บทที่ 17 โลกที่หนึ่ง: สถาบันชนชั้นสูง 17

ใครจะไปคาดคิดว่าการสะกดรอยตามเขามา จะนำพามาสู่บ้านของซูเยว่เฉียวได้โดยตรง

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า กู้เหลียนเซินยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูด้วยสีหน้าเย็นชา คำว่า "จับชู้คาหนังคาเขา" ผุดขึ้นมาในหัวอย่างประหลาด ทั้งที่เขาไม่เคยได้ยินข่าวคราวว่าซูเยว่เฉียวมีคนรักมาก่อน... แต่เหตุการณ์ที่ดำเนินต่อไปนั้นกลับบ้าบอคอแตกจนเขาไม่อยากจะเชื่อสายตา จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ร่างของคนบนเตียง

ดวงตาของเขาถูกตรึงไว้ ไม่อาจละสายตาไปทางอื่นได้... โลกใบนี้มีคนแบบนี้อยู่จริงๆ งั้นหรือ... คนที่สามารถปลุกปั่นตัณหาและความลุ่มหลงให้ลุกโชน ขับดันผู้คนให้เข้าสู่ภวังค์แห่งความบ้าคลั่ง... ใบหน้าที่งดงามศักดิ์สิทธิ์ปานนั้น กลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบให้อยากจะย่ำยีให้แปดเปื้อน

ในสายตาของเขาไม่เหลือพื้นที่ให้ใครอื่นอีกแล้ว เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาคนบนเตียงทีละก้าว

เมื่อดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่ตื่นตระหนกแต่กลับงดงามสะกดวิญญาณหันมาสบตาเขา เขาก็พลันรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด... "ฉือ... หลิง?"

"..." แววตาที่ไร้ซึ่งความแปลกใจของเธอ ยืนยันข้อสันนิษฐานของเขาได้เป็นอย่างดี

ซูเยว่เฉียวและฉีเฟิงต่างหยุดชะงักการกระทำ เสื้อผ้าของทั้งคู่ดูยับยู่ยี่เล็กน้อย พวกเขาหันขวับมามองกู้เหลียนเซินด้วยสายตาที่เป็นปฏิปักษ์อย่างพร้อมเพรียง

"นายมีน้องสาวของไป๋หนานซานอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง? อย่ามาโลภมากกับของที่ไม่ใช่ของตัวเอง" ซูเยว่เฉียวเอ่ยเตือนเสียงเย็นเยียบ

แม้ฉีเฟิงจะไม่ได้เอ่ยปาก แต่ท่าทางของเขาก็สื่อความหมายเดียวกันอย่างชัดเจน

เป็นครั้งแรกที่มาดอันสง่างามและอ่อนโยนของกู้เหลียนเซินเกือบจะพังทลาย เขาพยายามเตือนสติตัวเองอย่างหนัก: นายรักไป๋เฉียนเฉียน นายพยายามมาตั้งมากมายเพื่อที่จะได้อยู่กับเธอ ผู้หญิงคนนี้... ฉือหลิงก็แค่มีดีที่หน้าตา เธอไม่มีค่าอะไรเลย... เขาข่มกลั้นไฟปรารถนาที่กำลังปะทุขึ้นในใจอย่างยากลำบาก ก่อนจะเรียกคืนความสุขุมกลับมาได้ในที่สุด "คุ้มแล้วเหรอที่จะต้องมาทำเรื่องใหญ่โตเพียงเพราะผู้หญิงที่มีดีแค่หน้าตาสวยๆ คนเดียวน่ะ?" เขากล่าวด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะ

ไม่มีใครเอ่ยคำใด

บรรยากาศภายในห้องเย็นยะเยือก ความเงียบงันแผ่ปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ

"..."

จนกระทั่งฉือหลิงทนไม่ไหวต้องหาวออกมาวอดใหญ่ เธอเอ่ยหยอกเย้าขึ้นว่า "ไม่ต้องแย่งกันหรอกว่าฉันเป็นของใคร ฉันคบพวกคุณทุกคนพร้อมกันเลยก็ได้นะรู้ไหม~ ในเมื่อหล่อๆ กันทุกคนแบบนี้ ฉันก็ไม่ถือว่าขาดทุนหรอก~"

เมื่อเห็นท่าทางเจ้าชู้ประตูดินของเธอ ชายหนุ่มทั้งสามกลับไม่รู้สึกรังเกียจเลยสักนิด แม้แต่หัวใจของกู้เหลียนเซินยังเต้นรัวแรงอย่างบ้าคลั่ง

สำหรับคนที่งดงามปานล่มเมืองขนาดนี้ ถึงจะเจ้าชู้ไปหน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?

