ตอนที่ 20 นักดาบหญิงที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก

ตอนที่ 20 นักดาบหญิงที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก

เช้าตรู่ ลานฝึกซ้อมหลังคฤหาสน์เทพดาบ

เคร้ง เคร้ง เคร้ง

เสียงอาวุธกระทบกันดังก้องฝ่าหมอกยามเช้า

"คุณยอดเยี่ยมจริงๆ..."

ชิโมสึกิ ฟูรินหอบหายใจเล็กน้อย หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง ดวงตาสีม่วงเข้มเต็มไปด้วยความชื่นชมขณะมองไปที่ชาร์

สิ่งที่ทำให้เธอตกตะลึงเป็นพิเศษคือ ชาร์สามารถออกกระบวนท่าเฉพาะตัวของเธอได้อย่างแม่นยำด้วยการโจมตีสบายๆ และยังเป็นเวอร์ชันที่ปรับปรุงแล้วซึ่งเธอไม่เคยจินตนาการมาก่อน ในวินาทีนั้น เธอแทบจะเกิดภาพหลอนว่ากำลังประมือกับตัวเองในอนาคตอีกหลายสิบปีข้างหน้า

ชาร์เก็บดาบชั้นเลิศ มารจันทรา เข้าฝัก มองดูหญิงสาวที่งดงามและมีเสน่ห์ตรงหน้า รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก

การมาเยือนวาโนะคุนิครั้งนี้ได้ผลตอบแทนเกินคาดไปมากโข

"ฐานข้อมูล" ของศาลเจ้าชิกิกามิได้รับการจัดระเบียบเรียบร้อยบันทึกการต่อสู้ของมโหรากากับซามูไรนับหมื่นคนถูกวิเคราะห์ จนได้วิชาดาบ 973 รูปแบบ รวมกว่า 7,400 กระบวนท่า

รูปแบบและกระบวนท่าเหล่านี้ซ้ำซ้อนกันมาก หลังจากคัดกรองส่วนเกินออกและเก็บแก่นแท้ไว้ เหลือเพียง 127 เทคนิคที่มีคุณค่าเท่านั้น

นี่คือการเพิ่มความแข็งแกร่งอย่างแท้จริง!

หากเขาแบ่งปันกระบวนท่าสักสิบกว่าท่า อาจจะสร้าง 'นักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก' ขึ้นมาได้อีกคนเลยทีเดียว

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือ การปรากฏตัวอีกครั้งของมโหรากาไม่เพียงแต่ไม่ทำให้ชื่อเสียงของเขา 'พังทลาย' แต่ประกาศของคฤหาสน์เทพดาบกลับยิ่งส่งเสริมบารมีของเขา ผู้คนต่อแถวกันเข้ามาแสดงความยินดี และของขวัญก็มีมูลค่าสูงขึ้นเรื่อยๆ

เขาเข้าใจสาเหตุในภายหลัง

มโหรากาที่ดุร้ายก็น่ากลัวพอแล้ว แต่ตัวที่ถูกสยบจนเชื่องจะไม่ยิ่งน่าสิ้นหวังกว่าหรือ?

ชาร์ถึงกับต้องหาเวลาต้อนรับแขกเหรื่อด้วยเหตุผลนี้

ที่อีกด้านหนึ่งของลานฝึก เสียงคำรามของไคโดดังขึ้นอีกครั้ง "คุณมโหรากา! เอาอีก!"

ชิโมสึกิ ฟูรินเช็ดเหงื่อให้ชาร์และกระซิบ "ไคโดดูจะชอบประมือกับมโหรากาจริงๆ นะคะ!"

ชาร์ยิ้ม "บางทีวันหนึ่ง เธออาจจะรู้สึกแบบเดียวกันก็ได้"

"เอ๊ะ! ไม่มีทาง ฉันต้องสู้กับมโหรากาด้วยเหรอ?"

