เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 605 – ลมหนาว (ปลาย)

บทที่ 605 – ลมหนาว (ปลาย)

บทที่ 605 – ลมหนาว (ปลาย)


กำลังโหลดไฟล์

เมื่อได้ยินเรื่องที่วาเลียพูด เจ่าไห่ก็ไม่ได้เป็นกังวลอะไรเลย เขามองไปที่วาเลียและพูดว่า “เจ้ากำลังจะบอกว่าเจ้าสามารถติดตามสิ่งต่าง ๆ ผ่านทางน้ำได้งั้นเหรอ?”

ร่างกลม ๆ ของวาเลียสั่นขึ้นและลง ขณะที่พยักหน้าและพูดว่า “นายน้อย ข้าคิดแหล่งน้ำที่เป็นแห่งใหญ่มาก ๆ เมื่อไหร่ที่เกี่ยวกับน้ำข้าก็สามารถครบคุมมันได้”

เจ่าไห่มองไปที่วาเลีย เขาไม่คิดว่าสิ่งที่ตัวไม่ใหญ่มากจะมีความสามารถมาขนาดนี้ ดูเหมือนว่าวาเลียจะไม่ใช่สิ่งที่ควรดูถูกเลย

ในเวลนี้จู่ ๆ วาเลียก็พูดว่า “นายน้อย เรามาถึงแล้ว” เจ่าไห่หันหน้าไปทันทีและมองออกไปรอบ ๆ เจ่าไห่เห็นเพียงลมหมุนเล็ก ๆ เท่านั้น ตรงหน้าของเจ่าไห่มีพายุที่ไม่ใหญ่มากอยู่ และมีลูกปัดสีเขียวอยู่ด้วย เมื่อเจ่าไห่เห็นเขาก็คิดขึ้นมาทันทีว่ามันเล็กเท่ากับลูกวอลนัท ไม่ใช่ลูกบอลแน่นอน

เจ่าไห่มองไปที่ลูกปัดสีเขียวและพูดว่า “ที่อยู่ตรงหน้าคืลลูกบอกแห่งลมใข่ไหม? มันสามารถครบคุมลมได้จริง ๆ หรือทำไมดูอ่อนแอจัง”

วาเลียพยักหน้า และพูดว่า “นายน้อย ลูกบอกนี้อาจดูเหมือนเป็นคนดี แต่ถ้ามันโกรธมันน่ากลัวมาก”

เจ่าไห่มองไปที่ลูกปัดสีเขียว เขานึกไม่ออกจริง ๆ ว่าลูกปัดนี้จะน่ากลัวยังไง? แต่เพื่อให้แน่ใจ เจ่าไห่และวาเลียก็กลับไปยังมิติ ลอร่าและคนอื่น ๆ อยู่ในมิติและมองดูสถานการณ์ผ่านจอ

เมื่อพวกเธอเห็นเจ่าไห่เข้ามา ลอร่าก็วิ่งเข้าไปกอดวาเลียทันทีจากนั้นเธอก็หันไปหาเจ่าไห่และพูดว่า “พี่ไห่ พี่จะเอาเข้ามาจริง ๆ ไหม? มันสามารถครบคุมลมได้จริงไหม?”

เจ่าไห่มองไปที่วาเลียที่อยู่กับลอร่า และรู้สึกไม่ค่อยพอใจ เจ่าไห่จิ้มไปที่วาเลียซ้ำแล้วซ้ำอีกก่อนที่ลอร่าจะปัดมือของเจ่าไห่ออก ในขณะที่มองเขาด้วยสายตาที่ดุลูก

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “อย่างไรก็ตามมันก็เป็นสิ่งที่วาเลียพูด ข้าเลยไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ ข้าจะลองจับมันมา” จากนั้นเจ่าไห่ก็นั่งบนโซฟาและสั่งไม้เท้าของเขา

ไม้เท้าของเจ่าไห่หนยุดนิ่งและพุ่งไปทางลูกปัดทันที ขณะที่เจ่าไห่และคนอื่น ๆ มองผ่านจอ เจ่าไห่ต้องการดูว่าลูกปัดจะมีท่าทียังไงออกมา?