อีกอย่าง ใครจะรู้ว่าท้ายที่สุดแล้วใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายได้กำไร... ซูเยว่เฉียวเป็นคนแรกที่สีหน้าอ่อนลง เขายิ้มบางๆ พลางผายมือเชิญแขก "ดึกมากแล้ว ฉันคงไม่ส่งนะ—"

ทว่าเจ้าเด็กผมแดงกลับพุ่งเข้ามาหาเธออย่างบ้าระห่ำ และประกาศก้องด้วยน้ำเสียงเผด็จการแบบลูกผู้ชายว่า "กลับไปกับฉัน เธอเป็นของฉัน"

ดูเหมือนว่าสงครามระหว่างลูกผู้ชายกำลังจะปะทุขึ้นอีกครั้ง

ฉือหลิงทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เมื่อไหร่การทะเลาะเบาะแว้งอันไร้ที่สิ้นสุดนี้จะจบลงเสียที เธอจะนอน!

"วันนี้ฉันจะนอนที่นี่ พวกนายรีบๆ ออกไปกันได้แล้ว~" เธอลุกจากเตียงแล้วเดินไปดันหลังชายหนุ่มทั้งสามคนให้ออกไปนอกห้อง

พวกเขาไหลตามแรงผลักไปอย่างว่าง่ายโดยไม่มีใครขัดขืน

เหตุผลหลักก็คือ เมื่อถูกมือน้อยๆ ที่นุ่มนิ่มราวกับไร้กระดูกคู่นั้นผลักไส เรี่ยวแรงของพวกเขาก็ดูเหมือนจะมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาที่จะทำตามคำสั่งของเธอเท่านั้น

【 โฮสต์ครับ พวกเขาช่างทำตัวเป็นเด็กๆ เสียจริง 】

"โลกหน้าไม่เอาแนวโรงเรียนแล้วนะไประบบ ไปหาโลกที่มีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้เถอะ ต่อให้พวกเด็กวัยรุ่นเลือดร้อนพวกนี้จะแสร้งทำเป็นเข้มแข็งแค่ไหน เนื้อแท้ก็ยังเป็นแค่เด็กน้อยอยู่ดี"

【 โฮสต์ต้องการโลกแนวยุคโบราณหรือยุคปัจจุบันครับ? 】

"ยุคโบราณละกัน... อยู่โลกนี้ฉันอินกับบทบาทไม่ค่อยจะได้เลย โลกหน้าฉันอยากจะดำดิ่งกับบทบาทให้เต็มที่หน่อย"

ขณะที่สื่อสารผ่านห้วงจิตสำนึก ลมหายใจของเธอก็เริ่มสม่ำเสมอและแผ่วเบา ก่อนจะจมดิ่งสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว

ระบบจ้องมองใบหน้ายามหลับใหลอันบริสุทธิ์ของโฮสต์ ทันใดนั้น ราวกับถูกไวรัสโจมตี มันเกิดความรู้สึกวูบวาบแปลกประหลาดที่ไม่อาจหาคำอธิบายได้ ยังไม่ทันที่จะทำความเข้าใจว่ามันคืออะไร สัญญาณไฟเตือนสีแดงสลับเขียวก็กะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงจักรกลที่ดังก้อง:

【 คำเตือน! คำเตือน! ทำการรีเซ็ตค่าโรงงาน! 】

กว่าที่ระบบตัวใหม่จะกลับมาทำงานและค้นหาโลกถัดไปตามความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ ฉือหลิงก็หลับสนิทไปโดยไม่รับรู้อะไรอีก...

ในพื้นที่สีขาวบริสุทธิ์ ร่างเงาสีขาวสะอาดตาจ้องมองกระแสข้อมูลสีฟ้าตรงหน้า พลางพึมพำแผ่วเบา

"ระบบพังไปอีกตัวแล้วสินะ..."