บทที่ 606 – ความตั้งใจในการต่อสู้ (ต้น)

ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็เถอะ แต่เจ่าไห่เองก็ไม่ได้ต้องการที่จะกลับไปยังโลกที่เข้าเคยอยู่อีกแล้ว ถ้าเขากลับไปเขาก็จะกลับกลายเป็นเด็กเนิร์ดธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ที่นี่เขาคือเจ่าไห่แห่งตระกูลบูดา เขามีภรรยาที่รักเขา ชีวิตของเขาในโลกแห่งนี้ดีต่อเขามาก

สิ่งที่ทำให้เจ่าไห่นึกถึงโลกก็เพราะว่าเขาไม่อยากลืมว่าเขามาจากที่ไหน เขามาจากในจักรวาลที่มีดาวเคราะห์ที่เรียกว่าโลกอยู่ ซึ่งมีประเทศที่ชื่อว่าประเทศจีน มีผู้คนมากมายที่นั่น

แม้ว่าเจ่าไห่จะเป็นผู้เฒ่าของตระกูลบูดา ที่แต่งงานแล้ว และมีชีวิตเป็นของตัวเองในทวีปอาร์ค ความเป็นคนจีนของเขาก็ยังอยู่ภายในจิตใจ เขาคิดตลอดว่าเขาเป็นคนจีนเป็นลูกหลานของมังกร การแต่งงานและการใช้ชีวิตก็เหมือนกันเกือบทั้งหมด

สิ่งเดี่ยวที่ต่างจากสถานที่เจ่าไห่มาก็คือการทำงาน ตอนอยู่ที่โลกคนที่ทำงานสามารถกลับไปยังบ้านของตัวเองได้ แต่เจ่าไห่ไม่ได้ให้พวกเขาออกไปไหนเลย

ตอนนี้เรื่องในทุ่งน้ำแข็งเจ่าไห่จัดการทุกอย่างไปแล้ว เจ่าไห่รู้สึกสบายใจมากในตอนนี้ จากนั้นเขาก็กลับไปที่ภูเขาไฟทันที เพื่อทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับผู้เฒ่าเทส เจ่าไห่ต้องนำเอาหอกแห่งชนเผ่ามายังที่แห่งนี้เพื่อให้ชนเผ่าลิงทำพิธีได้

เจ่าไห่พาโบดี้วอลเข้าไปในมิติแล้วไปที่ภูเขาไฟ ตอนที่เจ่าไห่ออกมา โบดี้วอลก็ออกมาจากหอกเหมือนกัน เขามองไปยังภูเขาไฟและพูดว่า “นายน้อยที่นี่คือที่ไหน? ทำไมข้าถึงสัมผัสได้ถึงความตั้งใจของชนเผ่าที่ข้าคุ้นเคยที่นี่?”

จากนั้นเจ่าไห่ก็เล่าเรื่องของโบดี้วอลที่มีความเกี่ยวข้องกับชนเผ่าลิง โบดี้วอลได้ฟังเรื่องทั้งหมดจากเจ่าไห่ เขาตั้งใจฟังมาก ๆ หลังจากที่เจ่าไห่พูดจบ โบดี้วอลก็หายใจเข้าลึกมาก ก่อนที่เขาจะพูดว่า “ดี ดี สมควรแล้วที่พวกเขาได้ชื่อว่าเป็นลูกชนเผ่าที่แข็งแกร่งที่สุดในอดีต”

หลังจากที่โบดี้วอลพูดจบก็มีไฟจากภูเขาพุ่งขึ้นมาทันที เจ่าไห่คิดว่าภูเขาไฟระเบิดแล้ว แต่ก็ดูไม่เหมือนเลย แม้ว่าแสงสีแดงจะออกมาจาปล่องภูเขาไฟ แต่ก็ไม่ได้มีความร้อนเลย

ในตอนนี้แสงสีแดงจากปล่องภูเขาไฟค่อย ๆ แข็งตัวและกลายเป็นหอกสีแดงพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า หอกนั้นใหญ่มาก สูงประมาณ 10 เมตร และใหญ่ประมาณ 1 เมตร มันดูอลังการมาก