ความทรงจำเลวร้ายผุดขึ้นมา ชิโมสึกิ ฟูรินรีบเอามือปิดปาก

แต่ชาร์กลับมีสีหน้าสงบนิ่ง "บางทีวันหนึ่ง เธออาจจะกลายเป็นนักดาบหญิงที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกก็ได้!"

วิชาดาบของชิโมสึกิ ฟูรินอยู่ในฐานข้อมูลศาลเจ้าชิกิกามิแล้ว และพื้นฐานของเธอก็ยอดเยี่ยม ชาร์วางแผนที่จะฝึกฝนเธอ ตราบใดที่เธอยังคงมุ่งมั่นในวิถีแห่งดาบ ก็เป็นไปได้ที่เธอจะกลายเป็นยอดนักดาบหญิงอย่างแท้จริง

การออกผจญภัยในทะเล จะทำไม่ได้ถ้าขาดความแข็งแกร่ง... ชาร์เองก็ไม่อยากพา 'แจกันดอกไม้' ที่ต้องคอยปกป้องตลอดเวลาไปด้วย

และในอนาคต เพื่อควบคุมวาโนะคุนิ ชิโมสึกิ ฟูรินคือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด...

ภายในห้องทำงาน ไคโดเดินดุ่มๆ มาที่โต๊ะ "ลูกพี่ เรื่องที่วาโนะคุนิน่าจะจบแล้วใช่ไหม?"

ชาร์ละสายตาจากหน้ากระดาษ 'บันทึกการตีดาบของริวมะ' แล้วเงยหน้าขึ้น "เบื่อแล้วเหรอ?"

"ฮะฮะ! ใช่" ไคโดยิ้มกว้าง "เวลาเบื่อ ฉันก็ติดต่อกลุ่มโจรสลัดคุจา ฟังพวกเธอเล่าเรื่องราวในทะเล... ตอนนั้นแหละฉันถึงรู้ว่าแกรนด์ไลน์น่าสนใจกว่าวาโนะคุนิบ้านนอกนี่ตั้งเยอะ!"

ชาร์ตบหน้าผากตัวเอง เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามัวแต่ยุ่งกับการจัดระเบียบฐานข้อมูลและศึกษาบันทึกการตีดาบดำของริวมะในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา จนปล่อยให้ไคโดอยู่กับมโหรากาแบบ 'บุฟเฟต์' ตามมีตามเกิด

โชคดีที่หอยทากสื่อสารที่เขาเคยทิ้งไว้กับโกลริโอซ่ามีประโยชน์ และไคโดก็เรียนรู้ที่จะ 'ถามชาวเน็ตสาวออนไลน์' ด้วยตัวเองเมื่อมีข้อสงสัย ซึ่งช่วยประหยัดแรงชาร์ไปได้เยอะ

"โกลริโอซ่าบอกนายเหรอ?"

"เชอะ!" ไคโดเบะปากอย่างไม่พอใจ "พอยัยป้านั่นรู้ว่าเป็นฉัน ก็วางสายใส่ทันทีเลย!"

เขาชะงัก ยังคงดูหงุดหงิด "ชัคกี้ก็ด้วย! ยัยนั่นโยนหอยทากสื่อสารให้ซามิทันทีเลย!"

"ซามิคือใคร?" ชาร์ไม่คุ้นชื่อสมาชิกกลุ่มโจรสลัดคุจา

ไคโดบรรยายลักษณะ "ตัวสูง ใหญ่ ป่าเถื่อน ยัยผู้หญิงที่อยากให้ฉันเป็นยารักษาโรคสำรองนั่นแหละ"

"พอจะนึกออกลางๆ..." ชาร์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "การติดต่อกับวีรบุรุษแห่งท้องทะเลโดยเร็วที่สุดสอดคล้องกับผลประโยชน์ที่แท้จริงของเรา แผนของฉันคือออกจากวาโนะคุนิในอีกไม่กี่วัน"

ตาของไคโดเป็นประกาย "อา! ไปไหน?"

ชาร์มีสองทางเลือกในตอนนี้:

1.มุ่งหน้าสู่อาณาจักรคนยักษ์ เอลบัฟ ที่ซึ่งมีผลปีศาจในตำนานซ่อนอยู่ น่าจะเป็นสายโซออนพันธุ์สัตว์มายา!