เมื่อรู้สึกว่าไม้เท้ากำลังจะตี ลูกปัดก็ทำหน้าที่ทันที มันหมุนอย่างรางเร็งและเมื่อมันหมุน มันก็รวมรวมลมมากขึ้นเรื่อง ๆ ไม่นานลมก็พัดขึ้นจนกลายเป็นพายุทอร์นาโด

ไม้เท้าเจอผลของลมที่แรงมาก ๆ ทำให้ไม่สามารถไปต่อได้ เจ่าไห่ตกใจก่อนที่เขาจะให้ไม้เท้ากลับมาในมิติ ลอร่าและคนอื่น ๆ รู้สึกประหลาดใจกับลูกปัดเล็ก ๆ พวกเธอไม่คิดว่ามันจะมีพลังมากขนาดนี้

หลังจากนั้นไม่นาน ลมก็หยุดเมื่อพายุทอร์นาโดเบาลง เหมือนว่ามันกำลังมองหาอะไรอยู่ก็ได้

เจ่าไห่เช็คเหงื่อของเขา สิ่งเล็กน้อยนี้ช่างเป็นอะไรที่เขาไม่เคยเห็นเลย ด้วยความตั้งใจทันใดนั้นมิติก็ถูกเปิดออกข้างลูกปัด จากนั้นก็มีมือขนาดใหญ่ออกจากมิติมาและนำลูกปัดเข้าไป

เมื่อลูกปัดเข้าไปในมิติ ก็มีเสียงแจ้งเตือนทันที “พบวิญญาณแห่งลม เป็นภัยกับอากาศ สิ่งมีชีวิตถูกจัดการ”

จากนั้นเจ่าไห่ก็ให้ลูกปัดออกมาอยู่ในห้อง ลูกปัดยังเป็นสีเขียวและค่อนข้างโปร่งใส ลุกปัดนี้ยังคงต้องหมุนอยู่อย่างต่อเนื่อง จากที่เห็นอาจจะทำให้มีพายุมาอยู่เรื่อย ๆ

เจ่าไห่มองไปที่ลูกปัดและพูดว่า “เจ้าพูดได้ไหม?”

เสียงเด็กเบา ๆ ดังขึ้น “ข้ายินดีที่ได้พบท่านนายน้อย ข้าพูดได้ด้วย”

เมื่อได้ยินเสียง เจ่าไห่ก็พยักหน้าและพูดว่า “ดี จากนี้ไปเจ้าจะถูกเรียกว่าสายลมบาร์ซา จำไว้ว่าเจ้าต้องฟังคำพูดของเจ่าฉินอี้ เพราะเขาจะเป็นคนดูแลพวกเจ้าทั้ง 2”

เจ่าฉินอี้ยิ้มและพูดว่า “นายน้อยมั่นใจได้เลย ข้าจะดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี” เจ่าไห่พยักหน้า แม้ว่าเจ่าฉินอี้จะแปลกมาก แต่เธอก็รู้ว่าเจ่าไห่ไม่เคยพูดเล่น ดังนั้นเธอจึงดูเหมาะสมทีเดียว แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นเจ่าไห่ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเวลาที่กำลังขี่หลังของเจ่าเหวิน

ลอร่าและคนอื่น ๆ ไม่คัดค้านการตันสินใจของเจ่าไห่ แม้ว่าลอร่าจะชอบวาเลียมาก แต่เธอก็มีหลายเรื่องที่ต้องทำ เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะอยู่กับวาเลียตลอด การให้เจ่าฉินอี้เล่นกับวาเลียน่าจะเป็นความคิดที่ดีมาก

อันที่จริง ลอร่าและคนอื่น ๆ อุ้มมู่เอ๋อและไคเอ๋ออยู่ตลอดอยู่แล้ว แม้ว่าความสามารถของพวกเขาจะแข็งแกร่ง แต่ลอร่าก็ทำเหมือนพวกเขาเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ เมื่อพวกเธอไม่มีอะไรทำพวกเธอก็จะมาเล่นกับมู่เอ๋อและไคเอ๋อ นั่นเป็นช่วงเวลาที่ทำให้พวกเธอมีความสุขด้วย

เจ่าไห่ชอบที่จะไปกับเจ่าฉินอี้ ความจริงแล้วเจ่าไห่ให้ความสำคัญไปกับมิติและพื้นที่ของเขามาก มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เจ่าไห่เดินทางไปไหนก็ได้

ตั้งแต่มาที่จักรวรรดิอาร์ค เจ่าไห่ก็พบว่าตัวเองเป็นเหมือนคนเมืองมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เขาไม่อยากเป็นแบบนี้ แต่ก็ไม่มีทางอื่นให้เลือก ถ้าเขาอยากจะอยู่รอด เขาต้องปรับตัว เมื่อเจ่าไห่อยากจะหนีเขาเพื่อเข้ามาในมิติแห่งนี้ มันเป็นสถานที่ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนว่าเขากำลังอยู่บนโลก โดยเล่นเกมจำลองฟาร์มของเขา เขารู้สึกเหมือนตัวเองธรรมดาบนโลก และทั้งหมดนี่เป็นเพียงความฝัน

จบตอนแล้วนะครับ ฝากกดติดตามพวกเราด้วยนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr

จบบทที่ บทที่ 605 – ลมหนาว (ปลาย)

คัดลอกลิงก์แล้ว