บทที่ 45 ความปิติยินดีของบิดา

ฉินหมิงเดินตรงไปยังหินสีเขียวหนักสองพันจิน แล้วออกแรงยกมันขึ้น

"ฮึบ!" ด้วยการระเบิดพลังทั้งหมดที่มี ในที่สุดฉินหมิงก็ยกมันขึ้นจนได้

"ดูเหมือนว่าหากไม่ใช้พลังปราณ พละกำลังสูงสุดของข้าจะอยู่ที่ราวสองพันจิน"

โดยทั่วไป ผู้ฝึกยุทธ์ 'ขั้นนักรบ' ระดับเก้า จะมีพละกำลังเพียงหนึ่งพันจินเท่านั้น ในขณะที่ข้ามีพละกำลังมากกว่าพวกเขาถึงสองเท่า

"วิชาลมปราณโกลาหล เป็นวิชาที่ยอดเยี่ยมสมคำร่ำลือ ข้าเลือกไม่ผิดจริงๆ"

ต้องเข้าใจว่าฉินหมิงเพิ่งจะฝึกฝนวิชานี้สำเร็จไปเพียงหนึ่งรอบเท่านั้น หากเขาฝึกฝนจนครบสิบรอบ พลังของเขาย่อมเหนือกว่าผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด

นอกจากพละกำลังมหาศาลแล้ว พลังป้องกันกายเนื้อของฉินหมิงก็เพิ่มขึ้นอย่างมากเช่นกัน

"ถ้าข้าฝึกจนครบสิบรอบ ข้าคาดว่าต่อให้โดนผู้ฝึกยุทธ์ 'ขั้นนักรบ' ระดับเก้าทั่วไปโจมตีใส่ ข้าก็คงไม่รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ"

ฉินหมิงลูบผิวหนังของตนเองแล้วพึมพำ

วิชาลมปราณโกลาหล นั้นไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน

ส่วนเรื่องที่ว่าจะท้าทายผู้ที่มีระดับสูงกว่าได้หรือไม่ ฉินหมิงคิดว่าหากฝึกครบสิบรอบ เขาน่าจะทำได้แน่

หลังจากจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ฉินหมิงก็เดินออกไปด้านนอก

"นายน้อย! นายท่านรอท่านอยู่ที่ห้องหนังสือขอรับ!"

บ่าวรับใช้ตระกูลฉินยืนรออยู่ด้านนอกนานแล้ว เมื่อเห็นฉินหมิงออกมาก็รีบโค้งคำนับ

"ตามหาข้าหรือ?" ฉินหมิงยิ้ม "ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"

"ท่านพ่อ มีธุระอันใดหรือขอรับ?" ฉินหมิงผลักประตูห้องหนังสือเข้าไป แล้วเอ่ยถามบิดาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้

เมื่อได้ยินเสียง ฉินหยวนก็วางหนังสือที่อ่านอยูลง แล้วกล่าวว่า:

"หมิงเอ๋อร์ มาแล้วรึ! พ่อได้ยินว่าเมื่อวานเจ้าขลุกอยู่กับอาจารย์ทั้งคืน เจ้าเรียนปรุงยากับท่านหรือ?"

"ขอรับ!" ฉินหมิงตอบ พยายามกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ

นึกไม่ถึงว่าท่านพ่อจะสนใจเรื่องนี้ ข้าก็อยากจะเรียนปรุงยากับอาจารย์เหมือนกัน แต่ท่านอาจารย์ไม่มีอะไรจะสอนข้านี่สิ!

"เยี่ยมมาก!" ฉินหยวนดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อได้ยินคำยืนยันจากฉินหมิง จากนั้นก็มองฉินหมิงด้วยความตื่นเต้นระคนกังวลแล้วถามว่า:

"แล้ว... พรสวรรค์ในการปรุงยาของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"

"พรสวรรค์ในการปรุงยา..." ฉินหมิงเอียงคอทำท่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า:

"พรสวรรค์ของลูกไม่เลวเลยขอรับ ท่านอาจารย์บอกว่าลูกมีรากปราณแฝงธาตุไฟระดับสูง และมีการควบคุมเปลวเพลิงที่ยอดเยี่ยม เหมาะแก่การปรุงยาเป็นอย่างยิ่ง"

"ตอนนี้ลูกสามารถปรุง ยาหลอมปราณ ระดับหนึ่งได้แล้วขอรับ!"

"จริงรึ?" ฉินหยวนลุกพรวดจากเก้าอี้ด้วยความตื่นเต้น "มาเถอะ! ไปที่ศาลบรรพชนกัน"

"วันนี้ไม่ใช่วันสำคัญอะไร ทำไมต้องไปศาลบรรพชนด้วยหรือขอรับ?" ฉินหมิงถามด้วยความงุนงง

"ลูกพ่อมีพรสวรรค์ขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องไปบอกกล่าวให้บรรพชนได้รับรู้ เพื่อให้พวกท่านได้ร่วมยินดีด้วย"

ฉินหยวนหัวเราะลั่น

ไม่นานนัก ฉินหยวนและฉินหมิงก็เปลี่ยนเป็นชุดสีดำและมาถึงศาลบรรพชนตระกูลฉิน

"ฉินหมิง ป้ายวิญญาณเหล่านี้คือบรรพชนผู้ต่อสู้ฝ่าฟันเพื่อตระกูลฉินของเรา เรากราบไหว้พวกท่านทุกปี พ่อเชื่อว่าเจ้าคงคุ้นเคยดี"

ไม่คุ้นเลย... จะไม่ให้ไม่คุ้นได้อย่างไร? ก็เขาไม่ได้มาที่นี่ตั้งหมื่นปีแล้ว

ในชาติก่อน ตระกูลฉินถูกล้างโคตร ศาลบรรพชนถูกทำลาย ต่อให้เขาอยากมากราบไหว้ ก็ไม่อาจทำได้

"มา คุกเข่ากราบไหว้บรรพชนพร้อมกับพ่อ" ฉินหยวนคุกเข่าลงบนเบาะรองกราบหน้าแท่นบูชา

ฉินหมิงทำตามอย่างว่าง่าย แม้เขาจะเป็นถึง เทพโอสถ แต่เขาก็เต็มใจที่จะคุกเข่ากราบไหว้บรรพชนของตน

เพราะต่อให้เขาบรรลุถึงระดับ เทพโอสถ เขาก็ยังคงเป็นลูกหลานตระกูลฉิน และมีเลือดของตระกูลฉินไหลเวียนอยู่ในกาย

"ท่านบรรพชน วันนี้ข้า ฉินหยวน มีข่าวดีมารายงานต่อพวกท่าน"

"ด้วยบารมีคุ้มครองของบรรพชน ตระกูลฉินของเราได้ให้กำเนิดนักปรุงยาขึ้นมาแล้ว"

"บัดนี้ ข้าพาเขามาพบพวกท่านแล้ว ขอวิญญาณบรรพชนบนสวรรค์โปรดคุ้มครองพวกเราด้วยเถิด"

กล่าวจบ ฉินหยวนก็โขกศีรษะให้บรรพชนหลายครั้ง

ในยามนี้ ฉินหยวนไร้ซึ่งมาดความน่าเกรงขามของผู้นำตระกูล เขาดูราวกับเด็กตัวน้อยๆ ที่กำลังตื่นเต้นดีใจ