บทที่ 18 ขั้นมหาคุรุยุทธ์

จวนตระกูลจ้าวที่เคยหรูหราโอ่อ่า บัดนี้กลับชุ่มโชกไปด้วยเลือดนองเนือง ประตูใหญ่ทั้งสองบานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ศพจำนวนมากนอนเกลื่อนกลาดอยู่หน้าประตู ทุกศพเบิกตาโพลง ดูน่าสยดสยองยิ่งนัก

ทหารยามเมืองเข้าปิดล้อมพื้นที่จวนตระกูลจ้าวไว้ทั้งหมด กันไม่ให้ชาวบ้านที่มามุงดูเข้าไปใกล้

"ท่านเจ้าเมือง!" เหล่าทหารยามรีบคุกเข่าลงข้างหนึ่งทันทีที่เห็นท่านเจ้าเมืองเดินทางมาถึง

ท่านเจ้าเมืองโบกมือ สายตาจับจ้องไปที่ศพศพหนึ่ง หากเขาจำไม่ผิด นี่น่าจะเป็นศพของผู้อาวุโสตระกูลจ้าว

ผู้อาวุโสตระกูลจ้าวท่านนี้ น่าจะมีฝีมืออยู่ในระดับสูงสุดของ ขั้นคุรุยุทธ์

"ร้ายกาจ!" หลังจากตรวจสอบสภาพศพอย่างละเอียด ท่านเจ้าเมืองก็อุทานออกมาด้วยความทึ่ง

ร่างกายถูกพลังเจาะทะลุจากด้านหลัง เป็นการโจมตีที่ปลิดชีพในครั้งเดียว เห็นได้ชัดว่าฆาตกรมีฝีมือเหนือกว่าผู้ตายมาก จนผู้อาวุโสท่านนี้ไม่ทันได้ตอบโต้ใดๆ

"ศพผู้นำตระกูลจ้าวอยู่ที่ไหน?" ท่านเจ้าเมืองเอ่ยถามเสียงเข้ม

"นายท่าน ศพของผู้นำตระกูลจ้าวอยู่ด้านในขอรับ" พ่อบ้านกล่าวจบก็นำทางท่านเจ้าเมืองไปยังจุดที่ผู้นำตระกูลจ้าวเสียชีวิต

"นี่มัน!" ท่านเจ้าเมืองถึงกับตะลึงงัน ศีรษะของผู้นำตระกูลจ้าวปรากฏอยู่ตรงหน้า ทว่าครึ่งหนึ่งของศีรษะถูกทุบทำลายจนแหลกละเอียด

"นี่คือผู้นำตระกูลจ้าวรึ?" ท่านเจ้าเมืองรีบก้าวเข้าไปตรวจสอบศพอย่างละเอียด

ร่างไร้ศีรษะนั้นไม่มีบาดแผลอื่นใด แต่ร่องรอยที่ศีรษะดูเหมือนเกิดจากการถูกชกด้วยหมัด

"ขั้นมหาคุรุยุทธ์!"

ท่านเจ้าเมืองอุทานด้วยความตกใจ ทำให้พ่อบ้านชราที่ยืนอยู่ข้างๆ สะดุ้งโหยง

"นายท่าน ท่านหมายความว่าคนลงมือคือยอดฝีมือขั้นมหาคุรุยุทธ์หรือขอรับ?" พ่อบ้านชราถามอย่างไม่อยากเชื่อ

ท่านเจ้าเมืองพยักหน้า "มีเพียงผู้ที่มีพลังระดับ ขั้นมหาคุรุยุทธ์ เท่านั้นถึงจะทำได้ หมัดเดียวก็เกินพอที่จะสังหารผู้นำตระกูลจ้าว"

ยิ่งไปกว่านั้น ขั้นมหาคุรุยุทธ์ ผู้นี้มิใช่ธรรมดา แม้แต่ในหมู่ผู้ฝึกยุทธ์ ขั้นมหาคุรุยุทธ์ ด้วยกัน ยอดฝีมือผู้นี้ก็นับเป็นตัวตนที่พิเศษยิ่ง

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉินหมิงตื่นขึ้นและเปิดประตูห้อง ก็พบฉินชิงน้องสาววิ่งถลันเข้ามา

"ท่านพี่ เกิดเรื่องใหญ่ในเมืองหลิวแล้ว ท่านรู้หรือยัง?" ฉินชิงจ้องมองฉินหมิงตาโต ใบหน้าเปื้อนยิ้มกว้าง

ฉินหมิงลูบศีรษะนางแล้วถามว่า "เกิดเรื่องใหญ่เลวร้ายอะไรขึ้นรึ?"

