บทที่ 16 โลกที่หนึ่ง: สถาบันชนชั้นสูง 16

การกระทำของชายหนุ่มเริ่มรุกรานหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ฝ่ามือหนานั้นจัดการปลดเปลื้องปราการด่านสุดท้ายของฉือหลิงออกอย่างถือวิสาสะ

"คุณ... จะทำอะไรน่ะ?"

"ผมรู้สึกไม่สบายตัว... ช่วยผมหน่อยได้ไหม?"

...

ชายหนุ่มเฝ้ามองพลางใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเช็ดคราบน้ำตาที่หางตาของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะประทับจูบลงบนพวงแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อ...

เมื่อฉือหลิงตื่นขึ้นมา เธอก็รู้สึกราวกับมีม้านับหมื่นตัววิ่งพล่านอยู่ในอกด้วยความปั่นป่วน

ผู้ชายคนนี้ภายนอกดูเคร่งขรึมสำรวม แต่เนื้อแท้กลับเจ้าเล่ห์ร้ายกาจเหลือเกิน แม้จะยังไม่ได้ล่วงเกินจนถึงขั้นสุดท้าย แต่เขาก็รังแกเธอเสียจนหมดเรี่ยวแรงผล็อยหลับไป...

"ระบบ ที่นี่ที่ไหน?"

【 โฮสต์ครับ เขาพาคุณกลับมาที่บ้านของเขาครับ 】

"..."

ห้องนอนแห่งนี้หรูหราโอ่อ่า กว้างกว่าหอพักนักเรียนถึงสามเท่า ผ้าม่านสีม่วงอ่อนพริ้วไหว พรมขนสัตว์สีขาวบริสุทธิ์ปูลาดพื้น เฟอร์นิเจอร์ไม้เนื้อดี และเตียงนอนหนานุ่มขนาดคิงไซส์... ทุกรายละเอียดล้วนบ่งบอกถึงความมั่งคั่งฟุ้งเฟ้อ

ขณะที่เธอกำลังสำรวจสภาพแวดล้อม ประตูห้องก็ถูกเปิดออก ฉือหลิงหันขวับไปมองทันที

ชายหนุ่มในชุดลำลองเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้าแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียง ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก เธอก็ชิงถามขึ้นก่อน "ทำไมคุณไม่ส่งฉันกลับบ้าน?"

"ต่อไปนี้เธอพักอยู่ที่นี่เถอะ"

"ทำไมคะ? ฉันอยากกลับบ้าน"

"ผมให้คนเช็กดูแล้ว พ่อแม่เธอไม่กลับมาช่วงปีใหม่หรอก... อยู่ที่นี่ไม่สบายกว่าเหรอ?" น้ำเสียงของเขาอ่อนลง คล้ายกำลังเกลี้ยกล่อม

"..." ฉันว่าคุณแค่อยากจะหาเศษหาเลยกับฉันมากกว่ามั้ง

"ข้างล่างมีคนรับใช้คอยดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง อยากกินอะไรเชฟก็ทำให้ได้ทันที ชั้นบนมีห้องดูหนังกับฟิตเนสส่วนตัว ผลไม้ เครื่องดื่ม ขนมขบเคี้ยว... มีเติมให้ไม่อั้น"

"..." ถ้าเธอเป็นพวกชอบเกาะคนรวยกินจริงๆ การได้เจอเสี่ยเลี้ยงแบบนี้คงดีใจจนเนื้อเต้นแน่ๆ ก็แหม... ใครบ้างจะไม่อยากนอนเฉยๆ แล้วมีกินมีใช้สุขสบายล่ะจริงไหม?

