องคิด

"มันก็ต้องแน่นอนอยู่แล้ว ก็การพิชิตโลก ครองความเป็นใหญ่ในใต้หล้าไงล่ะ!"

[จบแล้ว]