"ท่านรู้ไหม? ตระกูลจ้าวถูกฆ่าล้างตระกูลแล้ว! ทั่วทั้งเมืองหลิวกำลังพูดถึงเรื่องนี้ ผู้คนถึงกับจุดประทัดฉลองตามตรอกซอกซอยเลยนะ!"

ฉินชิงพูดเสียงดัง รู้สึกตื่นเต้นที่ได้บอกข้อมูลที่พี่ชายยังไม่รู้

"จริงรึ!" ฉินหมิงแสร้งทำเป็นตกใจ "เจ้าควรจะเป็นคนที่ดีใจที่สุดนะที่ตระกูลจ้าวถูกกวาดล้าง!"

"ใช่! แบบนี้ข้าก็ไม่ต้องแต่งเข้าตระกูลจ้าวแล้ว"

"แต่ว่า... คนตระกูลจ้าวตายกันตั้งเยอะขนาดนั้น น่าเวทนาจัง!"

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของน้องสาวก็ฉายแววเห็นอกเห็นใจ

'ข้าลูบหัวน้องสาว นางช่างจิตใจดีเหลือเกิน'

แม้ตระกูลจ้าวจะรังแกนางถึงเพียงนี้ นางก็ยังอดสงสารชะตากรรมของพวกเขาไม่ได้

ในชาตินี้ ฉินหมิงสาบานว่าจะปกป้องครอบครัวของเขาให้จงได้

"ฮึ..." จู่ๆ น้องสาวก็แค่นเสียงแล้วกล่าวว่า "จ้าวคั่วยังเคยตีท่านพี่ คนที่รังแกท่านพี่สมควรตายแล้ว คนแบบนั้นไม่ควรค่าแก่การสงสารหรอก"

ฉินหมิงยกมือลูบจมูก คาดไม่ถึงเลยว่าน้องสาวที่เพิ่งมองเขาด้วยความสงสารเมื่อครู่ จะเปลี่ยนอารมณ์ได้ปรู๊ดปร๊าดขนาดนี้...

"ท่านพี่ ท่านพ่อกับคนอื่นๆ กำลังหารืออะไรกันสักอย่างที่ห้องโถงใหญ่ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับโอสถ พวกเราไปแอบฟังกันดีไหม?" ฉินชิงกล่าว

"หือ? เกี่ยวกับโอสถรึ?" ฉินหมิงชะงักไปเล็กน้อย "มันเรื่องอะไรกันแน่?"

ฉินชิงโบกมือ "ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร? ข้าได้ยินข่าวตระกูลจ้าวถูกฆ่าล้างตระกูล ก็รีบวิ่งมาบอกข่าวท่าน ตอนผ่านห้องโถงใหญ่เลยได้ยินท่านพ่อกับพวกผู้อาวุโสคุยกันเรื่องนี้พอดี"

"ไม่รู้รายละเอียดหรอก"

ฉินหมิงพยักหน้า ในชาติก่อน เขาไม่เคยสนใจกิจการของตระกูล ใช้ชีวิตล่องลอยเหมือนคนฝันกลางวัน ไม่รู้เลยว่าบิดาต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจเพียงใดเพื่อประคับประคองตระกูล

แน่นอนว่าในชาตินี้เขาต้องช่วยแบ่งเบาภาระของบิดา

ในฐานะผู้บำเพ็ญเพียรระดับ เทพโอสถ การจะพัฒนา ตระกูลฉิน ให้รุ่งเรืองนั้น ง่ายดายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ

"ไปดูกันเถอะ"