บทที่ 8 [ถึงเวลาชดใช้กรรม]

บทที่ 8 [ถึงเวลาชดใช้กรรม]

กว่าหน่วยพิทักษ์เมืองจะแห่กันมาถึง ก็เจอแค่ซากรถม้าคว่ำกับหลุมระเบิดขนาดยักษ์ และเบลคที่ยืนเท้าเอวอยู่กับอลิซในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เบลคมองหลุมยักษ์ แล้วหันไปมองฝูงชนที่วิ่งหน้าตื่นกันมา ขมวดคิ้วยุ่ง กะว่าจะจัดการเงียบๆ แต่ไม่รู้เพราะเสียงระเบิดดังไป หรือคนขับรถม้าวิ่งไปแจ้งความ ตำรวจแห่กันมาเพียบ เบลคเหลือบมองอลิซที่นั่งพักอยู่ด้านหลัง เรื่องยุ่งแล้วสิ... เขามองสภาพเธอ ลังเลนิดหนึ่งก่อนจะถอดเสื้อคลุมตัวนอกยื่นให้ อลิซเงยหน้ามองเสื้อ แล้วก้มมองเสื้อผ้าตัวเองที่ขาดวิ่นจนเห็นผิวเนื้อวับๆ แวมๆ เธอทำท่าจะไม่รับ คนอย่างเธอผ่านสมรภูมิมาโชกโชน เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย แถมเธอเกลียดการโดนสงเคราะห์ "คลุมไว้หน่อย ตอนนี้เธอเป็นคนของฉัน แล้วฉันก็เป็นว่าที่ผู้นำตระกูลเพอร์ซิวาล... เอ่อ... ว่าที่น่ะนะ เพื่อรักษาหน้าตาตระกูล แต่งตัวให้มันเรียบร้อยหน่อย" อลิซคิดว่าเหตุผลฟังขึ้น เลยยื่นมือมารับไป

"ขอประทานโทษอย่างสูงครับคุณชายเบลค" หัวหน้าหน่วยพิทักษ์เมืองวิ่งเหยาะๆ เข้ามา โค้งคำนับแทบติดพื้น "เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในเขตรับผิดชอบ ผมเสียใจจริงๆ ครับ เราได้รับแจ้งก็รีบมาทันที แต่ดูเหมือนจะช้าไป..." "อืม" เบลคพยักหน้าหน้านิ่ง หัวหน้าหน่วยใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม กิตติศัพท์ความเหี้ยมของเบลคดังกระฉ่อน ขืนคุณชายเอาเรื่องเขา โดนเด้งแน่ ลูกชายบารอนมาเกิดเรื่องในพื้นที่รับผิดชอบ แถมวินาศสันตะโรขนาดนี้... อนาคตราชการเขาดับวูบแน่ ตอนนั้นเอง เขาเงยหน้าขึ้นเห็นอลิซด้านหลังเบลค ก็ชะงัก สีหน้ากังวลเปลี่ยนเป็นความผิดปกติวูบหนึ่ง "คุณชายเบลค โปรดวางใจ ทางเราจะติดตามเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด ไม่ปล่อยให้คนร้ายลอยนวลแน่นอนครับ!" "อืม" เบลคเหลือบมองอลิซ "ลำบากพวกคุณแล้ว คงยากหน่อยนะ หาไม่เจอก็ไม่เป็นไร..." "ไม่ได้ครับ! นี่คือหน้าที่ที่องค์เหนือหัวมอบหมายให้! เกิดเรื่องแบบนี้เราไม่มีหน้าไปกราบทูลฝ่าบาท เราต้องสอบสวนให้ถึงที่สุด!" หัวหน้าหน่วยทำท่าขึงขัง มุ่งมั่นจะจับคนร้ายให้ได้ เบลคพยักหน้า ขี้เกียจเถียง "งั้น... รบกวนคุณชายเชิญทางนี้หน่อยครับ เรามีเรื่องอยากสอบถาม..." เบลคหน้าตึง "เราเป็นผู้เสียหายนะ ต้องโดนปฏิบัติเหมือนคนร้ายด้วยเหรอ?" หัวหน้าหน่วยรีบแก้ตัวพัลวัน "ไม่ใช่อย่างนั้นครับคุณชาย แค่ขอความร่วมมือครับ... เพื่อความปลอดภัยของคุณชายเองด้วย" เขาชะงักนิดหนึ่ง "เอ่อ... หลักๆ คือคนรับใช้ของคุณชายครับ เธออยู่ใกล้ชิดคนร้าย น่าจะมีเบาะแส" เบลคหันไปมองอลิซ "ก็ได้" เบลคตกลง สถานการณ์มันยุ่งพอแล้ว อย่าให้มันยุ่งยากกว่านี้เลย แค่ถามคำให้การนิดหน่อย หัวหน้าหน่วยโบกมือ รองหัวหน้าก็จูงม้ามาสองตัว "คุณชายเบลค แถวนี้ไม่มีสถานีม้า เลยหารถม้าไม่ได้ ต้องขออภัยด้วยครับ" เบลคไม่เรื่องมาก รับบังเหียน เหยียบโกลนตวัดขาขึ้นม้าอย่างคล่องแคล่ว ร่างเดิมถึงจะกากเรื่องงานการ แต่เรื่องเที่ยวเล่นนี่โปรฯ ขี่ม้ายิงธนูเก่งระดับหาตัวจับยาก อลิซขึ้นม้าตามมาเงียบๆ

พอมาถึงกองบัญชาการ เบลคกับอลิซถูกแยกห้องกัน คนสอบสวนเบลคถามคำถามแบบขอไปที ถามคำถามไร้สาระ เบลครู้สึกว่าต่อให้เขาบอกความจริงไป พวกนี้ก็คงหาอะไรไม่เจอหรอก เสียเวลาชะมัด พอถามเสร็จ รองหัวหน้าก็ยกน้ำชาขนมมาเสิร์ฟ "เชิญครับคุณชาย" "ฉันกลับได้เมื่อไหร่?" เบลคไม่สนรอยยิ้มประจบสอพลอ ถามตรงๆ "ทำแบบนี้เหมือนสอบสวนนักโทษเลยนะ" รองหัวหน้าหน้าซีด "โธ่ คุณชายพูดอะไรน่ากลัวแบบนั้น เราแจ้งท่านเครดแล้วครับ" "ท่านเครดกำลังส่งคนมารับ ระหว่างนี้เชิญจิบชาโคลด์ชิลด์กับขนมอบใหม่รอสักครู่นะครับ" เบลคมองเขาเย็นชา รู้สึกทะแม่งๆ แต่เห็นรอยยิ้มซื่อๆ นั่นก็เลยขมวดคิ้ว "อืม" รับคำสั้นๆ รองหัวหน้าถอยออกไป ทิ้งเบลคไว้กับชาและขนมไหม้ๆ ไม่นาน รองหัวหน้าก็กลับมา "คุณชายครับ คนของท่านเครดมาถึงแล้วครับ" เบลควางถ้วยชา ลุกขึ้น รองหัวหน้าเดินมาส่งถึงหน้าประตู เบลคเห็นบีทริซในชุดเมดยืนรออยู่ข้างรถม้า "เราแจ้งท่านเครดแล้วว่าจะจัดกำลังคุ้มกันคุณชายตลอดทางเพื่อความปลอดภัย" รองหัวหน้าอธิบาย เบลคเพิ่งสังเกตว่าอลิซยังไม่ออกมา "คนรับใช้ฉันล่ะ?" "เธออาจจะต้องอยู่ต่ออีกนิดครับ เพราะเธอปะทะกับคนร้ายโดยตรง เราคิดว่าเธอช่วยให้ข้อมูลชี้ตัวคนร้ายได้" รองหัวหน้าตอบไหลลื่น "เสร็จธุระแล้วเราจะรีบส่งเธอกลับไปครับ เรื่องนี้ท่านเครดอนุญาตแล้วครับ" เบลคมองเขาอย่างสงสัย แต่ก็พยักหน้าขึ้นรถม้าไป บีทริซทำหน้าที่คนขับรถ รองหัวหน้ามองส่งรถม้าจนลับสายตา แล้วหันหลังกลับ

......

ในห้องขังมืดชื้น "ไปแล้วเหรอ?" "ครับ" "ดี ออกไปได้ ล็อคประตูด้วย" หัวหน้าหน่วยสั่งรองฯ "ถ้าไม่มีคำสั่ง ห้ามใครเข้ามา เข้าใจไหม?" "ครับ" พอลูกน้องออกไป หัวหน้าหน่วยก็หันกลับมามองหญิงสาวกลางห้อง แววตาเย็นยะเยือก "ท่านอลิซ ตอนนี้เหลือแค่เราแล้ว มาคุยกันหน่อยดีกว่า"

อลิซถูกตรึงแขนขาด้วยโซ่ตรวนติดกับเก้าอี้ ดวงตาสีแดงจ้องมองชายตรงหน้าอย่างเรียบเฉย ไร้อารมณ์ เธอไม่แปลกใจเลย สัญชาตญาณนักฆ่าของเธอสัมผัสได้ตั้งแต่แรกแล้ว... ว่าไอ้หัวหน้าหน่วยคนนี้แผ่จิตสังหารใส่เธอรุนแรงมาก กะเอาตาย