เมื่อหอกเริ่มมีทรง โบดี้วอลก็พูดทันทีว่า “นายน้อยปล่อยข้าไปเถอะ ความตั้งใจนี้มันดีสำหรับข้า” เจ่าไห่ปล่อยโบดี้วอลไปทันที

ในขณะที่มือของเจ่าไห่ปล่อยแล้ว โบดี้วอลก็พุ่งไปยังปล่องภูเขาไฟทันทีและเข้าไปในหอกสีแดงที่มีขนาดใหญ่ จากนั้นเจ่าไห่ก็เห็นว่า หอกขนาดใหญ่เริ่มเล็กลง เมื่อรวมร่างกับโบดี้วอล จากนั้นโบดี้วอลก็ลอยกลับมา

ตอนนี้เจ่าไห่เห็นว่าด้ามหอกกลายเป็นสีดำจากที่เคยเป็นสีแดง ยิ่งไปกว่านั้นดูเหมือนว่าโบดี้วอลจะมีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นมากด้วย

ในตอนนี้โบดี้วอลเหมือนได้เกิดใหม่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขายิ่งใหญ่กว่าเมื่อก่อนมาก เจ่าไห่มองไปที่โบดี้วอลและพูดว่า “เกิดอะไรขึ้น? เรื่องที่เกิดขึ้นนี้เป็นประโยชน์กับเจ้าใช่ไหม? เจ้าดูดมันเข้าไปได้ยังไง?”

โบดี้วอลส่ายหัวและพูดว่า “นายน้อย ความตั้งใจของในการต่อสู้ของข้าไม่ได้เหมือนใคร และพลังจากภูเขาไฟมีประโยชน์กับข้ามาก ๆ สิ่งที่นายน้อยได้เห็นโดยปกติแล้วจะไม่มีใครได้เห็นนอกจากชนเผ่าลิงที่อยู่มารุ่นสู่รุ่น ซึ่งมันทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้นได้ นายน้อยไม่ต้องเป็นห่วงตอนนี้ข้ามาถึงจุดสูงสุดแล้ว”

เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “ดีเหมือนกัน ข้าจะพาเจ้าไปหาผู้เฒ่าของชนเผ่าลิงคนปัจจุบัน พวกเขาอยากพบเจ้ามาก ในเวลาเดียวกัน ข้าจะต้องบอกพวกเขาด้วยว่าข้าได้เปลี่ยนบรรพบุรุษของพวกเขาเป็นซอมบี้ไปแล้ว ข้าไม่อยากให้พวกเขาผิดใจกับข้า”

โบดี้วอลพยักหน้าและพูดว่า “นายน้อยไม่ต้องคิดมาก ข้าคนนี้เข้าใจ” เจ่าไห่พยักหน้า จากนั้นเขาก็พาโบดี้วอลเข้าไปในมิติแล้วไปที่ป้อมภูเขาเหล็ก

ชีวิตของผู้เฒ่าเทสและคนอื่น ๆ มีความสุขมากในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา ชนเผ่าเก่งเรื่องการต้อนสัตว์ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ต้อนฝูงสัตว์มาเป็นเวลา 5,000 ปีแล้ว แต่พวกเขาก็เรียนรู้มันได้เร็ว ด้วยความช่วยเหลือจากชนเผ่ากระทิง ยิ่งไปกว่านั้นดูเหมือนว่าสภาพความเป็นอยู่ของพวกเขาจะดีขึ้น 10 เท่า เมื่อก่อนพวกเขาจะต้องขึ้นไปบนหลังของคิงคองเพื่อไปไหนมาไหน แต่ตอนนี้พวกเขาไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นแล้ว สิ่งนี้ทำให้ผู้เฒ่าเทสและคนอื่น ๆ มีความสุขมาก

แต่ถึงจะมีความสุข แต่ผู้เฒ่าเทสก็อดเป็นห่วงเจ่าไห่ไม่ได้ เพราะเจ่าไห่เข้าไปในทุ่งน้ำแข็งทางเหนือหลายวันแล้ว แต่กลับไม่การตอบกลับอะไรมาเลย

เขากลัวว่าเจ่าไห่จะเจออันตราย หรือเจ่าไห่อาจจะไม่เจอหอกแห่งชนเผ่า ผู้เฒ่าเทสนอนไม่หลับมา 2 วันแล้ว หลายคนอาจเห็นว่าเขาผอมลง เมื่อเทียบกับชนเผ่าลิงคนอื่น ๆ ท่าทางของเขาดูอ่อนแอลงมาก

วันนี้ผู้เฒ่าเทสกำลังต้อนแกะอยู่ ทันใดนั้นก็มีคนออกมาต่อหน้าเข้าเลย ผู้เฒ่าเทสตกใจมากในตอนแรก แต่แล้วเขาก็คิดว่าคนที่สามารถทำเช่นนี้ได้โดยที่มิติไม่แจ้งเตือนก็น่าจะมีเพียงเจ่าไห่เท่านั้น

ผู้เฒ่าเทสหันไปมองที่เจ่าไห่ และเห็นว่าเจ่าไห่กำลังยิ้ม พร้อมมือที่กำลังถือหอกอยู่ หอกที่เจ่าไห่ถือไม่ใช้หอกที่มีไว้สำหรับคนทั่วไป มันมีด้ามที่ใหญ่และมีความยาวที่ยาวมาก เห็นได้ชัดว่าหอกนี้น่าจะเป็นของชนเผ่าลิง

ผู้เฒ่าเทสมองไปที่หอกในมือของเจ่าไห่ เขาคิดถึงบันทึกของเผ่าของพวกเขา หอกที่มีความยาวและความใหญ่ เป็นไปไม่ได้ที่ผู้เฒ่าเทสจะไม่รู้ว่าหอกที่อยู่ในมือของเจ่าไห่เป็น หอกแห่งชนเผ่า

ผู้เฒ่าเทสเดินช้า ๆ ไปหาเจ่าไห่ก่อนที่เขาจะคุกเข่าและยื่นมือที่สั่นทั้ง 2 ข้างเพื่อรับหอกจากเจ่าไห่ ด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาเรื่อย ๆ

เจ่าไห่วางหอกบนมือของผู้เฒ่าเทส ขณะที่ผู้เฒ่าเทสมองดูหอกที่อยู่ในมือของเขาด้วยความยินดี ไม่นานจู่ ๆ ผู้เฒ่าเทสก็ตะโกนออกมา ทำให้ชนเผ่าลิงที่อยู่ใกล้ ๆ ตกใจ พวกเขารีบไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อพวกเขาเห็นหอกแห่งชนเผ่าที่อยู่บนมือของผู้เฒ่าเทส พวกเขาก็มองด้วยความยินดีก่อนที่พวกเขาจะคุกเข่าลงและร้องไห้ออกมาไม่หยุดเลย

ชนเผ่าลิงเข้าไปในทุ่งน้ำแข็งตอนเหนือและทำหอกนี้หายไป ซึ่งพวกเขาได้รับคำสั่งให้ออกตามหาหอกแห่งชนเผ่านี้ตั้งแต่ยังเล็ก พวกเขาจำหอกแห่งชนเผ่าได้ทันทีตั้งแต่วินาทีที่พวกเขาเห็น

ด้วยท่าทางของผู้เฒ่าเทสและคนอื่น ๆ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมพวกเขาถึงเป็นเช่นนี้ เพราะพวกเขาใช้เวลาไป 5,000 ปี แต่พวกเขาก็ไม่ได้อะไรกลับมาเลย แต่ตอนนี้สิ่งที่พวกเขารอคอยก็มาถึงพวกเขาจนได้

จบตอนแล้วนะครับ ฝากกดติดตามพวกเราด้วยนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr