บทที่ 44 เลื่อนระดับสู่ขั้นนักรบระดับเก้า

วันนั้น ฉินหมิงไม่ได้บำเพ็ญเพียรเลย แต่ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการสอนชิงเหยียน ตั้งแต่พื้นฐานการปรุงยาไปจนถึงวิธีพัฒนาตนเองหลังจากบรรลุระดับ จักรพรรดิโอสถ

ฉินหมิงและชิงเหยียนถกเถียงกันอย่างยาวนาน โดยฉินหมิงอธิบายเรื่องยากให้เข้าใจง่าย

ณ ห้องโถงรับรอง จวนตระกูลฉิน

ฉินหยวน ฉินชิง และมารดาของนางกำลังรับประทานอาหารเช้ากันในห้องโถง

ฉินหยวนมองฉินชิงด้วยความประหลาดใจ:

"หมิงเอ๋อร์ไม่ได้ออกจากห้องของผู้อาวุโสชิงทั้งคืนเลยหรือ?"

"จริงแท้แน่นอนเจ้าค่ะ!" ฉินชิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาทำอะไรกัน ข้านึกว่าท่านพี่จะเข้าไปแค่เดี๋ยวเดียว ไม่นึกเลยว่าจนเช้าป่านนี้ก็ยังไม่ออกมา"

ตอนนี้ไม่มีใครเล่นกับนางเลย!

"ดี! ดีมาก!" ฉินหยวนหัวเราะอย่างมีความสุข "ดูเหมือนฉินหมิงกำลังเรียนปรุงยาจากผู้อาวุโสชิงอยู่นะนี่"

"แบบนี้ตระกูลฉินของเราก็จะมีนักปรุงยาที่เป็นคนของตระกูลเราจริงๆ เสียที อนาคตของหมิงเอ๋อร์ต้องรุ่งโรจน์แน่"

"ดีจริง ถ้าหมิงเอ๋อร์เรียนปรุงยาได้ ตระกูลฉินก็จะได้ลืมตาอ้าปาก ไม่ต้องพึ่งพาใครอีกต่อไป!"

มารดาของฉินหมิงก็ดีใจมากเช่นกัน พ่อแม่คนไหนบ้างจะไม่อยากให้ลูกประสบความสำเร็จ?

"ฉินชิง ต่อไปเจ้าก็ไปกวนพี่ชายให้น้อยลงหน่อยนะ ตอนนี้เขากำลังเรียนปรุงยา เป็นช่วงเวลาสำคัญของเขา ห้ามเจ้าไปรบกวนเด็ดขาด"

มารดาของฉินหมิงหันมากำชับฉินชิง

"เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ" ฉินชิงตักข้าวเข้าปากสองสามคำอย่างเซ็งๆ แล้วกล่าวว่า "ข้าอิ่มแล้ว ข้าไปฝึกวรยุทธ์ดีกว่า"

กล่าวจบ ฉินชิงก็รีบวิ่งออกไปทันที

"เด็กคนนี้นี่!" มารดาของฉินหมิงส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

ณ ห้องฝึกตนของฉินหมิง บรรยากาศอบอวลไปด้วยพลังปราณ มีไอหมอกลอยกรุ่น

"เฮ้อ... ฝึกด้วย ยาหลอมปราณ มันช้าเกินไป ข้าลองใช้ ยารวบรวมลมปราณ แทนดูดีไหมนะ"

ฉินหมิงส่ายหน้า พลางมองดู ยารวบรวมลมปราณ ระดับต่ำในมือ

หากใครล่วงรู้ความคิดของฉินหมิง คงอยากจะรุมกระทืบเขาให้ตาย สองวันเลื่อนสี่ระดับยังบ่นช้า

ถึงอย่างนั้น ฉินหมิงก็ยังรู้สึกว่ามันช้าเกินไปอยู่ดี แล้วผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปที่กว่าจะเลื่อนสักระดับต้องใช้เวลาเป็นครึ่งปีจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ฉินหมิงก็ยัดยาเข้าปาก แล้วเริ่มเดินลมปราณ "วิชาลมปราณโกลาหล" อย่างบ้าคลั่ง

"เจ็บชะมัด!" ฉินหมิงรู้สึกเหมือนกลืนยาพิษเข้าไป ไม่ใช่ ยารวบรวมลมปราณ

"เร็วเข้า ดูดซับสิ รีบๆ ดูดซับมันเร็วเข้า!" ฉินหมิงตะโกนก้องในใจ พยายามบังคับกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นทุกส่วนให้ดูดซับพลังปราณจากเม็ดยาอย่างสุดชีวิต

โชคยังดีที่นี่เป็นเพียง ยารวบรวมลมปราณ ระดับต่ำ หากเป็นระดับสูง ฉินหมิงคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากคายมันทิ้ง

"ฟู่ว... ในที่สุดก็ดูดซับพลังปราณจากยาได้หมด ตอนนี้น่าจะแข็งแกร่งขึ้นแล้วสินะ?"

"ร่างกายก็น่าจะแกร่งขึ้นด้วย"

ฉินหมิงกำหมัดน้อยๆ แน่น สัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงของตนเองในแต่ละวัน แล้วหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

"ตอนนี้ข้าอยู่ 'ขั้นนักรบ' ระดับเก้าแล้ว ดูเหมือนพลังปราณใน ยารวบรวมลมปราณ จะเหนือกว่า ยาหลอมปราณ มากโขเลยทีเดียว"

รอบการโคจรสามวัน หมายความว่าข้าใช้เวลาแค่เดือนกว่าๆ ก็จะทะลวงสู่ 'ขั้นคุรุยุทธ์' ได้แล้ว

เดือนกว่าๆ อืม... ก็ถือว่าไม่ช้าเท่าไหร่

หากไม่ใช่เพื่อวางรากฐานให้มั่นคง ฉินหมิงคงทะลวงระดับไปได้นานแล้ว

ทว่าเป้าหมายของฉินหมิงไม่ใช่การฟื้นคืนวรยุทธ์จากชาติก่อน แต่เป้าหมายของเขาคือการเป็น เทพยุทธ์

หากรากฐานไม่มั่นคง เขาจะทะลวงสู่ระดับ เทพยุทธ์ ได้อย่างไร?

"ได้เวลาทดสอบดูแล้วว่าข้าแข็งแกร่งแค่ไหน"

คิดได้ดังนั้น ฉินหมิงก็เดินไปที่หินทดสอบพลังซึ่งอยู่ใกล้ๆ แล้วออกแรงยกหินก้อนหนึ่งขึ้นมา

หินสีเขียวก้อนนี้หนักถึงหนึ่งพันจิน แต่ฉินหมิงกลับยกมันขึ้นมาได้อย่างสบายๆ

"เบาเกินไป!"

ฉินหมิงโยนหินสีเขียวทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ หินกระทบพื้นดัง 'ตุบ' จนเกิดเป็นหลุมเล็กๆ บนพื้น