หัวหน้าหน่วยเดินไปที่โต๊ะ หยิบ 'แส้หนาม' ขึ้นมาจากกองเครื่องทรมาน เสียงทุ้มต่ำดังก้องในคุกมืด "ไม่ทราบว่าท่านอลิซยังจำชื่อ 'ธีโอดอร์ โมเรียน' ได้ไหมครับ?" "..." อลิซเงียบ "จำไม่ได้ก็ไม่แปลก" เขาหัวเราะหึๆ มองแส้เปื้อนเลือดในมือด้วยความสมเพชตัวเอง "เขาเคยเป็นทหารองครักษ์... เป็นลูกชายที่ผมภูมิใจที่สุด เป็นเกียรติยศของวงศ์ตระกูล" แววตาเขาเศร้าสร้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราด "แต่เขาตายแล้ว!" "การตายเพื่อชาติคือเกียรติยศสูงสุดของอัศวิน..." "แต่เขาไม่ควรตายเพราะการแย่งชิงอำนาจภายใน!" หัวหน้าหน่วยกัดฟันกรอดๆ ดวงตาแดงก่ำจ้องอลิซด้วยความเคียดแค้น "เขาตายในกบฏที่แกก่อขึ้น!" "แต่แกกลับมีชีวิตรอด! ได้ยินข่าวนี้แล้วไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ! ไม่สำนึกผิดบ้างเลยเหรอ!"

มองชายคลั่งตรงหน้า อลิซถอนหายใจเบาๆ "การสงสารอัศวินที่ตายในหน้าที่ คือการหยามเกียรติเขา" "แล้วแกก่อกบฏทำไม!" เขาตะโกนลั่นเหมือนสัตว์ป่า "พูดสิ! ขอฟังเหตุผลทุเรศๆ ของแกหน่อย!" เห็นความบ้าคลั่งของเขา อลิซถอนหายใจอีกรอบ "ลูกชายคุณตายเพราะเกมการเมือง... เหมือนตระกูลลาโรชนั่นแหละ" "ตอแหล!" เขาตวาดสวน "แกนั่นแหละต้นเหตุ! เขาตายเพื่อจักรวรรดิ! เพื่อราชวงศ์! ตายอย่างสมเกียรติ! พระเจ้าย่อมคุ้มครองเขา!" "ถึงป่านนี้ยังกล้าใส่ร้ายลูกชายฉัน ลบหลู่เกียรติที่เขาแลกมาด้วยชีวิต!"

"แกจะไม่พูดความจริงก็ช่างหัวแก... ตอนนี้ถึงเวลาที่แกต้องชดใช้แล้ว" เขาวางแส้ หยิบค้อนอันเล็กกับตะปูขึ้นมา เดินเข้ามาหาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวโรคจิต โชว์ตะปูให้อลิซดูเหมือนอวดของเล่น "ฉันจะตอกมันเข้าไปในนิ้วแกทีละนิ้ว... สิบนิ้วสะท้านถึงหัวใจ แกจะได้ลิ้มรสความเจ็บปวดเจียนตาย... และนี่แค่จุดเริ่มต้นของการไถ่บาป!"

เครื่องทรมานจ่อหน้า แต่อลิซยังนิ่ง ไม่ใช่ว่าเธอหมดทางสู้ เธอใช้มนตร์ดำสะบั้นโซ่แล้วฆ่ามันทิ้งได้สบายๆ... หรือจะเรียก "เว่ยหยาง" มาช่วยก็ได้ แต่ถ้าทำแบบนั้น แผนพังหมด ที่นี่คือเขตปกครองของหน่วยพิทักษ์เมือง ถ้าแหกคุกหรือฆ่าคน เท่ากับเปิดเผยตัวตน ต้องหนีการตามล่าจากทั้งจักรวรรดิ แผนการใหญ่จะเดินต่อยาก สถานการณ์ตอนนี้... ลำบากจริงๆ

"ทำแบบนี้ไม่ฉลาดเลยนะ" อลิซเตือน "คุณกำลังทำลายอนาคตตัวเอง และจะติดคุก" "ไม่แน่หรอก" เขาแค่นหัวเราะ "เราปล่อยตัวท่านอลิซไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว... นี่คือความจริงที่ทุกคนในหน่วยเป็นพยานได้ ดังนั้นถ้าท่านหายตัวไป จะมาเกี่ยวกับผมได้ยังไง?" "..." "แล้วอีกอย่าง ถึงตอนนี้แกคิดว่าใครจะสนว่าแกหายไปไหน?" "ไอ้คุณชายเพอร์ซิวาลชื่อเสียกระฉ่อนนั่นเหรอ? รถมาถึงปุ๊บมันก็ขึ้นรถกลับไปทันที มันโหดเหี้ยมจะตาย ตอนนี้แกเป็นแค่คนรับใช้ แกคิดว่ามันจะสนแกเหรอ?"

หัวหน้าหน่วยคีบตะปูยาว จ่อที่ปลายนิ้วอลิซ แล้วเงื้อค้อนทุบลงไปเต็มแรง...

[จบแล้ว]