บทที่ 10 [เบลคทำจริงดิ? แผนสาวงาม?]

บทที่ 10 [เบลคทำจริงดิ? แผนสาวงาม?]

"เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบคุณหนูไลลิน่าอีกครั้งครับ และต้องขออภัยที่ทำให้รอนาน" เบลคเดินเข้าไปทำความเคารพอย่างนอบน้อม ไลลิน่าวางถ้วยชาลง มองเบลคแล้วยิ้มบางๆ "คุณเบลค ฉันนึกว่าคุณจะไม่รู้จักมารยาทขุนนางซะอีก" เปิดมาก็แซะเลยแฮะ "ถ้าท่านหมายถึงเรื่องในงานเลี้ยงครั้งก่อน ผมขออภัยอย่างเป็นทางการสำหรับความหยาบคายของผมครับ" เบลคเอามือทาบอก โค้งคำนับ "ผมสำนึกผิดในการกระทำอันน่าละอายของผมแล้วครับ"

ไลลิน่าชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะทำหน้าเครียด "คุณคิดว่าเรื่องแบบนั้นแค่ขอโทษคำเดียวก็จบเหรอ?" "คงไม่จบครับ แต่ผมได้ชดใช้ไปแล้ว ตระกูลโมล็อตก็รับของชดเชยจากตระกูลเพอร์ซิวาลไปแล้วด้วย" "คุณก็รู้ว่าฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น" ไลลิน่าเสียงแข็งขึ้น "นี่คุณกำลังแกล้งโง่ใส่ฉันเหรอ?"

เบลคเริ่มงง ฟังจากน้ำเสียง... เหมือนเบลคคนเก่าไปทำอะไรที่ 'หนัก' กว่านั้นไว้อีก? "ท่านหมายถึงเรื่องอะไรครับ? ถ้าเป็นไปได้ ช่วยกรุณาขยายความ..." "นี่ยังคิดจะหยามเกียรติฉันอยู่อีกเหรอ!" แก้มเนียนของไลลิน่าแดงก่ำด้วยความโกรธระคนอับอาย "เรื่องพรรค์นั้นจะให้ฉันพูดออกมาจากปากได้ยังไง?!"

เบลคเริ่มระแวง ตกลงไอ้เจ้าของร่างเดิมมันไปทำวีรกรรมอะไรไว้วะเนี่ย? ดูท่าจะไม่ใช่แค่บังคับดื่มเหล้าธรรมดาแล้วมั้ง... ไลลิน่าจ้องหน้าเบลคที่ดูงงจริงๆ สักพักก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหลือบตามองสาวใช้ข้างกาย "ไปที่ห้องของคุณเถอะ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"

เบลคขมวดคิ้ว ในสังคมขุนนาง ผู้หญิงที่ยังไม่แต่งงานเข้าห้องผู้ชายสองต่อสองถือว่าเสียมารยาทอย่างแรง ชาวบ้านเขาจะนินทาเอาได้ ไลลิน่าก็น่าจะรู้ แต่ยังกล้าขอแบบนี้ แสดงว่าเรื่องต้องใหญ่มาก เพื่อความกระจ่าง เบลคเลยยอมพาเธอไป พอถึงห้อง เบลคก็ไล่คนรับใช้คนอื่นออกไปหมด

"เอาล่ะ ตอนนี้คุณ..." เพียะ! เสียงตบหน้าดังสนั่น เบลคหน้าหัน แก้มซ้ายชาหนึบ ตบจริงเจ็บจริงไม่อิงสตันท์ เบลคมึนตึ้บ "ทำเรื่องระยำแบบนั้นกับฉันแล้วยังคิดจะแกล้งโง่กลบเกลื่อนอีกเหรอ! ความตอแหลของคุณมันน่าขยะแขยงที่สุด!" ยังไม่ทันที่เบลคจะอ้าปากเถียง ไลลิน่าก็ปาปึกกระดาษแข็งใส่หน้าเขาเต็มแรง ปึก! กระดาษอัดรูปหนาปึ้กกระแทกหน้าเบลคจนเจ็บ แล้วร่วงกระจายเต็มพื้น เบลคก้มลงมองภาพที่กระจายเกลื่อน แล้วก้มเก็บขึ้นมาดูสองสามใบ มุมกล้องแอบถ่ายชัดๆ... ถ่ายจากมุมลับตาคน ในรูป... ผู้ชายคนหนึ่งกำลังอุ้มไลลิน่าที่ดูเหมือนสลบไสล เดินไปตามทางเดินหรูหรา แล้วหายเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง... ด้านข้างของผู้ชายคนนั้น... เบลคคุ้นเคยดี หน้ากูเองนี่หว่า! เบลคคิ้วกระตุก ความหมายของภาพพวกนี้ชัดเจนจนไม่ต้องอธิบาย

ไลลิน่ามองเบลคด้วยดวงตาสวยซึ้งที่ตอนนี้เต็มไปด้วยไฟโทสะ "ฉันดื่มเหล้าที่คุณยื่นให้ ไม่นานก็หมดสติ... ฉันมั่นใจว่าคอไม่ได้อ่อนขนาดนั้น" เบลคเงียบกริบ ในใจสั่นสะเทือนระดับ 10 ริกเตอร์ เชี่ย... ไอ้เบลคมันเล่นมุกวางยาแล้วลากไปกินตับจริงๆ เหรอวะเนี่ย?! ถึงเขาจะไม่มีความทรงจำช่วงนั้น แต่ดูจากนิสัยไอ้เบลคในเกม... มันทำได้แน่ๆ "รูปพวกนี้ได้มาจากไหนครับ?" เบลคตั้งสติ ถามกลับ ตอนนี้มานั่งโทษตัวเองก็ไม่มีประโยชน์ ต้องเคลียร์สถานการณ์ก่อน รูปพวกนี้ไลลิน่าคงไม่ได้ถ่ายเองแน่ "ไม่รู้" ไลลิน่าสะบัดหน้า "มีคนส่งมาที่บ้านแบบไม่ระบุชื่อ โชคดีที่เป็นจดหมายส่วนตัว คนรับใช้เลยไม่ได้เปิดอ่าน"

"แล้ว... ตอนนั้นผม..." ถึงจะยอมรับความจริงไปแล้ว แต่เบลคก็ยังแอบหวังลึกๆ "ยังจะแกล้งโง่อีก!" ไลลิน่าตาโต น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาคลอเบ้า ความอัดอั้นตันใจระเบิดออกมา "พอฉันตื่นมา ฉันก็นอนอยู่คนเดียวในห้อง สภาพเสื้อผ้าขาดวิ่น..." "ถ้าไม่มีรูปพวกนี้ ฉันคงโดนไอ้สวะอย่างคุณหลอกไปตลอดชีวิต!" "คุณมันมะเร็งร้ายของวงการขุนนาง! หนูสกปรกในท่อระบายน้ำ! โจรข้างถนนยังดีกว่าคุณล้านเท่า!" ไลลิน่ากัดริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลพราก มองเบลคด้วยความแค้นเคือง

เบลคยืนนิ่งรับคำด่า ปวดหัวตุบๆ แต่สมองยังทำงานเร็วจี๋ ถ้ารูปพวกนี้ถ่ายก่อนเขาจะข้ามมิติมา แสดงว่าเป็นเนื้อเรื่องที่มีอยู่แล้วใน DLC แต่ในเกมไม่ได้เล่าละเอียดขนาดนี้ เพราะ DLC เล่าผ่านมุมมองอลิซ เรื่องฉาวโฉ่ของเบลคเลยไม่ได้ถูกขยายความ แถมไม่มีผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะเอาความบริสุทธิ์ตัวเองมาล้อเล่น สรุปคือ... ไอ้เชี่ยเบลคมันวางยาลูกสาวท่านเคานต์จริงๆ! แล้วลากไปเผด็จศึก?! แล้วตูต้องมารับจบ ล้างจานที่ตัวเองไม่ได้กินเนี่ยนะ? "ไอ้สารเลว! ฉันไม่ยอมจบแค่นี้แน่! ต่อให้ต้องแลกด้วยชื่อเสียงของไลลิน่า โมล็อต ฉันก็จะลากคอคุณมาชดใช้กรรมให้ได้!"

"คุณหนูไลลิน่าครับ" "ทำไม! จะแก้ตัวอะไรอีก!" ไลลิน่าร้องไห้โฮ "ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณมันป่าเถื่อน แต่ไม่คิดว่าจะชั่วช้าได้ขนาดนี้!" "เปล่าครับ ผมจะไม่แก้ตัว และไม่คิดจะหนีด้วย" "ว่าไงนะ?" ไลลิน่าหยุดร้องไห้ ชะงักกึก เบลคก้มหัวลงต่ำ โค้งคำนับขอขมาอย่างสุดซึ้ง "ถึงท่านจะไม่เชื่อ แต่ตอนนี้ผมละอายใจกับการกระทำในอดีตของตัวเองจริงๆ และขอสำนึกผิดจากใจจริงครับ" "สำนึกผิด?" ไลลิน่าแค่นหัวเราะ "วางแผนอะไรอยู่อีก?"

"ไม่ว่าท่านจะเชื่อหรือไม่ ผมพูดจากใจจริง... แต่ถ้าท่านไม่เชื่อ ผมก็จนปัญญา" เบลคเสียงหนักแน่น จริงใจ "แต่ถ้าเป็นไปได้ ช่วยบอกผมเถอะครับ ว่าผมควรชดใช้ให้ท่านยังไง?" ไลลิน่ากัดปาก "เรื่องแบบนี้มันชดใช้กันได้ด้วยเหรอ?" "ผมเข้าใจความโกรธของท่านครับ ท่านจะส่งผมเข้าคุกผมก็ไม่ว่าอะไร" เบลคพูดเสียงเรียบ ยิ่งสถานการณ์ตึงเครียด ยิ่งต้องใจเย็น "แต่เชื่อผมเถอะ นั่นไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่" ไลลิน่าขมวดคิ้ว "เหรอ? ฉันมีเหตุผลอะไรที่ต้องไม่ส่งคุณเข้าคุก?"

"อันนี้ต้องแล้วแต่ดุลยพินิจของท่านครับ" เบลคไม่ได้อ้อนวอน เพราะรู้ว่ายิ่งขอยิ่งน่ารำคาญ เขาต้องใช้เหตุผลโน้มน้าว "ท่านเองก็มีปัญหาที่ต้องจัดการ และผมก็ต้องการโอกาสแก้ไขความผิด" ไลลิน่าเงียบ "ถ้าท่านกะจะให้พังกันไปข้างจริงๆ... ท่านคงไม่มาหาผมส่วนตัวถึงที่นี่หรอก" "ท่านคงไปแจ้งความกับเจ้าหน้าที่ หรือไม่ก็ยกกองทัพส่วนตัวมาถล่มบ้านเพอร์ซิวาลไปแล้ว"

ไลลิน่านิ่งไปนาน เงยหน้ามองเบลคเหมือนมองคนแปลกหน้า "พูดมีเหตุผล แต่ฉันไม่ยกโทษให้ง่ายๆ หรอกนะ" "ท่านตัดสินใจฉลาดแล้วครับ" "ไม่ต้องมาประจบ" ไลลิน่าชี้ไปที่รูปถ่ายเกลื่อนพื้น "ตอนนี้คุณต้องคิดว่าจะเอายังไงกับเรื่องนี้"

เบลคถอนหายใจโล่งอก รอดตัวไปเปลาะหนึ่ง ถึงเธอจะเปิดตัวแรง แต่เธอก็ไม่ได้อยากเอาชื่อเสียงมาทิ้งเพื่อแก้แค้นเขาจริงๆ เธอมาเพื่อหาทางออกร่วมกัน เบลคก้มมองรูปถ่าย "จุดประสงค์ของคนส่งคืออะไร?" ถ้าจะจับคนร้าย ต้องรู้ก่อนว่าคนร้ายต้องการอะไรถึงแอบถ่ายและส่งรูปพวกนี้มา "ยังไม่รู้ ในซองจดหมายมีแค่รูปถ่าย ไม่มีข้อความอะไรเลย" "ข่มขู่?" "อื้ม ให้ความรู้สึกแบบนั้น" "น่ากังวลจริงๆ..." เบลคพึมพำ มิน่าไลลิน่าถึงร้อนรนขนาดนี้ การถือครองรูปพวกนี้ เท่ากับกุมความลับสุดยอดของตระกูลเคานต์ไว้ในมือ แถมยังไม่เรียกร้องอะไรทันที แสดงว่าแผนการณ์ของมันต้องไม่ธรรมดา "ช่วงนี้ตระกูลโมล็อตมีศัตรูทางการเมืองบ้างไหมครับ?" ไลลิน่าถอนหายใจ "ไม้ใหญ่ย่อมต้องลมแรง คุณก็น่าจะรู้" "ถ้ามีโอกาสควบคุมหรือโค่นล้มตระกูลเคานต์ได้ คงไม่มีใครปฏิเสธ"

เบลคสูดหายใจลึก พิจารณารูปถ่ายในมือ จู่ๆ ก็ปิ๊งไอเดีย "คุณหนูไลลิน่าครับ วางใจเถอะ เรื่องนี้ผมจัดการเอง" ไลลิน่ามองเขาอย่างแปลกใจ "คุณจะทำยังไง?" "เริ่มจากรูปพวกนี้แหละครับ" ไลลิน่าลังเล เหมือนชั่งใจว่าจะเชื่อใจเบลคดีไหม "ก็ได้ ฉันจะยกให้เป็นหน้าที่คุณ" ไลลิน่าถอนหายใจ "เพราะเรื่องงานหมั้นกับตระกูลปาตู ช่วงนี้เลยมีคนจับตามองฉันเยอะ" จากนั้นเธอก็ให้ข้อมูลเพิ่มเติมอีกนิดหน่อย แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก

ไลลิน่าจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย เตรียมตัวกลับ เดินไปถึงประตูก็หยุด หันมามองเบลค แววตาขู่ฟ่อ "ทำตัวให้มันเงียบๆ หน่อยล่ะ ถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นมา ตระกูลเพอร์ซิวาลเตรียมตัวล่มจมได้เลย" เบลคก้มหัวรับ "วางใจได้ครับ ถ้ามีจดหมายมาอีก รีบบอกผมทันทีนะครับ" ไลลิน่าพยักหน้า แล้วเดินออกไป

[จบแล้ว]