บทที่ 20 จับจ่ายซื้อของ

บนถนนสายหลักแห่งเมืองหลิว ชายหนุ่มรูปงามเดินเคียงคู่มากับหญิงสาวโฉมงาม

"ท่านพี่... ดูนั่นสิ ถังหูหลู ข้าอยากกินถังหูหลู" ฉินชิงผู้น้องสาวจ้องมองถังหูหลูตาเป็นมัน น้ำลายแทบจะไหลออกมา

ฉินหมิงยิ้มแล้วเอ่ยถาม "ท่านลุง ถังหูหลูไม้ละเท่าไหร่หรือ?"

"ถูกๆ เองพ่อหนุ่ม!" ชายชราคนขายถังหูหลูรีบยื่นถังหูหลูให้ฉินหมิงหนึ่งไม้ "ไม้นี้แค่ห้าอีแปะเท่านั้น"

"นี่ท่าน! ไม่ต้องทอนนะ" ฉินหมิงยื่นก้อนเงินให้แล้วกล่าว

เขาไม่มีเหรียญทองแดงติดตัวและไม่อยากพกด้วย จึงจ่ายด้วยก้อนเงินไปเลย

"ขอบคุณคุณชาย ขอบคุณคุณชายขอรับ" ชายชรารับก้อนเงินมาด้วยความดีใจและโค้งคำนับขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"เอ้านี่!" ฉินหมิงยื่นถังหูหลูให้น้องสาว

ฉินชิงรีบรับถังหูหลูมาถือไว้แล้วยิ้มหวาน "ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพี่ ท่านดีกับข้าที่สุดเลย"

"เมื่อวานพี่ก็ให้หินปราณเจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือ? วันหลังอยากกินก็ซื้อเองได้เลยนะ" ฉินหมิงกล่าวกลั้วหัวเราะ

หลังจากขายยารวบรวมลมปราณหมดเกลี้ยงเมื่อวาน เขาก็แบ่งหินปราณระดับกลางส่วนหนึ่งให้น้องสาวไปแล้ว

"เชอะ ถังหูหลูที่ท่านพี่ซื้อให้อร่อยที่สุดแล้ว ที่ข้าซื้อเองไม่อร่อยเท่าที่ท่านซื้อให้หรอก" น้องสาวทำจมูกย่นแล้วกล่าวว่า "ข้าชอบให้ท่านพี่ซื้อของกินให้ต่างหาก"

"ได้ๆ!" ฉินหมิงหัวเราะลั่น "จากนี้ไปพี่จะซื้อให้เจ้าทุกอย่างเลย ดีไหม?"

"ท่านพูดเองนะ ห้ามคืนคำล่ะ"

"พี่ไม่คืนคำหรอก ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น" ฉินหมิงรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

"ตรงนั้นมีร้านเสื้อผ้าอยู่ เราเข้าไปดูกันหน่อยไหม?"

ฉินหมิงชี้ไปที่ร้านค้าที่ดูหรูหราแห่งหนึ่งแล้วเอ่ยชวนฉินชิง

"แต่... แต่เสื้อผ้าร้านนั้นแพงมากเลยนะเจ้าคะ" แววตาของฉินชิงเต็มไปด้วยความปรารถนา แต่ก็ยังลังเลใจ

ฉินหมิงจูงมือน้องสาวพาเดินตรงเข้าร้านไปทันที

"แพงอะไรกัน? อีกเดี๋ยวพี่จะพาเจ้าไปเดินเที่ยวที่เมืองเฉินหยาง ที่นั่นมีเสื้อผ้าสวยกว่านี้อีกเยอะ"

"แม่นางน้อย ท่านช่างงดงามยิ่งนัก คนสวยๆ ก็ต้องใส่เสื้อผ้าสวยๆ เพื่อขับเน้นความงามสิเจ้าคะ ที่นี่มีเสื้อผ้าสวยๆ ให้ท่านเลือกเยอะแยะเลยเชียว"

ทันทีที่ฉินหมิงและฉินชิงก้าวเข้ามาในร้าน เถ้าแก่เนี้ยเจ้าของร้านก็รีบเข้ามาต้อนรับฉินชิงและแนะนำร้านอย่างกระตือรือร้น

ร้านนี้ขายเสื้อผ้าชั้นสูง มีเสื้อผ้าที่หรูหราและแพงที่สุดในย่านเมืองหลิว

ด้วยราคาที่สูงลิ่ว ทำให้ลูกค้าที่พอจะมีกำลังทรัพย์เข้ามาซื้อมีน้อยมาก กิจการจึงค่อนข้างซบเซา

นั่นเป็นเหตุผลที่เถ้าแก่เนี้ยกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

"ลองดูชุดนี้เป็นอย่างไร?" เถ้าแก่เนี้ยหยิบชุดคลุมยาวสีฟ้าครามออกมาแล้วยื่นให้ฉินชิงดู

ชุดคลุมยาวสีฟ้าคราม สีสันบริสุทธิ์สดใส การตัดเย็บประณีตบรรจง เห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือของช่างชั้นครู

"ชุดนี้ตัดเย็บจากขนของ 'กระต่ายคราม' เจ้าค่ะ กระต่ายครามเป็นสัตว์อสูรระดับสาม ขนของมันนุ่มนวลเป็นที่สุด"

"ยิ่งไปกว่านั้น เสื้อผ้าที่ทำจากขนกระต่ายครามจะอุ่นในหน้าหนาวและเย็นสบายในหน้าร้อน สวมใส่สบายตัวมากเจ้าค่ะ"

"ระ... ราคาเท่าไหร่หรือเจ้าคะ?" ฉินชิงถูกใจชุดนี้เข้าอย่างจัง เด็กผู้หญิงย่อมแพ้ทางเสื้อผ้าสวยๆ อยู่แล้ว

เถ้าแก่เนี้ยยังไม่ตอบคำถามเรื่องราคา แต่กล่าวว่า "ทำไมแม่นางไม่ลองสวมดูก่อนเล่า แล้วค่อยคุยเรื่องราคา ถ้าใส่แล้วไม่เหมาะ ข้าจะได้เลือกชุดอื่นให้"

"ดะ... ได้เจ้าค่ะ!" ฉินชิงชอบชุดนี้จริงๆ อีกอย่างลองใส่เฉยๆ ก็ไม่เสียเงินนี่นา

ครู่ต่อมา ฉินชิงก็เดินออกมาจากห้องลองชุด ในชุดสีฟ้าครามพร้อมริบบิ้นลายเมฆพลิ้วไหวสองเส้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สีฟ้าครามช่วยขับเน้นความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของเด็กสาวให้โดดเด่นยิ่งขึ้น ทำให้นางดูเปล่งประกายและมีเสน่ห์จับตา

"ท่านพี่... ชุดนี้สวยไหมเจ้าคะ?" ฉินชิงหมุนตัวรอบหนึ่งแล้วเอ่ยถาม

"สวยมาก!" ฉินหมิงพยักหน้า น้องสาวของเขาเดิมทีก็หน้าตาสะสวยอยู่แล้ว พอสวมชุดสีฟ้าครามชุดนี้เข้าไป ยิ่งดูงดงามน่าทึ่งขึ้นไปอีก