2.ไปยังแกรนด์ไลน์ครึ่งแรก ค้นหาทองคำแห่ง เกาะแห่งท้องฟ้า (สกายเปียร์) แล้วไปที่ วอเตอร์เซเว่น เพื่อสร้างเรือลำใหญ่!

แต่ความจริงคือ... การเดินเรือต้องกิน ต้องดื่ม ต้องนอน ค้างคาวแวมไพร์เหมาะสำหรับการเดินทางระยะสั้นที่เร่งด่วนเท่านั้น ไม่เหมาะจะเป็นพาหนะระยะยาว เรือต่างหากคือ 'แผ่นดิน' ที่มั่นคงที่สุดในทะเล

ในขณะเดียวกัน การเดินเรือต้องใช้ความรู้ด้านการนำทางแบบมืออาชีพ ไม่ใช่แค่ชาร์นึกชื่อสถานที่หรือเกาะในใจแล้วจะไปถึงได้ง่ายๆ

นั่นสมเหตุสมผล ไม่งั้นโจรสลัดทุกกลุ่มคงไม่ต้องมีต้นหนเรือหรอก

ดังนั้นไม่ว่าจะไปที่ไหน ด้วยการจัดทีมปัจจุบันของชาร์ พวกเขาต้องเจอกับความยากลำบากแน่นอน

ปุรุปุรุปุรุ

ขณะที่กำลังครุ่นคิด หอยทากสื่อสารในอ้อมแขนของไคโดก็ดังขึ้น

"ลูกพี่ ฉันรับเอง" เขากดปุ่มรับสาย

"ฮัลโหล ฮัลโหล! ได้ยินไหม?" หอยทากสื่อสารเลียนแบบสีหน้าตื่นเต้นของซามิ "ฉันเจอแล้ว! ถ้าเอามุมบนหัวนายมาบดเป็นผง สรรพคุณทางยาจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสามเท่า!"

เส้นเลือดปูดขึ้นที่ขมับของไคโด "บอกกี่ครั้งแล้ว! อย่าแม้แต่จะคิดเรื่องเขาของฉันนะ!"

"มันเป็นวัตถุดิบยาระดับท็อปเลยนะ!"

"นั่นมันเขาของฉันโว้ย!"

"ก็ได้ บางทีนายอาจจะเปลี่ยนใจทีหลัง... ว่าแต่ นายกับท่านชาร์ยังอยู่ที่วาโนะคุนิเหรอ? พวกเราเพิ่งออกจากเกาะมนุษย์เงือก เรือกำลังขึ้นสู่ผิวน้ำ! อา! เราเจอ 'คราเคน' ด้วย! จะบอกให้นะ คราเคนมันคือปลาหมึกยักษ์ที่โคตรจะใหญ่..."

เมื่อได้ยินดังนั้น ชาร์ก็แทรกขึ้นทันที "ถามซามิสิว่าเส้นทางที่เร็วที่สุดจากวาโนะคุนิไปเกาะจายาคือทางไหน"

เขามีบีเบิ้ลการ์ดของโกลริโอซ่า ซึ่งเป็นหนึ่งในไม่กี่อย่างที่บอกทิศทางได้

ในเมื่อกลุ่มโจรสลัดคุจากำลังขึ้นสู่ผิวน้ำจากเกาะมนุษย์เงือก แสดงว่าพวกเขากลับมาที่แกรนด์ไลน์ครึ่งแรกแล้ว ทิศทางของบีเบิ้ลการ์ดต้องชี้ไปทาง "พาราไดซ์" ดังนั้น มันคงอยู่ไม่ไกลจากเกาะแห่งท้องฟ้าที่อยู่เหนือเกาะจายา!

ชาร์วางแผนจะไปเกาะแห่งท้องฟ้า ไม่ใช่แค่เพื่อทองคำและการสร้างเรือ แต่ยังเพื่อ ผลโกโรโกโร (ผลสายฟ้า) สายโลเกียที่อาจจะมีอยู่จริง

ผลปีศาจไม่เน่าเปื่อย เช่นเดียวกับผลแวมไพร์ที่นอนนิ่งอยู่ในเมืองซุยกุมาหลายร้อยปี อาจมีโอกาสเล็กน้อยที่ผลสายฟ้าจะซ่อนอยู่ในมุมลึกลับสักแห่งของเกาะแห่งท้องฟ้า รอคอยการถูกค้นพบอย่างเงียบเชียบ

ยิ่งไปกว่านั้น แวมไพร์สายสัตว์มายามีความสามารถในการทำแผนที่และตรวจจับด้วยคลื่นอัลตราโซนิก ทำให้การค้นหามีประสิทธิภาพสูงมาก

การเดินทางสู่ "พาราไดซ์" มีเป้าหมายหลักสามประการ

ดูเหมือนชาร์จะตัดสินใจได้แล้ว

หลังจากไคโดถ่ายทอดคำถาม ซามิก็เข้าสู่โหมดต้นหนมืออาชีพทันที "เส้นทางปกติมีสามขั้นตอน: แรกสุด นั่งเรือจากเกาะคุริติใกล้วาโนะคุนิไปเกาะคิลกิ; จากนั้นดำลงไปเกาะมนุษย์เงือก; สุดท้าย ขึ้นสู่ผิวน้ำที่หมู่เกาะซาบอนดี้ แล้วค่อยหาทางไปเกาะจายา"

เธออธิบายต่อ "ล็อกโพสถาวรของโลกใหม่จะล็อกพิกัดเกาะโดยตรง ทำให้วางแผนเส้นทางได้อย่างอิสระ แต่ล็อกโพสของพาราไดซ์จะจับ 'สนามแม่เหล็กระหว่างหมู่เกาะ' ดังนั้นนายต้องแล่นเรือไปตามเกาะตามลำดับที่กำหนด มันเป็นทางวันเวย์"

"โพสบ้าบออะไรเยอะแยะ!" ไคโดปวดหัว "มันก็เหมือนๆ กันไม่ใช่รึไง?"

"เจ้าโง่! นั่นไม่ใช่ประเด็น!" ซามิขึ้นเสียง "เกาะจายาสามารถผลิตล็อกโพสถาวรได้แน่นอน แต่หายากในตลาด ถ้านายหามาได้ นายก็ข้ามขั้นตอนระหว่างทางทั้งหมดแล้วพุ่งตรงไปที่เป้าหมายได้เลย!"

"แล้วจะหาได้ที่ไหน?"

"ให้ฉันช่วยถามให้ไหม?"

อะไรนะ? จะคุยโทรศัพท์กันทั้งวันเลยรึไง?

ชาร์แย่งหอยทากสื่อสารมาและพูดแทรก "กลุ่มโจรสลัดคุจามีล็อกโพสถาวรของเกาะจายาไหม?"

"อา! ท่านชาร์!" ซามิชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด "มีค่ะ! มีค่ะ เรามี!"

"เยี่ยม! งั้นไปถามกัปตันของเธอซิว่าอยากไปเที่ยวเกาะแห่งท้องฟ้าไหม"

"เอ๊ะ! เกาะแห่งท้องฟ้า?"

...ห้าเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หน้าผาสูงชันตั้งตระหง่านราวกับมังกรแดงขนาดยักษ์ แบ่งแยกท้องฟ้าสีครามและผืนทะเลออกจากกัน

"เพอร์ฟูม ยูดา!"

"ในที่สุดก็มาถึง!"

ข้างหน้าผา เหนือผืนทะเล เสียงตื่นเต้นของไคโดดังก้อง

หลังจากโทรศัพท์สายนั้นที่กำหนดเส้นทางเดินเรือ ชาร์ก็นัดพบกับโกลริโอซ่า กัปตันกลุ่มโจรสลัดคุจา ใกล้ๆ หมู่เกาะซาบอนดี้ ใต้หน้าผาเรดไลน์

จบตอน