ในที่สุดฉือหลิงก็ถูกหว่านล้อมจนยอมพักอยู่ที่บ้านของซูเยว่เฉียว ใช้ชีวิตดุจเจ้าหญิงบนสวรรค์ เว้นเสียแต่ว่า... ต้องคอยรับมือกับการรังแกของใครบางคนในยามค่ำคืน

วันหนึ่ง เธอเหนื่อยอ่อนจนเผลอหลับไปทั้งที่ยังเล่นโทรศัพท์มือถือคาไว้อยู่ ในขณะที่กำลังหลับสนิท จู่ๆ เธอก็รู้สึกถึงสัมผัสเปียกชื้นที่ประทับลงบนใบหน้า

ด้วยความง่วงงุนเกินกว่าจะลืมตา เธอปล่อยให้สิ่งนั้นไล่สัมผัสจากหน้าผาก ลงมาที่ปลายจมูก และมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปาก สัมผัสนุ่มหยุ่นที่ทั้งร้อนและชื้นเริ่มบดคลึง ขบเม้ม และเลียไล้ ก่อนจะอาศัยจังหวะที่เธอเผยอปากหายใจ แทรกตัวผ่านไรฟันเข้ามาในโพรงปากราวกับอสรพิษตัวน้อย

"อื้อ~"

อากาศในปอดถูกช่วงชิงไปจนหมดสิ้น ฉือหลิงสะดุ้งตื่นขึ้นมาเต็มตาในที่สุด

ท่ามกลางแสงจันทร์สลัวราง ฉือหลิงมองเห็นใบหน้าของผู้บุกรุกได้อย่างชัดเจน

เป็นคนที่เธอคาดไม่ถึง

"นาย..."

คนตรงหน้าจ้องมองเธอด้วยดวงตาลึกล้ำ ไม่เอื้อนเอ่ยวาจาใดๆ แต่กลับโน้มตัวลงมาหมายจะช่วงชิงริมฝีปากเธออีกครั้ง

มือที่ตั้งท่าจะผลักไสกลับอ่อนแรงลงดื้อๆ ทำไมคนคนนี้ถึงได้... เหมือนกันขนาดนี้นะ...

"ป...อื้อ... ปล่อยฉันนะ!!"

ในที่สุดเขาก็ยอมผละออก

"นายเข้ามาได้ยังไง?"

"มันกอดเธอบนเตียงนี้ใช่ไหม?" เขาไม่ตอบ แต่กลับย้อนถามด้วยน้ำเสียงกดต่ำ

"เกี่ยวอะไรกับนายด้วย?"

เขากดร่างเธอลงกับเตียงอีกครั้ง

ทันใดนั้น ไฟในห้องก็สว่างจ้าขึ้น แสงไฟกะทันหันทำให้เธอแสบตาจนต้องหยีตาลง

เมื่อเธอลดแขนที่ยกขึ้นบังแสงลง ก็เห็นชายหนุ่มเจ้าของห้องยืนอยู่ที่หน้าประตู จ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นยะเยือก ใบหน้าไร้อารมณ์ ทว่าใครดูก็รู้ว่าเขากำลังโกรธจัดเพียงใด

แต่ฉีเฟิงกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายังคงก้มลงจูบไซ้เธอต่ออย่างท้าทาย

กว่าฉือหลิงจะตั้งสติได้ ผู้ชายสองคนตรงหน้าก็พุ่งเข้าใส่กันและเริ่มแลกหมัดกันนัวเนียเสียแล้ว

เด็กหนุ่มสวมแว่นตากรอบทองรีบวิ่งเข้ามาหมายจะห้ามทัพ แต่ฝีเท้าของเขากลับต้องชะงักค้างทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับใบหน้าของฉือหลิง...

กู้เหลียนเซินมาที่นี่พร้อมกับซูเยว่เฉียว เดิมทีพวกเขากำลังหารือเรื่องความร่วมมือทางธุรกิจที่บริษัท แต่จู่ๆ ซูเยว่เฉียวก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรุนแรงก่อนจะรีบบึ่งรถกลับมา กู้เหลียนเซินไม่เคยเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีร้อนรนขนาดนี้มาก่อน ด้วยความสงสัยจึงตามมาด้วย

และสิ่งที่เขาได้เห็น... ก็ทำให้เขาตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก